Μουσούδια μαύρου αγριεύοντας
Από τις ευτυχίες πάντα αρπάζονται
κάτι μουσούδια μαύρου αγριεύοντας
και οπισθοχωρείς προς την οδό των ποιητών
Εκεί όλο λέξεις πατημένα ρόδα κι όσοι φύγαν
σου κάνουν μεσημέρι συντροφιά με το ποδήλατο.
Αργείς, αργείς στις ηλικίες απομνημονεύοντας
κάτι το άφωνο που αφήσαν πίσω οι άλλοι
αρχίζει από πικρό κι έχει την πείνα ακόρεστη
όσο να του διαμορφώσεις τον αέρα του
σε οστά κραυγής που εξημέρωσες και πάλι.
Είναι άλλου είδους η μοναξιά όπου ξοδεύεσαι
γεμάτη από ζωφόρο ημιτελή και υάκινθους
γεμάτη από θηρίο κι ίσως κι από άγγελο
όταν ο χρόνος που άνοιξε σου κατανεύει.
Μα θα μου πεις είναι κι αυτό που ανέρχεται
του αντιστέκομαι σου λέω όσο να γίνει
κάτι βαρύ από το χρόνο που ενσάρκωσε
να πάρει λέξεις ταπεινές με μέλλον άπεφθο.
Τότε οδός ποιητών με ξαναβρίσκει αυτό το αίσθημα
πως στο από πριν χαμένο επιμένοντας είναι ένας τόπος
εύγλωττος από μάτια παιδικά σε θλίψη για να πας
σε μια προσωπικού θανάτου πολυτέλεια.
Δικαίωμά μου να πενθώ
Δικαίωμά μου να πενθώ
μια γλώσσα που δεν μου χαρίζεται
που για τη χάρη της φοιτώ
απ’ το μισό και πλέον σώμα μου εξόριστος
σε κάτι ερημιές φωνήεντα σε σύμφωνα όλο αγκάθι.
Είναι και γιατί θέλησα εκεί στον κόσμο που
τελειώνει να του βρω ένα αρχίνισμα
να κάνω μια νηστεία λέξεις
τόσο που ν’ αρχίσουν να ‘ρχονται
ανύποπτες στο σάπισμα του χρόνου.
Αν λέμε για την ποίηση και όχι για παυσίπονα
μιας νύχτας που ανεβάζει μόνο λόγια
εκεί σε παίζει πάντοτε το άφευκτο
δεν το εκβιάζεις με αρχαία πόζα.
Δικαίωμά μου να πενθώ όσο απ’ το χρόνο
μου έγινε εχθρός και θάνατος στο σώμα
να ξαναγέρνω απαλά προς το ρυθμό
που σιωπηλά πίνει τα δάκρυα το χώμα
Είναι που η λύπη μάλλον
Είναι που η λύπη μάλλον η αληθινή πατρίδα μου
να κατοικείται από φτερά μαρμάρινων αγγέλων
και γυναίκες κανηφόρες διασχίζοντας τον ύπνο.
Αλλιώς πως να εξηγηθεί το δάκρυ ασήμαντο
για μιαν απουσία ποδιού που τη φυλάει φιλάργυρα
ένα ξεσολιασμένο παιδικό παπούτσι μνήμη
Τότε ήταν που ερχότανε η μάννα μου σαν μάννα
σε σχήμα πλατυτέρας για να μείνει άπορη
Δεν εξηγείται αυτό το πράγμα το από άλλους ουρανούς
όπου γεννούν οι αστερισμοί επιθυμία εκπλήρωσης
Ωστόσο πρέπει να υπήρχε γιατί πώς αλλιώς
να το αγγίζεις τώρα δια της λύπης του
και να αγιάζει κάτι μέσα σου το ασήμαντο.
Δεν έχει λόγια από το χαμένο λεξικό ενός παράδεισου
που θα δοκίμαζαν πρώτη φορά τα χείλη
Μονάχα εξημέρωση κραυγών αιώνες ύστερα
βρώμικο χαρτονόμισμα και ύλη
που φτάνει ως εκεί που σου επιτρέπει η ανάμνηση.
Αχ και ήξερα από που στ’ αλήθεια εξόριστος
έφτασα εδώ στα ελληνικά ποινή μου…
Χώρος γραφής
Δεν διατρίβεις δίπλα στο ειπωμένο ατιμωρητί
θέλω να πω δεν μου ανθίζει ο χρόνος ο απρόσκοπτος
κι είναι αυτό που με κυλάει σε μελάνια αίματα…
Χρόνια εκπαιδεύω νόηση το σώμα μου λέω
δεν είναι επάγγελμα και μακριά από μένα
το ήθος της γραπτής μανιφακτούρας.
Ταγίζοντας ανάγνωση τις γραπτές τιμωρίες μου
μια στάλα εποχή του έτους στα πνευμόνια και
κάτι απομεινάρια φύσης ψεκασμένα κιόλας δηλητήριο…
Πανικόβλητος στο μεσουράνημα που γράφεται ο άλλος
πάντοτε αναχωρών για εκεί που η λέξη δεν χαρίζεται
κι ότι μου δίδεται είναι πια έναντι θανάτου
κάτι ανοίγματα του χρόνου όλο κινδυνεύοντα
τα κατοικούνε μοναχά σιωπές κι ελληνικά φωνήματα…
Αναβολή σιωπής είναι το ποίημα σε λέξεων χωματερές
μια ελάχιστη στιγμή συγκατανεύουσα ψαρεύοντας αιωνιότητα
ή κι αν το θες μετάφραση νεύσεων που αξιώνουνε τα σπλάχνα
ένα σακατεμένο από λέξεις πράγμα που σου επιμένει
πως η αναμόχλευση του τέλους είναι και το πιο πολύ…
Τα λόγια των άλλων είναι πάντα λάμποντα
σκυλιά που οσμίζονται πραγματικό αγέννητο
κι εσύ ένα υπόλειμμα γραφής εξορισμένο
κι ακόμα δικασμένο από τα ίδια τα γραμμένα σου…
Έτσι νικάω χρόνια μέσα από της ήττες μου
γιατί τί νόμισες το ποίημα πέρα από ήττα
του ανείπωτου που σε πετάει κάθε φορά
σε μαξιλάρια πτίλα του άνεμου σκουπίδια.
Μικρό ζεϊμπέκικο για μια ξεφωνισμένη
Με το να είσαι χρόνια βολεμένος και δειλός
μια ντροπαλή που θα ‘θελε να σύρει το τακούνι της
και να ‘ναι μέρα μεσημέρι κέντρο Καλογραίζα
να το φωνάξεις επιτέλους δυνατά πως είσαι αδελφή
να γίνεις ντίβα για τη χλεύη κι όχι πια κρυμμένος.
Με το να είσαι τόσο βολεμένος και δειλός
από τα πρώτα χρόνια σου εκ σωματείων
ευσεβιστικών χριστιανικών ομοφυλόφιλος
ακόμα κι ο Καβάφης θα έλεγε: χριστιανοπούστης
μας προέκυψες εσχάτως και ολίγον ρατσιστής…
Σου φταίνε οι Αλβανοί οι αγνώμονες
που ήρθαν στη χώρα και τους δώσαμε ψωμί
ενώ θέλεις να πεις πουλάνε ακριβά για σένα
αυτό που απ’ το σώμα τους γυρεύεις
δηλαδή το σπέρμα τους.
(Ρεμάλια της σοσιαλιστικής ευημερίας ποιητές
με αναλγησίας άλλοθι τον κρατικό μισθό
κάποιας ανέχειας απ’ τα παιδικά σας χρόνια
σε σταθερή θα μένω απόσταση απ’ τον κόσμο σας)
Να χύνεσαι για τον παλιό σου γείτονα
που χόρευε ζεϊμπέκικο να λες την βίλλαν του
περήφανη κι αθάνατη εργατιά και να κοιτάς
το Αλβανάκι στην πλατεία της Καλογραίζας
μ’ αυτή τη γήρανση του σώματος και της μορφής
που αργά σε κάνει ευνούχο επαίτη σπέρματος…
Χωρίς ποτέ να νιώσεις έστω και για μια στιγμή
πως αυτός που ζεϊμπέκικο χορεύει μες στο ποίημα σου
και το Αλβανάκι απέναντι είναι ένα…
Το ασύμμετρο
Εκείνοι που κυλίστηκαν στον ίδιο βούρκο των απολαβών
της δόξας μ’ όσους πια τους αποκλείουν το μπορούν
ακόμα και να κλαψουρίζουν για το μεταφυσικό αυγό
που εκκολάπτει μιαν επιθυμία αργομισθίας του δημοσίου.
Τόση η αλήθεια του μεγάλου πόνου τους για τα μεγάλα
τα υψηλά και τα ανεξαγόραστα. Σκισμένοι από το άδικο
στο χτεσινό ποιητή και μηχανές για του σημερινού το άδικο
με τ’ αναγκαία προσόντα βερνικιού στη γλώσσα και ορθοστασίες
και παλινωδίες και χειροφιλήματα όπου θα δάγκωναν…
Μικροί στο ανάστημα της καθημερινής μικρής δουλείας τους.
Πάνε ανάκουστοι κι αυτοί και η αγωνία τους στη λήθη
που είναι ο αργυραμοιβός για το παιγμένο μα και το σκοπούμενο.
Μα εμένα κι όσους ήθελαν να φύγουν από την καταδίκη
το πρόσωπό τους να τακτοποιούν στο φως με λέξεις
μου σπάνε κάθε τόσο τα με τόσο κόπο φράγματα
και πλημμυρίζουνε κατεβασιές συναγερμούς και τρέχω
κάτι να φράξω από εδώ κάτι από εκεί ν’ αποσιωπήσω
με σακιά κουρέλια λέξεις της ανάγκης μου τόσο
που λέω την υγεία σιωπή και την αρρώστια ποιήματα…
Κάποτε συμπτωματικά πέφτω στον κόσμο τους
κατάλογοι ονομάτων φύλλα δάφνης για τη λήθη
προσπάθειες πανικού εκεί που η φήμη δεν περνά φτερό της.
Και ξαναφεύγω πάλι μιας κι αυτός δεν είναι ο κόσμος μου
μόνο τα βράδια να μου γνέφουνε κουνώντας χέρια
κάτι μωρά αγέννητα και κάποιοι πεθαμένοι
που λες κι ανοίγει μέσα μου ο χρόνος σαν τα επουράνια…
Άλλοι γράφουνε ποιήματα κι άλλοι καίνε τις λέξεις
γυρεύοντας μιαν έσχατη και από σιωπή σιωπή.
Σχέδιο για στίχο
Είναι κάτι καφενεία
μες στη Νέα Ιωνία που περνώ
Όπου το είκοσι δύο
και το δυο χιλιάδες δύο συναντώ
Μετανάστες μ’ άλλη γλώσσα
κουβεντιάζουν μια στα τόσα
κι έχουν ίδιο τον καημό
Είναι κάτι καφενεία
μες στη Νέα Ιωνία που περνάς
Που από τον πολύ καθρέφτη
της ζωής σου που ξεπέφτει τους ξεχνάς
Μετανάστες μ’ άλλη γλώσσα
που περνάνε μύρια όσα
κι έχουν ίδιο τον καημό
Μια βραδιά στα καφενεία
μες στη Νέα Ιωνία να σε δω
Μ’ όσα έχεις και δεν έχεις
μ’ όσα κυνηγάς και τρέχεις
στο μεγάλο σου κενό
Μια βραδιά στην Ιωνία
η ζωή σου σαν ταινία να περνά
Τα ‘χεις κάνει όλα χρήμα
κι η ζωή σου πάει στο κρίμα και στο πουθενά.
Θέσεις για την εξέγερση
Ελευθερώστε τους νεκρούς που σας αναλογούν
γιατί αυτό κατά τον Μπένγιαμιν είναι που οδηγεί
το πνεύμα της εξέγερσης, των αγγεννήτων δεν,
μα όχι σαν το σοσιαλιστή μια στιγμή πριν απλώσει
στο ταμείο το χέρι του με τον πατέρα στη Μακρόνησο
αλλά με τον που ετάχθη στον καθένα τρόπο
να ελευθερώνει τους νεκρούς του μες στο χρόνο του
όπως το είπε ο ποιητής: και εις σμικρόν γενναίος.
Ελευθερώστε τους νεκρούς που σας αναλογούν
όπως ελευθερώνει ξαφνικά το πληκτρολόγιο
και μουσουνίζουνε ζωή τα νεκρά λόγια μου…
« οι φίλοι μου εν γραφή δεν έχουν όνομα
δεν έχουν τίποτα απ` αυτά
που υπογράφει υπαστυνόμος Β!
τους ονοματίζει η αγάπη μου όπως θέλει
ας πούμε δαιμόνιον εαυτόν
κι άλλοτε άχραντη φωτιά
ή και το `να πέλμα στο χώμα
τ` άλλο χέρι στ` άστρο
μα προπαντός
ισχυρό χτύπημα ευλεξία
γιατί ξέρουν
για να καίγεται είναι του νου η ομορφιά
γι` αυτό φέγγουν »
Αν μπορούσα ν’ ανοίξω το στήθος μου και να ταΐσω με τα αίματά μου αυτούς τους στίχους, θα το έκανα και θα είχα έναν θάνατο γλυκό. Αυτά τα πράγματα είναι ποίηση: ιερή πείνα των λέξεων που δεν χορταίνει με τίποτα.
σε χρωμάτισε ποιητή το άγριο μουσούδι σου, που μου βαστάει ζεστά τα χέρια. σ’αγγίζω καιρό στα ξένα γραψίματα, τι με το ένα, τι με το άλλο όνομα. ζήσε, γράψε, νιώσε ευτυχία.
με την αγάπη μου
ρένα:)
Αυτός, αυτός, ο πρίγκιπας των στίχων είναι,
ο αληθινός κληρονόμος του Γέροντα ,
ο ευρέτης του χαμένου λεξικού του παράδεισου,
σκορπίζοντας ρόδα στην αρχαία οδό των ποιητών
Καθημερινώς σας έχω υπό παρακολούθησιν….όχι αδίκως,όπως όλοι μπορούν να αντιληφθούν. 🙂
Να είστε καλά.
Μα σοβαρολογείτε;
Έι, Γ. Μίχο, λόγω έλλειψης χρόνου, σου αφιερώνω εδώ ένα από τα Mikroτζαμαρίσματα (το ΙΙ) του τεύχους “βιτρούβιων αγγέλων Ι”, που όπως φυσικά γνωρίζεις γράφηκαν σαν άσκηση σονέτου ύστερα απ’ την καθοδηγητική διδασκαλία σου. Με τις ευχαριστίες μου… ξέρεις εσύ
Πάντα με εμπνεύσεις! Να είσαι καλά…
“Αν έμαθε ο χρόνος να μας πλάθει
ζάρα στη ζάρα πάθη ν’ απιθώνει
είμαστε πια πιο μόνοι από μόνοι
– στη λήθη λησμονήσαμε τα λάθη
Σε μιας παλιάς γκραβούρας την εικόνα
την έρημο πλανεύει η περιστέρα
γι’ ανάρτηση στου τοίχου μας τη σέρα
πιασμένη απ’ το στόχο με βελόνα
Στιγμές περνούν σπασμένη συγχορδία
ξεχείλισμα δυο λόγων αφρισμένων
μα η θλίψη μας ταιριάζει των χαμένων
φλέβες καθώς γερνούν στη φασαρία
Ποιος εραστής λοιπόν μιας ματαιότης
αφού ο χρόνος μαχητής της νιότης”
Εύθραυστη πυροδότηση
ελιγμών
στην κόψη των στίχων
Τσακίζεις τις αρθρώσεις των λέξεων
Προσκρούεις και θρυμματίζεσαι
σαγηνευτικά
πάνω στο ποίημα
Υ.Γ. Τι κι αν ποτέ δεν άκουσα εκείνο το υγρό σαξόφωνο της βροχής
Ομολογώ ότι τα ποιήματά σου με ξενίζουν πάρα πολύ, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι κακό.
“Αν μπορούσα νʼ ανοίξω το στήθος μου και να ταΐσω με τα αίματά μου αυτούς τους στίχους, θα το έκανα και θα είχα έναν θάνατο γλυκό. Αυτά τα πράγματα είναι ποίηση: ιερή πείνα των λέξεων που δεν χορταίνει με τίποτα.” ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
Αυτα τα πράγματα ειναι κακή ποιηση.
Ρητορισμός και αυτοοικτιρμοί.
Η άλλη (ορθότερα η μόνη) όψη του μικροαστισμού.
Ξαναδιαβάστε τα Γεωργικά του Βιργίλιου
σε μετάφραση Θεοτόκη.
Ησυχάστε, κύριε Κοδράντη. Είναι απολύτως ανθρώπινο να σας αναστατώνουν τα παράφορα πράγματα. Αλλά ο Βιργίλιος -ιδίως τα Γεωργικά- δεν μπορεί να σας προσφέρει τίποτα. Το πολύ πολύ να σας απαλλάξει από το άγχος της μορφής, με την απελπιστική ανία του κοινότοπου. Ο Βιργίλιος υφίσταται επειδή μιμήθηκε έναν πραγματικό ποιητή και επειδή ένας πραγματικός ποιητής τον έκανε ήρωά του. Επομένως, πρέπει να περάσετε από την τρέλα του Ομήρου και του Δάντη. Τρελαθείτε, αγαπητέ μου, τρελαθείτε. Είναι ο μόνος τρόπος για να αποφύγετε την τρέλα του ορθού. Η λέξη αυτή στάζει αίμα ξένο. Μόνο το δικό του αίμα έχει δικαίωμα κανείς να χύνει.
“Αλλά ο Βιργίλιος -ιδίως τα Γεωργικά- δεν μπορεί να σας προσφέρει τίποτα. Το πολύ πολύ να σας απαλλάξει από το άγχος της μορφής, με την απελπιστική ανία του κοινότοπου.Ο Βιργίλιος υφίσταται επειδή μιμήθηκε έναν πραγματικό ποιητή και επειδή ένας πραγματικός ποιητής τον έκανε ήρωά του.” ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
εκπληκτική αποκαλυπτική δήλωση
ο Βιργίλιος passé;
o Σικελιανός που τον λάτρευε
φαντάζομαι είναι κάλπης
ο Παλαμάς έγραφε ότι
“…η κοινωνική σημασία της ποιητικής τεχνης
βρισκεταί στην ουσία της που είναι μορφή όλη…”
περασμένα ολά τουτα
για Λακεδαιμονίους κτλ
άσε που -τι ατυχία- δεν απέθαναν σε ψυχιατρείο
όλοι τους εχέφρονες μικροαστοί
“Δεν ειναι ομως λιγοτερο κωμικο οταν ειμαστε υποχρεωμενοι σημερα, πολλες φορες, να υπερασπιζομε την κλασσικη τεχνη (σ.σ. Βιργιλιος)
εναντιον καποιων φανατικων νεοφωτιστων του πρωτογονισμου που τα αισθητηρια τους εχουν τοσο αμβλυνθει ωστε μονο απο ωμες εκδηλωσεις- εξωτερικευσεις δεχονται αισθητικη συγκινηση…
Θα μπορουσαν να εχουν δικαιο αν κατηγορουσαν το ενα ή το αλλο κλασσικο εργο ως κατωτερο –αλλα θα επρεπε να αποδειξουν οτι ειναι κατωτερο στην ποιοτητα, σε καμια περιπτωση δεν μπορει να ειναι κατωτερο επειδη ειναι κλασικο.”
