Κι ἄν πιοῦν θολό νερό, ξαναθυμοῦνται,*

διαβαίνοντας λιβάδια ἀπο ἀσφοδείλι,

πόνους παλιούς πού μέσα τους κοιμοῦνται…

Τήν Δικαιοσύνη τῆς Λήθης

ἀπόδωσε :

Ποτέ ποτέ μην θυμηθοῦν

τίποτα ἀπό τή χώρα

τῆς κατάρας

ὅπου γεννήθηκαν

και ἔζησαν

ἀνίδεοι

ὅπως οἱ προηγούμενοι

ὥσπου να λεηλατηθεῖ

ἐπιτηδείως

τῶν ὀστῶν τους

ἡ ἔσχατη στάχτη

Ποτέ ποτέ μην θυμηθοῦν

κανέναν ἀπʼ ὅσους

παντί τρόπω

τούς διέφθειραν

τούς εξαχρείωσαν

και τούς ξεπούλησαν

κάθε στιγμή

ὥς και αὐτήν

τοῦ μαρτυρίου τους

Πρῶτα τήν Δικαιοσύνη τῆς Λήθης

Διαβάστε περισσότερα

Με αλκοόλ νερό και πάγο

Με αλκοόλ νερό και πάγο
Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε

Ώρες ώρες στο ποτήρι χανόταν εντελώς
Και δεν ήταν το μοναδικό παιχνίδι που το φως του σκάρωνε

Με αλκοόλ νερό και πάγο
Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε

Τώρα το καπέλο κρύβει τα σφάλματα του καθρέφτη
Κόβοντας στη μέση τον αλλεργικό χαιρετισμό

Με αλκοόλ νερό και πάγο
Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε

Άσκοπα την υγεία σου περιφέρεις
Τηλεφωνείς και το σύρμα σε τυλίγει
Μιλάς με ιδιωματισμούς
σε παραμονεύουν τραπεζίτες, λογιστές, ασφαλιστές κι η αστυνομία

Γλιτώνεις δε γλιτώνεις
Αφού κι η νύχτα τα συμφέροντά τους πρακτορεύει
σε παραμονεύουν τραπεζίτες λογιστές ασφαλιστές κι η αστυνομία

Πηγή φώτο.: oneiros.gr/blog/media/bmv5.0vn.jpg
Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν
που απʼ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά
σʼ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί
Τους έχω βαρεθεί

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα
των γραφειοκρατών η φάρα
στήνει με ζήλο περισσό
στο σβέρκο του λαού χορό
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή
Την έχω σιχαθεί

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους
τους Γερμανούς τους προφεσόρους
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί
Τους έχω βαρεθεί

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες
κόβουν στα μέτρα τους, τους μαθητάδες
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς
με ιδεώδεις υποτακτικούς
που είναι στο μυαλό νωθροί
μα υπακοή έχουν περισσή
Τους έχω βαρεθεί

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στα όνειρά του αναζητεί
Τον έχω βαρεθεί

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια
με τους σοφούς του κράτους τα ʽχουνε πλακάκια
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί
Τους έχω σιχαθεί

Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί
Τους έχω σιχαθεί

(Θ.Μικρούτσικου-Wolf Bierman- Δημ. Κούρτοβικ)

Ο Σάμπα Γιασίμ δεν συμμετείχε στο San Francisco International Poetry Festival επειδή δεν του χορηγήθηκε βίζα από την Αμερικανική Πρεσβεία στο Λίβανο…

Al-Mutanabbi* : The prophecy is at the birds’ beaks!

* ( 915 – 965 Iraq) in full Abu at-Tayyib Ahmad ibn Husayn al-Mutanabbi poet regarded by many as the greatest of the Arabic language. He primarily wrote panegyrics in a flowery, bombastic style marked by improbable metaphors. He influenced Arabic poetry until the 19th century and has been widely quoted.
Al-Mutanabbi was the son of a water carrier who claimed noble and ancient southern Arabian descent
It was during his youth that he got his name, which means “the one who wants to become Prophet”, when he participated in revolutionary movements.
** In Acadian mythology Humbaba (Assyrian spelling) or Huwawa (Babylonian) was a giant monstrous ogre of immemorial age raised by Utu, the Sun.
Humbaba/Huwawa was also the guardian of the Cedar Forest where the gods lived.
Both Gilgamesh and Enkidu cooperated in killing evil represented in that giant monster and thus they saved not only Uruk but the whole world.
That’s what “Gilgamesh” epic says.

That was a special, big garden, a forest
where all types of trees and flowers grew;
the trees bending down gently flinging branches:
Our orchard grew like a crown on the Sunʼs eyebrow.

Where did Humbaba come from?
His mother was just a cave, his father unknown.
Who made him a friend-pretending guardian of the orchard?
Did those nice shrubs need fear to go begging for a guardian
and have Humbaba and his treacherous ilk?
Those plants and flowers were like books
everyone could read, not cut and throw away.
Their different, fantastic colors had formed our blood
so that our veins ran smoothly, our Seven Wonders showed.
Then Humbaba made a whirlwind of fire and snow.

Η ζέστη λύτρωσε
Το γυμνό δάσος
Δάσος πια δεν υπάρχει
Ούτε ταξίδια πλέον στο νερό
Μήτε ίσκιος ελαφρύς στις πλάτες μας
Ο ουρανός μας έγινε αχθός

Το σώμα μας είναι βορά
Ντυμένη μεστωμένα δάκρυα
Τα δάχτυλα είναι αιματηρά καρφιά
Τα στήθη αναδιπλώνονται
Το στόμα έχει μόνο αδέλφια

Δεν υπάρχει πια παράθυρο να ανοίξεις
Δεν υπάρχει τοπίο πια
Αέρας καθαρός μήτε αέρας μολυσμένος
Τα μάτια μας επιστρέφουν στην πηγή τους
Κάτω από τη γυμνή σάρκα της γενέθλιας ομορφιάς τους.

μτφ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός