ΠΟΙΗΤΕΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ CD#001: Θοδωρής Βοριάς

Ίσως γίνεις ποιητής

Μια μέρα ίσως πάρεις την απόφαση
να ξαναγίνεις εργάτης,
στίχους να ψάξεις σπασμένους
κάτω από τα συντρίμμια της πόλης.

Ίσως χρειαστεί να τραβήξεις
το απέραντο νάιλον,
τον καταποντισμένο ουρανό
και νʼ απελευθερώσεις
θεούς και θυμητάρια,
λέξεις-ανοιχτές πληγές,
λέξεις ακρωτηριασμένες.

Ίσως, μια μέρα,
με τα χέρια ματωμένα,
να γίνεις ποιητής
κι απʼ τη ντροπή να μην αντέξει,
να τον ξεκάνεις τον πατέρα σου.
Κι ύστερα,
να κλαις για τα στενά
που έρημα ξεμένουνε συχνά
από διαβάτες.

Έρωτες και θάνατοι

Έρωτες και θάνατοι
είναι στην ομίχλη, στο σκοτάδι
οι παλλόμενοι σηματοδότες,
είναι το φεγγάρι που τριγυρνάει
στα κεραμίδια του σπιτιού σου όλη νύχτα,
είναι το νυχτοπούλι
που ψάχνει να κρυφτεί
μέσα στʼ αστέρια.

Έρωτες και θάνατοι
είναι το φεγγάρι που κρύβεται,
το νυχτοπούλι και το άστρο
που πέφτουν πίσω από το δέντρο.

Έρωτες και θάνατοι ταιριάζουν,
θέλουν να τους βρεις,
να τους διαλέξεις,
θέλουν να μιλήσουν στην ψυχή σου.
Θέλουν να πεις τον έρωτα θάνατο
και τον θάνατο έρωτα
για να τους νιώσεις.

Εις μνημόσυνον ( (Άι, γαρούφαλλό μου) )

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι
σύννεφο έβαλαν γιορντάνι
κι άντρας ζώνει τ’ άρματά του
πάει ταμένος του θανάτου
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι… γαρούφαλλό μου…
άι… γαρούφαλλό μου…

Άλογο φαρί καβάλα
δράκοι του’στησαν κρεμάλα
μπρος στο μαρμαρένιο αλώνι
στέκει και το πεταλώνει
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν’αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι…γαρούφαλλό μου…
άι…γαρούφαλλό μου…

και στην άκρη, στο ποτάμι
μια φλογέρα, ένα καλάμι
κάνει τον καημό φλογέρα
το παράπονό του αέρα
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι…γαρούφαλλό μου…
άι…γαρούφαλλό μου…

Ποιος πονεί και ποιος το θέλει
του ανέμου οι Αρχαγγέλοι
του καπνού ‘ναι και τ’ ανέμου
δεν το βάσταξα ποτέ μου
Ανέμη να γυρίσει
παραμύθι ν’αρχινήσει
μαύρο κρασί να πιούμε
το φεγγάρι έχει μεθύσει
άι…γαρούφαλλό μου…
άι…γαρούφαλλό μου…

Του Χάρου ειν το πανηγύρι
το χορό νεκρός να σύρει
τ’ άστρα μες στο παραγάδι
και τον ήλιο στο σημάδι
Και ποιος θα σου κρατήσει
άσπρο στο χορό μαντήλι
μαγιάπριλο του κόσμου
πίκρα περπατάει στα χείλη
άι…γαρούφαλλό μου…
άι…γαρούφαλλό μου…

ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ ,άνθρωποι με τεράστια μαύρα ρούχα
Σείουν χρυσοποίκιλτα πέη στα χέρια τους
Εξαπολύουν ένα βουητό ανάμεσα από κόκκινα σαρκώδη χείλη:
«άγιος, άγριος, αδηφάγος ,αδήριτος ,ασώματος, αόμματος …»
Ύστερα κάθονται σε κουνιστές πολυθρόνες ξύνουν τις χοντρές κοιλιές τους με μισόκλειστα μάτια
Το απευθυσμένο τους γεμάτο σκατά , χνουδωτοί ευνούχοι
Ετοιμάζουν το μπάνιο τους
Τρίβουν απαλά το βοδίσιο λαιμό τους
Ω, boves ηελίοιο βρήκατε φρικτό τέλος
Στα δόντια των νηπίων συντρόφων
ΣΦΙΣΙΝ ΑΤΑΣΘΑΛΙΟΙΣΙΝ ΩΛΟΝΤΟ…
Σιγά- σιγά οι άνθρωποι μετατράπηκαν σε Νυχτερίδες
315 χρόνια μετά το θάνατο εκείνου που ονομάστηκε Χριστός,
η πρώτη σύνοδος των Νυχτερίδων συζητούσε αν οι γυναίκες έχουν ψυχή!