Χρ. Καρούζος, Αρχαια Τεχνη
“Είναι μικροαστοί με μια ιδιαίτερη, κατά το ήμισυ ηφαιστειώδη και κατά το άλλο ήμισυ από απάθεια γεννημένη ορμή.” Γκότφριντ Μπένν
Οπου μικροαστοι βαλτε αριστοκρατες,
το νοημα δεν παραλλαζει.
Τι όμορφο βράδυ μου χαρίσατε, αγαπητέ μου κύριε Κοδράντη. Σας ευχαριστώ από βάθους καρδίας. Δεν είναι πολλές οι ευκαιρίες που έχω να μιλώ για ποίηση. Επιτρέψτε μου να μην αντιπαρέλθω την αδικαιολόγητη επιθετικότητά σας και να σας μαλώσω λιγάκι. Είναι απολύτως άστοχο να απευθύνεστε σ’ εμένα χρησιμοποιώντας τις λέξεις “passé” και “κάλπης”. Δεν θα μπορούσα ποτέ να τις χρησιμοποιήσω. Δεν υπάρχουν στον πνευματικό μου ορίζοντα. Δεν καταλαβαίνω σε τι αναφέρεστε, όταν μου καταλογίζετε μια τέτοιου είδους νοοτροπία. Δεν είπα ότι ο Βιργίλιος είναι ξεπερασμένος και ως εκ τούτου τα περί Σικελιανού και Παλαμά είναι περιττά. Είπα πως ο Βιργίλιος υφίσταται κυρίως μέσω των ποιητών που μιμήθηκε και των ποιητών που τον κατέστησαν αντικείμενο της ποιητικής δραστηριότητάς τους. Και είναι φυσικό αυτό, αφού η κύρια αξία του βρίσκεται στη διαμόρφωση της λογοτεχνικής λατινικής και όχι στην ποιητική φλόγα του. Αν αποφασίζατε να δείτε το θέμα πιο σφαιρικά θα ξεκαθαρίζατε ίσως το γεγονός πως ο Βιργίλιος είναι εκείνος ο ποιητής που αναφέρεται συχνότερα στα δοκίμια περί της φύσης της ποίησης και πιο συγκεκριμένα περί της σχέσης της ποίησης με τον τυποποιημένο ρυθμικά λόγο.
Αυτό σχετίζεται με το γεγονός πως ο Βιργίλιος έγραψε ανάμεσα σε άλλα και τα Γεωργικά, τα οποία ουδέποτε αποδέχθηκαν ως χαρακτηριστική ποίηση όλοι οι ποιητές, όπως αποδέχθηκαν τα δράματα του Σαίκσπηρ. Οι λόγοι για τους οποίους τον λάτρευε ο Σικελιανός δεν έχουν καμία σχέση με το ζήτημα που σας έχει ταράξει. Ο μέγας Σικελιανός τον λάτρευε για την αδρή παράθεση εικόνων της ζωντανής φύσης. Αλλά φαίνεται πως το κυρίως θέμα σας δεν είναι ακριβώς το περιεχόμενο των ποιημάτων που θαύμασα και έσπευσα να χαιρετήσω με λόγια παράφορα. Το ζήτημα που σας απασχολεί είναι η μορφή τους. Έχετε, νομίζω, την εντύπωση πως όταν ο Παλαμάς προέκρινε τη μορφή της ποιητικής τέχνης, αναφερόταν σε ένα σύνολο τυπικών μεθόδων σχηματισμού του ποιήματος από την άποψη του ρυθμού και της σύνθεσης. Κάνετε λάθος όμως. Η ποίηση του Παλαμά είναι ζωντανή απόδειξη πως η μορφή είναι το απείκασμα της συμμετοχής στον ζωντανό λόγο του ποιήματος. Τη μορφή του το ποίημα, ως έργο τέχνης, την παίρνει κατά την ανάπτυξη του ποιητικού λόγου. Και αυτό είναι μια διαδικασία πολύπλοκή, δεν έχει να κάνει με εγχειρίδια μετρικής. Χρειάζεται είτε μεγάλη καλλιέργεια είτε βαθιά συναίσθηση του λόγου ένας άνθρωπος για να διαθέσει τον εαυτό του στην φωνή ενός ποιητή, ώσπου να διαγνώσει την καινοφανή μορφή που δημιουργεί το ποίημά του. Ως προς την κοινωνική σημασία της ποιητικής τέχνης, για την οποία μιλά ο Παλαμάς, μην ξεχνάτε πως ο ποιητής διατύπωσε και άλλες πολλές σχετικές απόψεις, όχι πάντα συνεπείς προς αυτήν. Συχνά, θυσίασε την “καθαρότητα” της ποίησής του προκειμένου να εξυπηρετήσει κοινωνικούς, εθνικούς ή εκπαιδευτικούς σκοπούς. Και καλά έκανε.
Βλέπετε πως η ποίηση είναι ένα πολύπλευρο φαινόμενο και πως κανένας δεν μπορεί να τελειώσει μαζί της εξακοντίζοντας ονόματα ποιητών και αποσπάσματα των ιδεών τους. Πλην όμως δεν με αποσχολεί τόσο η ομολογουμένως στενή άποψή σας για την ποίηση. Με απασχολεί κυρίως ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείτε τον λόγο. Κάπως με ανατριχιάζει. Έχω την αίσθηση πως σας πλήττουν προσωπικά οι λέξεις ”εχέφρων”, ”μικροαστός”, ”τρέλα”. Σίγουρα αδικείτε τον εαυτό σας αν νομίζετε πως οτιδήποτε δεν σας βρίσκει σύμφωνο σας προσάπτει αυτομάτως μικροαστισμό, πως το να είναι κανείς εχέφρων σημαίνει κάτι περισσότερο από το να είναι ο εαυτός του, και πως η τρέλα έχει σχέση με τα ψυχιατρεία. Μικροαστός, αγαπητέ, είναι ο άχρωμος, άοσμος και άγευστος αναπαραγωγός των απόψεων άλλων· εχέφρων είναι απλά αυτός που διάγει βίο κατά τους φρένες του και όχι κατά τους φρένες άλλων· και -τέλος- επειδή η ψυχιατρική δεν χαρακτηρίζει πια κανέναν τρελό, η λέξη τρέλα έχει περισσότερο τη σημασία που είχε η ομηρική μήνις. Όταν ,λοιπόν, λέω τρελαθείτε, προσπαθώ να σας σπρώξω στην δραματική βίωση του ποιητικού λόγου, στην με πάθος συμμετοχή σε μια ιερή τελετουργία. Αν μετά το βίωμά της δεν την αξιολογήσετε ως θετική μπορείτε να την αρνηθείτε. Αλλά εγώ έχω την εντύπωση πως βαραίνουν περισότερο για εσάς οι υποτιθέμενες απόψεις του Σικελιανού και του Παλαμά παρά η προσωπική σας άποψη. Ακούγεστε πολύ πιο παθιασμένος απ’ όσο προσπαθείτε να δείξετε. Αν πέφτατε πάνω στο ποίημα -στο όποιο ποίημα- με το πάθος που πέφτετε πάνω στις υποτιθέμενες απόψεις των άλλων, τότε σίγουρα θα είχατε να μοιραστείτε μαζί του πολύ περισσότερα. Θέλω να πω πως η μήνις σας μοιάζει από πολλές απόψεις με τη μήνι του ποιητή που θαύμασα και απαξιώσατε. Δεν είναι παραγματικά παράξενο; Η τέχνη κάνει τα ανόμοια όμοια.
Καληνύχτα σας.
“Αλλά εγώ έχω την εντύπωση πως βαραίνουν περισότερο για εσάς οι υποτιθέμενες απόψεις του Σικελιανού και του Παλαμά παρά η προσωπική σας άποψη.”
Η προσωπικη μου αποψη διαμορφωθηκε απο τις αποψεις του Σικελιανου και πολλων αλλων ποιητων και/ή κριτικων που αγαπησα.
“Ο μέγας Σικελιανός τον λάτρευε για την αδρή παράθεση εικόνων της ζωντανής φύσης.”
Συμφωνω, ομως η αδρή παράθεση εικόνων της ζωντανής φύσης–για να λειτουγησει ποιητικα– ειναι πολυ πιο δυσκολη απ’ οσο φανταζεστε. Διαφορετικα, ο Ριτσος θα ηταν ποιητης.
“Η ποίηση του Παλαμά είναι ζωντανή απόδειξη πως η μορφή είναι το απείκασμα της συμμετοχής στον ζωντανό λόγο του ποιήματος. Τη μορφή του το ποίημα, ως έργο τέχνης, την παίρνει κατά την ανάπτυξη του ποιητικού λόγου. Και αυτό είναι μια διαδικασία πολύπλοκή, δεν έχει να κάνει με εγχειρίδια μετρικής.”
Συμφωνω, γιατι φανταζεστε το αντιθετο;
“Και είναι φυσικό αυτό, αφού η κύρια αξία του βρίσκεται στη διαμόρφωση της λογοτεχνικής λατινικής και όχι στην ποιητική φλόγα του.”
Διαφωνω και θεωρω αυτη την αποψη δηλωτικη της νοοτροπιας σας.
“Συχνά, θυσίασε την “καθαρότητα” της ποίησής του προκειμένου να εξυπηρετήσει κοινωνικούς, εθνικούς ή εκπαιδευτικούς σκοπούς. Και καλά έκανε.”
Επραξε κακιστα (διαφορετικα, δεν εγραψε ποιηση οταν θελησε να εξυπηρετήσει κοινωνικούς, εθνικούς ή εκπαιδευτικούς σκοπούς διαμεσου της τεχνης του). Η ποιηση δεν θυσιαζεται. Υπαρχει ή δεν υπαρχει. Επαναλαμβανω: “η κοινωνική σημασία της ποιητικής τεχνης
βρισκεταί στην ουσία της που είναι μορφή όλη.”
“Σίγουρα αδικείτε τον εαυτό σας αν νομίζετε πως το να είναι κανείς εχέφρων σημαίνει κάτι περισσότερο από το να είναι ο εαυτός του, και πως η τρέλα έχει σχέση με τα ψυχιατρεία.”
Δεν το νομιζω. Χαιρομαι που δεν το νομιζετε.
“Επιτρέψτε μου να μην αντιπαρέλθω την αδικαιολόγητη επιθετικότητά σας και να σας μαλώσω λιγάκι.”
Ευχαριστω αλλα επιτεθηκα μονο στις αποψεις σας.
“Δεν είναι πολλές οι ευκαιρίες που έχω να μιλώ για ποίηση.”
Εδω συγχαίρω τον εαυτο μου.
“Καληνύχτα σας.”
Καληνύχτα σας.
Αργά κάπως αλλά θα συμμετάσχω στη συζήτηση, τουλάχιστον σε πρώτη φάση αναφορικά με τα περί Παλαμά. Ορθότατα εντόπισε ο κ. Μπλάνας όσα εντόπισε και σχολίασε. Ερωτώ γιατί έπραξε κάκιστα ο Παλαμάς “υπηρετώντας” κάποιους σκοπούς; Και δεν θεωρώ ότι θυσίασε την καθαρότητα της ποίησής του. Εκφράστηκε στα πλαίσια της εποχής του…και η ποίησή του υπάρχει, απλά. όσο για την αξία, την αποτίμηση του Βιργίλιου απόλυτα συμφωνώ ότι πρόκειται για την διαμόρφωση της λατινικής ως λογοτεχνικής γλώσσας…
Ω, κύριε Κοδράντη, επιτεθήκατε στις απόψεις μου, αλλά δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω τις απόψεις σας. Είναι οι απόψεις σας παράθεση λόγων μεγάλων ποιητών; Όχι βέβαια. Απλώς χρησιμοποιείτε τους μεγάλους ποιητές για να χορτάσετε τον δογματισμό σας. Ο τόνος και οι απόλυτες απόψεις σας προσβάλουν τον Σικελιανό και τον Παλαμά. Δεν μπορείτε να εκφράσετε την άποψή σας για την ποίηση δίχως συνεχείς αναφορές σε άλλους; Διαμορφώσατε τις απόψεις σας στη βάση των απόψεων του Σικελιανού και του Παλαμά, λέτε. Κάνετε λάθος. Οι απόψεις σας -στον βαθμό που υπάρχουν- δεν έχουν καμία σχέση με τους μεγάλους ποιητές. Και αν δεν σας εγκαταλείπω στον μικροαστισμό σας είναι γιατί θέλω να δείξω στους νεότερους ανθρώπους που ενδεχομένως διαβάζουν τα σχόλιά μας πως δεν πρέπει να νομίζουν ότι υπάρχουν απόλυτες και άνωθεν επιβεβλημένες απόψεις για την ποίηση. Τουλάχιστον η ποίηση είναι πνευματική πρακτική που εκχωρεί στον άνθρωπο ελευθερία. Αν το προϊόν της ελεύθερης δραστηριότητας του άλλου σας πλήττει, έχετε μεγάλο πρόβλημα και δεν γίνεται να το ξεπεράσετε προφασιζόμενος τον σίγουρο για τις απόψεις σας. Αυτό σας οδηγεί σε αστειότητες. Γιατί ο Ρίτσος δεν ήταν ποιητής; Γιατί ο Βιργίλιος θα πρέπει να είναι ο υποδειγματικός ποιητής; Πώς είστε βέβαιος ότι βλέπετε, ώστε να γνωρίζετε τι είναι μια φυσική εικόνα; Τι κινδυνεύει από τη νοοτροπία μου; Α, δυστυχώς, δεν αδικείτε τον εαυτό σας όταν νομίζετε πως οι λέξεις μικροαστός, εχέφρων, τρελός σας πλήττουν άμεσα. Είστε απολύτως ρεαλιστής. Άρα δεν έχετε καταλάβει ακόμα όλους τους λόγους για τους οποίους χρειαζόμαστε την ποίηση. Νομίζετε πως ο μόνος λόγος είναι αυτός για τον οποίον την χρειάζεστε εσείς. Ε, αυτό είναι μικροαστισμός.
“Και αν δεν σας εγκαταλείπω στον μικροαστισμό σας είναι γιατί θέλω να δείξω στους νεότερους ανθρώπους που ενδεχομένως διαβάζουν τα σχόλιά μας πως δεν πρέπει να νομίζουν ότι υπάρχουν απόλυτες και άνωθεν επιβεβλημένες απόψεις για την ποίηση.”
Γιατi τόση επιθετικότητα;
“Δεν μπορείτε να εκφράσετε την άποψή σας για την ποίηση δίχως συνεχείς αναφορές σε άλλους;”
Ευτυχώς οχι.
“Γιατί ο Ρίτσος δεν ήταν ποιητής;”
Για τον ιδιο λογο που δεν ειναι ο Νερουλός.
Καποτε στη τηλεοραση καποιος “εγνωσμενης αξιας ” βραβευμενος ποιητης ελεγε πως προτιμα το Ριτσο απο το Σολωμο. Η ποιηση δεν ειναι θεμα ελευθερης προτιμησης. Αλλα ως φαινεται δογματιζω.
”Γιατί ο Βιργίλιος θα πρέπει να είναι ο υποδειγματικός ποιητής;”
Για μενα ειναι πολυ μεγαλος ποιητης.
Παλι δογματιζω.
“Ε, αυτό είναι μικροαστισμός.”
To τελειωτικο χτυπημα.
Απαντησε ο κ. Μίχος νομιζω:
“Είναι μικροαστοί με μια ιδιαίτερη, κατά το ήμισυ ηφαιστειώδη και κατά το άλλο ήμισυ από απάθεια γεννημένη ορμή” κτλ κτλ
@br
“Ερωτώ γιατί έπραξε κάκιστα ο Παλαμάς “υπηρετώντας” κάποιους σκοπούς;”
Γιατι τοτε δεν εγραψε ποιηση.
“Οσο για την αξία, την αποτίμηση του Βιργίλιου απόλυτα συμφωνώ ότι πρόκειται για την διαμόρφωση της λατινικής ως λογοτεχνικής γλώσσας.”
Ορθο, αλλα απορω πως μπορεις να διαμορφωσεις (καλυτερα να κυριευσεις) μια γλωσσα χωρις να διαθετεις ποιητικη φλογα.
Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Σολωμο.
Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Ριτσο (!!!)
οπου Ριτσος εναλλακτικα Σκιπης, Δημουλα…
(Μη δότε τα άγια τοις κυσίν)
Παρακαλω αγνοηστε με
Δογματισμοι επαρχιωτου μικροαστου
Καμία επιθετικότητα, αγαπητέ μου κύριε. Είναι ζήτημα σεβασμού να αφήνει κάποιος τον άλλον στον εαυτό του. Αλλά, για ακούστε: είναι δυνατόν μια ολόκληρη κοινωνία να ενστερνιστεί τις απόψεις κάποιου μόνο και μόνο επειδή ισχυρίζεται πως γνωρίζει την αλήθεια; Και ποιος νοιάζεται για το τί πιστεύετε για τον Ρίτσο ή για τον Σικελιανό ή για τον Σεφέρη; Μόνο εγώ, που σας γράφω. Προσπαθώ από εχθές να σας καλέσω να εκθέσετε τις απόψεις σας, μήπως και διαθέτουν κάποια φλόγα, που η αφοριστική σας διάθεση δεν την αφήνει να φανεί. Εσείς προτιμάτε να τεμαχίζετε τα λόγια μου και να απαντάτε συνεχώς με τις εκφράσεις “Έτσι είμαι εγώ” και “Έτσι είπε ο τάδε και ο δείνα”. Κάποιος στην τηλεόραση είπε πως προτιμά τον Ρίτσο από τον Σολωμό. Λοιπόν; Δεν έχει δικαίωμα ως ψυχή, ως ελεύθερο υποκείμενο, ως πρόσωπον, ως Είναι, να διαθέτει τις προτιμήσεις του; Μέσω αυτών των προτιμήσεων δεν θα διαμορφώσει την ετερότητά του, από την αποία προσδοκούμε ίσως ένα ακόμα μεγάλο πνεύμα; Και γι’ αυτό δεν υπάρχουν ο Σολωμός και ο Ρίτσος; Κάθε ποιητής ιδρύει την δική του όψη του Ωραίου, του Μεγάλου και του Αληθινού. Πρόκειται για όψεις που πηγάζουν από τη δύναμη με την οποία το υποκείμενο, το μοναδικό, ξεχωριστό, καθέκαστον υποκείμενο αποβλέπει στον κόσμο. Δεν πρόκειται για εκείνες τις όψεις που πηγάζουν από την ορμή με την οποία οι κοινωνικές ομάδες ζητούν να πλιατσικολογήσουν το κοινωνικό σύνολο. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με πολιτική, φιλοσοφία, κοινωνιολογισμό. Στην πρώτη, με δημιουργική σκέψη. Έχετε ακούσει πως η σύγχρονη επιστήμη αναγκάστηκε να αποδεχθεί μια πολύ παραγνωσισμένη αρχή, την αρχή πως η κλίμακα δημιουργεί το φαινόμενο; Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην ποίηση. Στην κλίμακά της έχουμε το Ωραίο, το Μεγάλο και το Αληθινό, ως εσωτερικό πλούτο, ο οποίος καρπίζει ευγενικά συναισθήματα και διάθεση συμμετοχής στους καρπούς της εσωτερικότητας του άλλου. Περνώντας στην κλίμακα της κοινωνίας, αυτά τα ίδια ευλογημένα ψυχικά μορφώματα που συλλαμβάνει ο νους και ντύνει το αίσθημα, ή συλλαμβάνει το αίσθημα και ντύνει ο νους, ζητούν να επιβληθούν όχι ως όψεις αλλά ως η μοναδική ορθή άποψη. Αν, λόγου χάρη, οι μεγαλειώδεις ιδέες του Σολωμού γίνουν οι μοναδικές ορθές ιδέες ενός κοινωνικού συνόλου, γρήγορα θα καταντήσουν τύραννοι. Διότι ο Σολωμός δεν είναι ούτε δικαστής ούτε βουλευτής ούτε πολιτικός ούτε παπάς. Ο Σολωμός είναι ποιητής και εκείνο που κυρίως μας δείχνει είναι το αυθυπόστατο της ποίησης, που είναι το ίδιο με το αυθυπόστατο του υποκειμένου. Αν επιστρέψετε στην Πολιτεία του Πλάτωνος και ξαναδιαβάσετε τις αιτιάσεις του για την αποπομπή των ποιητών υπό το φως της κοινωνικής κατάστασης την οποία σχολίαζε ο λαμπρός διάλογος, ίσως δείτε πως ο πραγματικός φόβος του μεγάλου φιλοσόφου ήταν η δύναμη της ποίησης να εξάπτει τη διάθεση των υποκειμένων για αυτονομία. Αυτή η δύναμη είναι ο φόβος όλων των εξουσιών. Ως εκ τούτου, οι εξουσίες επινοούν εκπαιδευτικά προγράμματα στο πλαίσιο των οποίων ο πλούτος της ποίησης φτωχαίνει, εκπίπτει σε ερμηνευτικά σχήματα, κανόνες, τύπους. Αυτό είναι ήδη μια παγίδα για τους ζωντανούς ποιητές: αναγκάζονται να επιτεθούν -άδικα- στους ”εγνωσμενης αξιας” ποιητές, ανάμεσα στους οποίους είναι και ο Σολωμός και ο Παλαμάς και ο Σικελιανός. Έτσι, η εξουσία των εθνικοφρόνων ιδεολογημάτων άδραξε τον δυστυχή Παπαδιαμάντη και εν πολλοίς τον απενεργοποίησε. Η εξουσία των δημοτικιστών διανοουμένων άδραξε τον Σολωμό και εν πολλοίς τον στένεψε. Η εξουσία των κρατιστών κομμουνιστών άδραξε τον Βάρναλη και εξανέμισε το βακχικό στοιχείο του. Η εξουσία των ανανεωτών αριστερών άδραξε τον Καρυωτάκη και του αφαίρεσε το καινοφανές εικονιστικό στοιχείο. Εξουσίες, εξουσίες, εξουσίες. Και έρχεστε τώρα εσείς να μιλήσετε για εχέφρονες, ορθότητες, κλασικούς, μέτρα και σταθμά. Αν θέλετε να ξέρετε, βρίσκω εξαιρετικόν τον θαυμασμό σας προς το έργο του Βιργιλίου. Ασφαλώς, γι’ αυτό υπάρχουν τόσοι και τόσοι ποιητές. Για να βρίσκουν διαφορετικοί άνθρωποι τον δικό τους Βιργίλιο στο μεσοστράτι της ζωής τους. Αλλά να μου λέτε πως ”η ποιηση δεν ειναι θεμα ελευθερης προτιμησης”, επειδή κάποιος τόλμησε να προτιμήσει κάτι που δεν το προτιμάτες εσείς! Αυτές οι ιδέες δεν έχουν σχέση με την ποίηση. Αυτές οι ιδέες είναι -το δίχως άλλο- αποτέλεσμα περιορισμένης οπτικής και μελέτης. Η ποίηση είναι βέβαια ζήτημα ελεύθερης προτίμησης. Γι’ αυτό ακριβώς θαυμάζουμε τους καλούς ποιητές: επειδή προτίμησαν ελεύθερα να γράψουν αυτό και όχι κάτι άλλο. Αν η ιδέα σας επικρατούσε σε μια κοινωνία, η ποίηση θα εξαφανιζόταν. Ποιος θα είχε τη διάθεση να δημιουργήσει, έχοντας από πάνω του έναν φωτισμένο απόστολο της αλήθειας να του λέει συνεχώς τι πρέπει να κάνει;
Κανείς, εκτός από τους καλούς υπαλλήλους του.
κ.Μπλάνα εξαιρετική τοποθέτηση κάνατε.
Διαβάζοντας τέτοια κείμενα, χαίρομαι και ελπίζω για το καλύτερο στο χώρο της ποίησης και της λογοτεχνίας γενικότερα.
Να είστε καλά, τίποτε άλλο.
(συγνώμη για την παρέμβαση, παρακαλώ συνεχίστε..)
Αντινόη
Νίκος Κοδράντης :”Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Σολωμο.
Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Ριτσο (!!!)”
Μ’ άρεσε το σχήμα λόγου σας…
Για σκεφτείτε:
“Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Σολωμό.
Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Βλαβιανό (!!!)”
(έτσι ένα όνομα στην τύχη ανέφερα-χωρίς απολύτως καμιά διάθεση ειρωνικού σχολιασμού)
De gustibus et de coloribus, ως γνωστόν, κολοκυθόπιττα.
Επειδή όμως διακρίνω μια εμμονή ως προς το ότι ο Ρίτσος δεν ήταν ποιητής, θα πω το τετριμμένο που ισχύει και για τον Ρίτσο και για όλους: αυτός που τελικά αποφασίζει αν κάποιος είναι ή δεν είναι ετούτο ή το άλλο, είναι ο κατά Λειβαδίτην «Δίκαιος Χρόνος» που ταξιθέτης του Σύμπαντος τοποθετεί τον καθένα στη θέση που του ανήκει.
Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε. Αν κάποιος βιάζεται, ας παραθέσει τις αποδείξεις του. Με βάση κριτήρια, όμως, παρακαλώ. Στα οποία σαφώς δεν συγκαταλέγεται το «μου αρέσει- δεν μου αρέσει».
@ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
Xαιρομαι που αναφερετε τα ονοματα του Πλατωνα και πολλων αλλων αξιων ποιητων.
Βλεπετε κατι που δε βλεπω. Βαζετε τον πηχυ ή πολυ ψηλα ή πολυ χαμηλα. Διπλα στα πολυσεβαστα ονοματα του Σολωμου, του Σικελιανου, του Καλβου και του Καβαφη δεν μπορω να βαλω το ονομα του Ριτσου. Τα μεγαλα εργα θετουν τους κανονες και οριζουν την παραδοση. Φυσικα μπορειτε λογου χαρη να προτιματε το Ραγκαβη ή το Βλαβιανο απο το Σολωμο. Δικαιωμα σας. Αλλα μην απαιτειτε να σας θεωρω ποιητη. Δικαιωμα μου.
“Αλλά να μου λέτε πως ʽʼη ποιηση δεν ειναι θεμα ελευθερης προτιμησης’ʼ, επειδή κάποιος τόλμησε να προτιμήσει κάτι που δεν το προτιμάτες εσείς!”
Το επαναλαμβανω. Για μενα υπαρχουν μετρα και σταθμα και κλασικοι. Μπορειτε να με λοιδορησετε οσο θελετε. Δε θελω να φωτισω ουτε να διδαξω.
Πρεπει να καλλιεργουμε την ευαισθησια μας.
Για εσας εναs παθιασμενος για τα γραμματα μπορει να αγαπα το Σολωμο και το Ριτσο. Ενας στιχους του Σολωμου αξιζει περισσοτερο απο ολους τους τομους του Ριτσου. Γιατι πρεπει να τρεφομαστε με αποφαγια;
“Ως εκ τούτου, οι εξουσίες επινοούν εκπαιδευτικά προγράμματα στο πλαίσιο των οποίων ο πλούτος της ποίησης φτωχαίνει, εκπίπτει σε ερμηνευτικά σχήματα, κανόνες, τύπους.”
Oι κανονες, οι τυποι και τα ερμηνευτικα σχηματα οταν χρησιμοποιουνται απο αληθινους ποιητες ειναι πλουτος αμυθητος. Μπορει η ποιητικη παραδοση να σας δυναστευει, γνωριζω ανθρωπους που τους ελευθερωνει. Αυτο μου αρκει.
@kyriaz
“Για σκεφτείτε:
“Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Σολωμό.
Η ελληνικη ποιηση πριν και μετα το Βλαβιανό (!!!)”
(έτσι ένα όνομα στην τύχη ανέφερα-χωρίς απολύτως καμιά διάθεση ειρωνικού σχολιασμού)”
Προσυπογραφω.
@Νίκος Κοδράντης
Μα δεν είμαι ποιητής, αγαπητέ μου κύριε. Εργάτης είμαι, πατέρας δύο παιδιών, σύζυγος πιστός και άνθρωπος ήσυχος. Αν με μπερδέψατε με τον κομμουνιστή στιχοπλόκο Γιώργο Μπλάνα καταλαβαίνω απολύτως τα λεγόμενά σας. Εγώ απλώς ήθελα να σας πω πως παίρνω ένα βιβλίο και το ανοίγω με καλή διάθεση και διαβάζω. Η αλήθεια είναι πως δεν διαθέτω σπουδαία καλλιέργεια, αλλά ξέρετε καρφί δεν μου καίγεται για ιερά ονόματα. Αν δεν το λέει η περδικούλα του του ποιητή, τι ιερά ονόματα και τρίχες κατσαρές. Να σας πω, καμιά φορά προτιμώ τον Στράτο Διονυσίου από πολλούς ποιητές, αλλά πάλι ο Σολωμός μου αρέσει πολύ και λέω πως -δεν μπορεί- είναι οπωσδήποτε καλύτερος από τον Διονυσίου. Μέχρι εκεί όμως. Άλλες μετρήσεις δεν μπορώ να κάνω. Πώς να μετρήσω τον Σολωμό και τον Ρίτσο; Υπάρχει ένα μέτρο. Ο Ρίτσος ήταν αναρχικό στοιχείο, κομμουνιστής, ενώ ο Σολωμός πιστός στην πατρίδα. Αλλά και πάλι μπερδεύομαι και λέω: χασικλής ο Μάρκος Βαμβακάρης, μπεκρής ο Σολωμός. Τι άκρη να βγάλεις με τέτοιους ανθρώπους. Και μετά ντρέπομαι που κάνω τέτοιες σκέψεις και πηγαίνω στον εργοδηγό μου και τους τις λέω και μου λέει: “Δεν μας παρατάς, ρε παλαβέ, με τις μ…..ες σου!” Και τότε σκέπτομαι πως η ποίηση είναι σπουδαίο πράγμα έτσι κι αλλιώς και αποφασίζω να ζω μέσα σ’ αυτήν χωρίς να κατηγορώ κανέναν για ρητορισμό και αυτοοικτιρμό…. Μια μπύρα Χριστιανοί! Στέγνωσε το στόμα μου!