Το αρωματισμένο νερό κυλάει απαλά ανάμεσα στα βουτυρένια οπίσθια του Episcopus .
Το επιδέξιο χέρι του Maseur διέρχεται πολλάκις εντός της ροδαλής οπής
Με ήσυχο φλοίσβο.

ΠΟΛΥΦΛΟΙΣΒΟΙΟ. Η θάλασσα πίσω απʼ τους λόφους έρχεται και φεύγει με μικρά βήματα
Κάτι ρόδινο αντιφεγγίζει στον ορίζοντα
Κάτι σαν δέρμα Ρωσίδας χορεύτριας
Chorus Nympharum ,ΝΙΦΑΔΕΣ, ΣΥΝΝΕΦΑ
Ω, πόδια τόσο αέρινα
Που ούτε καν αγγίζετε το πράσινο χορτάρι!

C’est Viva!

Ένας ποιητής άνεργος
πάντα Κυριακή στην ίδια πλατεία
με το αλεξίσφαιρο παράστημα τα τιμαλφή
στον αγώνα υπέρ της ελευθερίας

Τον δούλο του ελάλησεν
Απ’ το τρύπιο του καπέλο στάζει η βροχή
αγόρασε καινούργιες μπότες
γενναιόδωρος πάνω στο δούρειο ίππο

Μα καθώς ο γλωσσοδαίδαλος
ο άνεμος με κλήτευσε
με τα αρχικά μου Α.Ε.Ρ.Α!
της Νίκης παραγγέλλω
τα καινοτόμα φτερά
από κέλβαρ και τιτάνιο
το απανθρακωμένο μου βλέφαρο, εγείρω υψηλά
και όλο μου το κορμί κραυγάζει
στα Σούσα Σατράπη!

Είναι δικό σου το χαλί
οι πορφυρίδες οι λιθόστρωτες
της παλαιάς Βουλής
Ναι! είμαι δικός μου όλος
Ένας ποιητής με κλάξον!
Bravo!
Και αν δεν το ξέρετε τα κοτσύφια
την άνοιξη τερερίζουν γαλλιστί
Ζήτω!
C’est moi la lumière et la Fête
C’est moi!
la doxologie de la libération

Εγώ είμαι το φώς και η γιορτή
Εγώ!
Η δοξολογία της απελευθέρωσης
Ένας ποιητής του δρόμου
mais un artiste!
μα καλλιτέχνης
με διαμέρισμα σε δημόσια θέα

à votre santé!

© ΚΩΣΤΗΣ ΔΡΙΒΑΣ

ΑΓΑΠΗ

Η αγάπη σπανίως διαρκεί.

Για μια γυναίκα
ένα φίλο, τους γονείς σου,
τα παιδιά σου- όχι.
Σίγουρα όχι για το Θεό.

Κάποιοι λένε
ότι είναι ως το τέλος εκεί
γιʼ αυτό που
κάνεις καλύτερα.

Έχω δει ανθρώπους
να εγκαταλείπουν
το ταλέντο τους
μετά από πενήντα χρόνια.

Έχω δει επαγγελματίες
νʼ αφήνουν το βιολί,
τους πίνακές τους,
την επιστημονική τους έρευνα.

Ουδέποτε, όμως, είδα
πραγματικό πυγμάχο
να εγκαταλείπει
αγώνα.

Αυτό είναι αγάπη.

ΣΑΚΟΙ ΓΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ

Οι σάκοι για πτώματα
που η αστυνομία χρησιμοποίησε
για να βγάλει έξω
τους νεκρούς μαθητές
έμοιαζαν να είναι
οι ίδιοι πλαστικοί σάκοι
που ο στρατός χρησιμοποιούσε
για να φέρει απʼ το Βιετνάμ
τα πτώματα
των κολλητών μου συμμαθητών
ένα χρόνο μετά
την αποφοίτησή μας
απʼ το Λύκειο.

Δυστυχώς
δε νομίζω ότι
οι σάκοι για πτώματα
θα ʼναι ποτέ εκτός μόδας
στην Αμερική
για τους μαθητές
Λυκείου.