“Πώς να μετρήσω τον Σολωμό και τον Ρίτσο; Υπάρχει ένα μέτρο. Ο Ρίτσος ήταν αναρχικό στοιχείο, κομμουνιστής, ενώ ο Σολωμός πιστός στην πατρίδα.”
το μοναδικο μετρο ειναι το εργο τους.
“Αν με μπερδέψατε με τον κομμουνιστή στιχοπλόκο Γιώργο Μπλάνα καταλαβαίνω απολύτως τα λεγόμενά σας. ”
Ειναι κομμουνιστης; Και γιατι πρεπει να μας ενδιαφερει;
“Και τότε σκέπτομαι πως η ποίηση είναι σπουδαίο πράγμα έτσι κι αλλιώς και αποφασίζω να ζω μέσα σʼ αυτήν χωρίς να κατηγορώ κανέναν για ρητορισμό και αυτοοικτιρμό….”
Mπορειτε φυσικα να κατηγορειτε τους αναγνωστες της ποιησης για δογματισμο επειδη καταπως γραψατε “προτίμησαν ελεύθερα να γράψουν αυτό και όχι κάτι άλλο.”
Pε παιδιά, μην παίρνετε στο ψιλό τον Kοροπούλη!
@ΓΙΩΡΓΟ ΜΠΛΑΝΑ, ΓΙΩΡΓΟ ΜΙΧΟ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟ ΑΡΑΓΟΝΗ
“Να είστε καλά κε Κορδάντη μου, χάρη σε σας ανακάλυψα την κοινή μας αγάπη με τον Μπλάνα για το Διονυσίου….:)”
Προσφερω υπηρεσιες…
“προτιμώ τον Στράτο Διονυσίου από πολλούς ποιητές”
Ο μακαριτης ηταν και στιχοπλοκος;
Koμμουνιστης; πρεπει να τονιζεται
“Pε παιδιά, μην παίρνετε στο ψιλό τον Kοροπούλη!”
Φαινεται πως μπλεχτηκα με ζητηματα κλικας του ποιειν. Μετα το Βλαβιανο ο Κοροπουλης.
Παρακαλω την επομενη φορα να αποκαλυψετε οτι ειμαι ο Καψαλης. Εχει γραψει ορισμενα υπεροχα δοκιμια αν και θα χαιρομουνα πραγματικα να ειμαι ο Νικος Φωκας. (Aναμενω ευγενη σχολια του τυπου ο κορδαντης περδεται κτλ) Ας γυρισω λοιπον στη γλυκερη αισθηματολογια.
Αποκηρυσσω μετα βδελυγμιας τα περι ρητορισμων και αυτοοικτιρμου. Αλλωστε δεν μπορω να τα αποδειξω. Ανακραζω: “σε χρωμάτισε ποιητή το άγριο μουσούδι σου”
Γιατι οχι; Και η πομφολυγα ειναι ποιηση.
Μη λησμονουμε:Ολα ειναι θεμα γουστου.
Όπως αγαπάς, Γιώργη. Ας μείνουμε Ένοικοι στην omertá.
Κε Κορδάντη, μην μας εμπλέκετε στην ρωμαϊκή αρένα που πάτε να δημιουργήσετε (κι αποφύγετε στην απάντησή σας τη φράση ʽʼδεν πάω να δημιουργήσω καμιά ρωμαϊκή αρένα). Από το ψευδώνυμο σας καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να το αποφύγετε. Όμως εμείς δεν νιώθουμε υποτελείς ή πολίτες του Κράτους που πάσχει ματαίως να διαχειριστεί ο Βλάβιος Καίσαρας. Οι Νεφελήμ ζουν ειρηνικά ανάμεσά μας. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Γιʼ αυτό μη βιάζεστε να αποδώσετε κίνητρα και προθέσεις σε ανθρώπους που κρύβονται πίσω από πληκτρολόγια και οθόνες. Ο κ. Παύλος Αραγόνης ίσως να σας απέδωσε το επώνυμο του σονετογράφου (λέμε τώρα) επειδή δείξατε μια εμμονή στην ʽʼμορφήʼʼ της ποίησης. Ως εκεί. Μην δίνετε παραπάνω σημασία. Προσωπικά αποκλείω την παραπάνω ταύτιση. Σιγά μην τα παράταγε έτσι εύκολα στην στήλη του ο κ. Κ. Όμως κι εσείς, καλέ μου κ. Κορδάντη… να επιλέξετε την υποδιαίρεση ως ψευδώνυμο; Δεν ξέρετε πόσο εύκολα μπορούν να σας υποτιμήσουν με μια τέτοια ʽʼταυτότηταʼʼ;
Αγαπητοι Κυριοι ΜΕΤΑΝΟΗΣΑ
(τα πεζοκεφαλαια εις αναμνησιν Περικλη Γιαννοπουλου)
Αστραψε φως κτλ
Ομολογω: ειμαι ενας χαι-κλας επαρχιωτης
με καταχωνιασμενα απωθημενα μεγαλειοτητας που πολυκαιρισαν απο τα πολλα διαβασματα.
Ετολμησα να κρινω τον ποιητη Γιωργο Μιχο.
Αληθεια γιατι οι στιχοι:
Τότε οδός ποιητών με ξαναβρίσκει αυτό το αίσθημα
πως στο από πριν χαμένο επιμένοντας είναι ένας τόπος
εύγλωττος από μάτια παιδικά σε θλίψη για να πας
σε μια προσωπικού θανάτου πολυτέλεια.
ειναι χειροτεροι απο τους
Τι θα καμετε; Θ’ αφησετε
ν’ αποχτησωμεν εμεις
λευτεριαν, ή θα τη λυστε
εξ αιτιας πολιτικης;
(ειναι Σολωμος)
Μαγαρισα το ναο της ποιησης
Αλλωστε ο κ. Μιχος ποσο
κομψα, υπονοητικα εγραψε
τα κειμενα του για ελογου μου;
Ινα πληρωθη το ρηθεν:
“Γραφουμε τα ποιηματα οπως τα αρθρα μας”
Βεβαιως παραλλαξα μια κριση ο μνησικακος.
Την παραθετω ολοκληρη:
“σε χρωμάτισε ποιητή το άγριο μουσούδι σου, που μου βαστάει ζεστά τα χέρια. σʼαγγίζω καιρό στα ξένα γραψίματα, τι με το ένα, τι με το άλλο όνομα. ζήσε, γράψε, νιώσε ευτυχία.”
Oμολογω, μετανοω.
Παρασυρθηκα απο τη φραση:
ποιηματα, ποιητες και
ποιηση(…ισως)
Ενομιζα πως 5 το πολυ καλους ποιητες
διαθετει καθε γενια, παντου και παντα.
Λαθος οικτρο: ανακαλυψα 20 τουλαχιστο
καλους ποιητες και μεταφραστες που
διεκδικουσαν το ασκημενο ταχατες βλεμμα μου.
Απελπισθηκα, ξερασα τα εμεσματα μου στον
πρωτο τυχοντα. Με κατελαβε αισθημα ζηλου και φθονου ανικητο. Oχυρωθηκα πισω απο τσιτατα
και παρωχημενες αντιληψεις περι μορφης.
Δε διαβασα ποτε: De gustibus non est disputandum.
Aλλα ειναι πλεον τοσο αργα.
Θα τηρησω σιωπη αιδημονα.
Το κριμα μου εσταθηκε μια αβουλη ανεμελια…
ΚΟΡΔΑΚΙΖΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΔΟΜΕΝΟΣ
Νίκος Κοδράντης
Δεν πρόλαβα να διαβάσω προσεκτικά τα όσα ειπώθηκαν παραπάνω και γρήγορα απαντώ στο
“Ορθο, αλλα απορω πως μπορεις να διαμορφωσεις (καλυτερα να κυριευσεις) μια γλωσσα χωρις να διαθετεις ποιητικη φλογα.”
Μπορείς νομίζω, να την κυριεύσεις όσο κυριεύεται. Εντέλει μπορείς ως ένα βαθμό και χωρίς ποιητική φλόγα.
τα μεγάλα έργα θέτουν τους κανόνες”. Και τα μικρά; Να τα πετάξουμε; και ένας στίχος μπορεί να είναι ισοδύναμος των “μεγάλων” έργων…και αν όχι τι μας πιέζει να πιέζουμε τους στίχους σε πρότυπα μεγάλων ποιητών και έργων; Αν οι κανόνες δεν παραβιάζονταν τι θα γινόμαστε; (σε αυτό, νομίζω, ξέρω τον αντίλογο : οι κανόνες παραβιάζονται από “μεγάλους” ποιητές…Άραγε είναι έτσι;
http://anemi.lib.uoc.gr/search/?search_type=advanced&search_help=&display_mode=&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=&cclterm2=%CF%84%CE%B1%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CF%82&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=author&cclfield2=title&cclfield3=id&cclfield4=datefrom&cclfield5=dateto&cclfield6=institution&cclfield7=lang&cclfield8=collection&cclop1=and&cclop2=and&cclop3=and&cclop4=and&cclop5=and&cclop6=and&cclop7=and&stored_cclquery=&skin=&rss=0&display_mode=detail&offset=1&number=1&keep_number=10&old_offset=1&search_help=detail
Σωστά μου φαίνεται πως είναι τα λόγια σου, αγαπητέ «br»
Λέω: Τι είναι ένα μεγάλο έργο τέχνης; Και τι ένα μικρό; Επειδή γεννήθηκα άγραφος -μόνο με τις στοιχειώδεις αποβλέψεις που ενσωματώνουν τον οργανισμό μου στον ορίζοντα των ομοίων οργανισμών- και δεν ανέχομαι να γράφει πάνω μου καθένας ό,τι θέλει δίχως να του το επιτρέψω, ρωτώ συνεχώς ακόμα και για τα αυτονόητα, ή ό,τι τέλος πάντων θεωρούν οι γύρω μου αυτονόητο. Τι είναι, λοιπόν, ένα μεγάλο έργο τέχνης, αν ξεχάσω όλα όσα μου έμαθαν; Μα, γιατί να ξεχάσω όλα όσα μου έμαθαν; Γιατί ενδέχεται να κάνουν λάθος. Πώς; Είναι δυνατόν να κάνουν λάθος όλοι; Είναι δυνατόν ένας ολόκληρος πολιτισμός να έχει σφάλει ως προς το μεγαλείο ενός έργου τέχνης; Φυσικά και είναι. Κάποτε ο ίδιος πολιτισμός πίστευε πως υπάρχει αιθέρας ή φλογιστόν, κι ακόμα παλιότερα πως η γη ήταν επίπεδη και πως στους αντίποδες ζούσαν πλάσματα χωρίς στόματα. Αλλά τι πρέπει να ξεχάσω; Όλα τα σχετικά με την πολιτισμική συνθήκη που θεωρεί ένα έργο μεγάλο στη βάση των κριτηρίων που έχουν διαμορφωθεί από το ίδιο το έργο. Ναι, αλλά τότε δεν είναι σαν να λέμε πως τελικά το μεγάλο έργο επέβαλε τους κανόνες του; Είναι. Όμως πάλι εδώ η κλίμακα και το φαινόμενο. Στην κλίμακα ενός συμπαγούς, αθάνατου και διαρκώς αναπτυσσόμενου (νομιμοποιούμενου λέει ο Χέγκελ) πνεύματος ή ακόμα-ακόμα μιας λογικά συγκροτημένης φύσης, το αποτέλεσμα θεμελιώνει την λογική ύπαρξη του αιτίου. Αφού ένα έργο κατάφερε να επιβάλει τους κανόνες με βάση τους οποίους κρίνεται ως μεγάλο, είναι τελικά μεγάλο. Όχι, βέβαια! Το Μπήβουλφ θεωρείται μεγάλο έργο, δεδομένου ό,τι αποτελεί το πρώτο ποίημα του έθνους των Άγγλων. Επέβαλε τους κανόνες του, αλλά κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για την καλλιτεχνική του αξία. Η αλήθεια είναι πως οι κανόνες αυτοί λειτούργησαν αρκετά καλά στην πορεία ανάπτυξης της αγγλικής ποίησης, αλλά και πάλι το Μπήβουλφ παραμένει ένα μικρό έργο ποίησης. Το Μπολιβάρ του Εγγονόπουλου θεωρείται ένα μεγάλο έργο τέχνης. Τους κανόνες, όμως, που ακολούθησε τους έθεσε ένα θεωρούμενο ως ασήμαντο, μικρό, ποίημα: Η Αληπασαλιάς του Χατζή Σεχρέτη. Τους κανόνες του έργου του Μπωντλαίρ τους έθεσε το έργο ενός ποιητή -του Άλλαν Πόε- που θεωρήθηκε μεγάλος μόνο αφού αναγνωρίστηκαν ως μεγάλα τα ποιήματα του Μπωντλαίρ. Εδώ έχουμε τρεις διαφορετικές διαδικασίες, στις οποίες το μεγάλο προκύπτει από το μικρό. Αλλά πόσο μικρή ήταν η ποίηση του Πόε για τον Μπωντλαίρ, του Μπήβουλφ για τον Μίλτον, του Χατζή Σεχρέτη για τον Εγγονόπουλο; Μετά από κάμποσες χιλιετίες ποίησης, μήπως πρέπει να εγκαταλείψουμε το πρωτόγονο κριτήριο του «δυνατού και μεγάλου», που επιβιώνει και έτσι δικαιολογεί την εξουσία του; Το κριτήριο αυτό αποτέλεσε μέχρι σήμερα τον κυριότερο οδηγό της ιστορικής αφήγησης. Πίσω του βρίσκεται μια θεολογία: Θεός-Λόγος-Φύση-Επιθυμία. Η καταστροφή της πανίδας και της χλωρίδας του πλανήτη «Γλώσσα» διενεργείται με τον ίδιο τρόπο που διενεργείται η καταστροφή των όρων βιολογικής ύπαρξης του ανθρώπου. Ας σκεφτούμε το εξής: αν ο λόγος μπορεί να παρουσιάζει σήμερα εντροπικότητα -χαρακτηριστική στη διαφήμιση και τη δημοσιογραφία- με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ενός συναισθηματικού και στοχαστικού κυνισμού, είναι ίσως επειδή η μορφή και το περιεχόμενο ορισμένων μεγάλων έργων τυποποιήθηκαν στο έπακρο. Χρειαζόμαστε ρήγματα, ρωγμές, θλάσεις, παραναγνώσεις. Μόνον αυτά θα ανεβάσουν τη θερμοκρασία ορισμένων λέξεων, εκφράσεων, σχημάτων, ρυθμών. Μόνον έτσι θα μπορούμε να νιώσουμε πάλι πως έχουμε να κάνουμε με κάτι δυνατό. Προς στιγμήν, είναι προτιμότερο να θεωρήσουμε τα μεγάλα έργα μικρά και τα μικρά μεγάλα. Τα μικρά ίσως μας δώσουν ποιητικούς πυρήνες με τους οποίους θα επανεξετάσουμε το νόημα της λέξης «μεγάλο» όταν την εφαρμόζουμε σε κάποιο ποίημα. Και αυτό διότι -αν μου επιτραπεί να δανειστώ έναν όρο της Κυβερνητικής- μια οριακή αποδέσμευση ενός κειμένου θεωρούμενου ως ασήμαντου, μπορεί να επιφέρει ένα αποτέλεσμα εντελώς ασύμμετρο στο σώμα της ποίησης. Εδώ ο τελεστής είναι το ποιητικό υποκείμενο και διακατέχεται από μια αβυσσαλέα απροσδιοριστία.
Kαθε λογοτεχνικος οργανισμος εχει τους μειζονες και τους ελασσονες
Συναντουμε για πρωτη φορα μετρικα τη στροφη του σολωμικου Υμνου στην Ελευθερια στο ασημαντο εργο Βοσπορος εν Βορυσθενει του Αλεξανδρου Μαυροκορδατου.
http://anemi.lib.uoc.gr/search/?search_type=advanced&search_help=&display_mode=&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=&cclterm2=%CE%B2%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%82&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=author&cclfield2=title&cclfield3=id&cclfield4=datefrom&cclfield5=dateto&cclfield6=institution&cclfield7=lang&cclfield8=collection&cclop1=and&cclop2=and&cclop3=and&cclop4=and&cclop5=and&cclop6=and&cclop7=and&stored_cclquery=&skin=&rss=0&display_mode=detail&offset=2&number=1&keep_number=10&old_offset=1&search_help=detail#
Οι ασημαντοι παραμενουν ασημαντοι, οι μικροι μικροι και οι μεγαλοι μεγαλοι.
Το μεταμοντερνο αnything goes ειναι βολικο αλλοθι για τους αταλαντους
Για τους αξιους το γραμμα συνδεεται αξεχωριστα με το πνευμα και ζωοποιει.
Ξαναδιαβαστε το Νιhil…minor in litteris του Τελλου Αγρα
H Αληπασιάς του Τουρκαλβανού Χατζή Σεχρέτη
http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?filename=/var/www/tkl-portal-neo//metadata/7/8/a/attached-metadata-212-0000045/70527.pdf&pageno=127&width=368&height=573&maxpage=340&lang=en
“Ε la forma sia l’abito del vero senso profondo d’ogni cosa.”
Η πολυσχολιασμενη σκατολογια του Σολωμου
ανηκει σε μια μανια του σκανδαλου γυρω απο το ατομο του, οχι στην ποιηση.
Ε α α λ α
μ. γ. κ. π. τ
Δεν με ενδιαφερει το κρατος.
Με ενδιαφερει η πνευματικοτητα του εθνους. Υπαρχει ακομη;
Πλεον ο Σολωμος κειται τυμπανιαιο πτωμα σε εκδοσεις οπως του Δημηρουλη που μοιραζονται με cd…
Καλή μου χήρα πτωχή, που παρά την φτώχια σας, δεν αρκεστήκατε στην κατάθεση δύο λεπτών -όπως λέει ο Μάρκος- αλλά μας φέρατε τα φλουριά σας με το τσουβάλι, πρώτα πρώτα πρέπει να είστε προσεκτικός. Μην τσαλαβουτάτε στα πρώτα νερά που βρίσκετε μπροστά σας. Ύστερα δεν είναι σωστό να υποθέτετε πως ο συνομιλητής σας είναι αρκετά ανόητος ώστε να νομίσει πως η υποκριτική αφέλειά σας είναι απλά ένα τέχνασμα. Είστε πραγματικά αφελής. Αφού, λοιπόν, είστε αφελής, αναγκάζομαι να σας τραβήξω από τα νεράκια που τσαλαβουτάτε, για να μην μείνουν, ενδεχομένως, κάποιοι αναγνώστες μας βρεγμένοι από τις προχειρότητές σας. Την στροφή του σολωμικού Ύμνου εις την Ελευθερία δεν την συναντάμε πρώτη φορά στο έργο «Βόσπορος εν Βορυσθένει» του Αλεξάνδρου Ι. Μαυροκορδάτου, το οποίο τυπώθηκε στη Μόσχα το 1810 και είναι άγνωστο το πότε εμφανίστηκε -αν εμφανίστηκε- στα Επτάνησα. Μάλλον εσείς πρώτη φορά συναντάτε βιβλιοθήκη και στέκεστε στο πρώτο βιβλίο που βρίσκετε. Τη μορφή του στίχου, της στροφής και του Ύμνου ολόκληρου τη συναντάμε σε πλησιέστερο στον Σολωμό λαϊκό στιχούργημα με θέμα την επικείμενη κατάληψη των Ιωνίων από τους Γάλλους δημοκράτες. Εκεί, διαβάζουμε:
«Καρμανιόλοι εμπιστεμένοι
όλοι να συνεφρανθώμεν
ότι έφθασεν η ώρα
οι πτωχοί να λυτρωθώμεν
από τους πικρούς τυράννους,
άρχοντας, όπου παιδεύουν
με κακίαν ημάς όλους
και μας καταδυναστεύουν»
Παρατηρείστε το επίθετο «πικρούς», στον πρώτο στίχο της δεύτερης στροφής. Είναι φανερή η επίδρασή του στην ιδιόμορφη εικονοποιία του Σολωμού. Το παραπάνω στιχούργημα είναι ένα από τα πολλά της εποχής. Τα περισσότερα χάθηκαν, γιατί μεταδίδονταν προφορικά. Εξάλλου τραγουδιόνταν από τις μάζες. Η σχετική βιβλιογραφία είναι εκτενής. Μελετήστε. Μετά την κατάκτηση της γνώσης, θα έρθει το πάθος, η μήνις και η δημιουργική σκέψη.
Συνεπώς, σύμφωνα με τις αρχές σας, θα πρέπει να σας πω: μάθετε πρώτα γράμματα και έπειτα προβαίνετε σε διακηρύξεις σχετικές με το πνεύμα και τις ζωοποιήσεις και τους μικρούς και τους μεγάλους. Η λογοτεχνία, καλέ μου κύριε, είναι αχανής περιοχή στην οποία εξελίσσονται περίπλοκα φαινόμενα, τα οποία μόνο στα καφενεία του κέντρου της Αθήνας μπορούν να αντιμετωπιστούν με όρους «μείζων», «ελάσσων», «ταλαντούχος», «ατάλαντος». Η εκτίμηση των προϊόντων της λογοτεχνικής δημιουργίας είναι πολύ λεπτή υπόθεση και καταλαβαίνετε πως πρέπει να λάβει υπόψη της παράγοντες αναλόγως λεπτούς. Από μίαν άποψη -εξαιρετικά σημαντική- οι απόψεις του Τέλλου Άγρα δεν εκφράζουν παρά την ποιητική της εποχής του. Από μιαν άλλη άποψη -επίσης σημαντική- προσθέτουν αρκετά στην καλλιέργειά μας ως αναγνώστες ποίησης. Δεν μπορούν όμως να είναι κανών. Οι κανόνες είναι υπόθεση εκτίμησης της κοινωνικής χρησιμότητας της λογοτεχνίας. Οι λογοτεχνικοί κανόνες δημιουργούνται για να αρτιωθεί ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη, όπως οι νομοκανόνες δεν έχουν σχέση με την επιστήμη. Ούτε, βέβαια και σχέση με τη λογοτεχνία. Αντιμετωπίζετε πολύ απλοϊκά την ποίηση. Ποιος σας είπε -λόγου χάρη- πως το μεταμοντέρνο ταυτίζεται με το anything goes; Το anything goes είναι μια απλοποιημένη, αγοραία, άποψη για την εισβολή του σχετικισμού στο χώρο των επιστημών και των γραμμάτων, εισβολή η οποία δεν αφορά στους μεταμοντέρνους στοχαστές. Αυτοί, ως όφειλαν, κατέδειξαν τις δομικές ομοιότητες τυπικά αντίθετων πνευματικών μορφωμάτων. Αν σας αηδιάζει η αγορά και τα σχήματά της, τότε θα πρέπει να είστε προσεκτικός, κάθε φορά που αναφέρεστε σε θέματα έρευνας περί την λογοτεχνία.
“Ύστερα δεν είναι σωστό να υποθέτετε πως ο συνομιλητής σας είναι αρκετά ανόητος ώστε να νομίσει πως η υποκριτική αφέλειά σας είναι απλά ένα τέχνασμα. Είστε πραγματικά αφελής. Αφού, λοιπόν, είστε αφελής, αναγκάζομαι να σας τραβήξω από τα νεράκια που τσαλαβουτάτε, για να μην μείνουν, ενδεχομένως, κάποιοι αναγνώστες μας βρεγμένοι από τις προχειρότητές σας.”
Σας το επιστρεφω.
Ειστε τοσο αδαης ωστε δεν διαβαζετε.
“Συναντουμε για πρωτη φορα μετρικα τη στροφη του σολωμικου Υμνου στην Ελευθερια στο ασημαντο εργο Βοσπορος εν Βορυσθενει του Αλεξανδρου Μαυροκορδατου.”
Ιστορια του Δημαρα. σ.232
Το επιρρημα μετρικα το γνωριζετε;
Δεν γνωριζω αν ο Σολωμος διαβασε Φιραρη. Το γνωριζετε;
Επισημαινω μετρικες αντιστοιχιες.
Χαιρομαι που ταραζεστε.
Γιατί να ταραχθώ, καλέ μου κύριε. Μετά από 50 έτη ζωής στη διάρκεια της οποίας έδωσα ζωή σε δύο ανθρώπους και έκλαψα για τον θάνατο ενός, έμαθα πως η ταραχή είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Δεν γίνεται να το απολαμβάνει κανείς εύκολα. Επαναλαμβάνω. Χρειάζεστε μελέτη. Ο Δημαράς δεν φτάνει. Ο Δημαράς ως επιστήμων δεν είχε στη διάθεσή του στοιχεία που προέκυψαν από την εργασία άλλων επιστημόνων αργότερα. Αλλά, σας συμβουλεύω να μην τον εμπιστεύεστε πολύ. Η Ιστορία του είναι γεμάτη από εσφαλμένες κρίσεις. Ε, πια, σε βαρέθηκα.
Γεια σου.
“…δεν έχουν καμία σχέση με το ζήτημα που σας έχει ταράξει.” ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
Δεν εχω να απαριθμησω συγκλονισμους απο γεννησεις και θανατους. Ειμαι τυχερος αλλα βεβαιος οτι ”κατα τον ρουν της μυστηριωδους ζωης ” θα ‘ρθουν. Ευχομαι να μην τους απολαυσω.
To ερωτημα παραμενει:
Γνωριζετε παλαιοτερο ΓΡΑΠΤΟ μνημειο της ελληνικης οπου συνανταμε μετρικα τη στροφη του σολωμικου Υμνου στην Ελευθερια;
Δεν κανω επιδειξη γνωσεων απλα θελησα να πω οτι το μετρο στα χερια ενος ασημαντου στιχοπλοκου οπως ο Φιραρης ειναι κενο γραμμα.
O Δημαρας παραγνωρισε τους παντες και τα παντα:
απο τα Ερωτοπαιγνια ισαμε το Φιλυρα.
Το πραγματολογικο μερος της εργασιας του ομως ακομη αντεχει.
Η πτωχη λερη καταπτυστη χηρα μεσα μου (ηγουν η πραγματικη και οχι η δηθεν υποκριρικη αφελεια, οπως σωστα διαγνωσατε) αποφαινεται:
Eιστε γερος στιχοπλοκος και δη κομμουνιστης (το κυριοτερο)
Αλλωστε ο γνωστος εργοδηγος σας το εχει διακηρυξει πολλακις.
Το μοναδικό ερώτημα είναι: πόσο καλά είσαι. Σε όλη τη διάρκεια αυτής της κουβέντας πέρασαν από τον νου μου πολλά πράγματα. Ακόμα και η πιθανότητα να μην έχεις τι άλλο να κάνεις και να θέλεις να κρατηθείς από κάπου. Κάποια στιγμή ένιωσα πως αν παρατήσω την κουβέντα μπορεί να γίνει κανένα κακό. Γράψε μου αν είσαι καλά, και πες ό,τι θέλεις μετά. Τη συνείδησή μου θέλω να έχω ήσυχη.
Moλις αυτοκτονησα
Γραφει το πνευμα
Με σκοτωσε ο φθονος που σας εχω
Μου κατεφαγε την ψυχη…
Στα καφενεία του κέντρου της Αθήνας
θελουν να σας εξολοθρευσουν
Αορατες συνωμοσιες εξυφαινονται
Παρακαλω ησυχαστε
Το πνευμα της σκατογριας ειναι ακακο
Υπερβολές. Δεν είπα πως έχετε κάτι προσωπικό μαζί μου. Δεν νομίζω πως κανείς ασχολείται μαζί μου. Δεν νομίζω πως είμαι δα τίποτε σημαντικό για να γίνει συνωμοσία εναντίον μου. Κανείς δεν κινδυνεύει από εμένα και δεν ένιωσα ποτέ πως κινδυνεύω από κάποιον. Δεν γνωρίζω καμιά γερόντισσα που να θέλει να μου κάνει κακό. Ούτε καμιά νέα. Ευχαριστώ όσους με τίμησαν με τα έργα και τις πράξεις τους: θετικές ή αρνητικές.
Ευχαριστώ που με ησυχάσατε. Η κουβέντα μαζί σας ήταν πραγματική απόλαυση.
Mε σκοτωνετε δευτερη φορα
Γιατι μου φερεστε τοσο ευγενικα;
O φθονος ηταν μια καποια λυσις
Απο που να κρατηθω;
Aχ αδηλοι στοχασμοι…
Καιρος ν’ αποσυρθει και το
πνεμα της σκατογριας