H ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Τα παράθυρα σαν γυάλινα μάτια
πάνω στις επιφάνειες που αποκλίνουν,
ονειρεύονται τη ζωή των γραμμών.
Διάφανο το βλέμμα
ανάλογα με τις επισκιάσεις
ουρανίζουν τα μάτια
με κάθε σχήμα λαμπερό του υλισμού.

Σαν υποτελής ενός
αγέρωχου ποδηλάτη
η πόρτα περιστρέφεται.
Μώβ με ανταύγειες μεταξιού, η πολυτέλεια των ρούχων.
Τάσεις ακτινωτές που εσωκλείουν
διαμάντια ανακηρυγμένα στη λάμψη των ματιών.
Φωτογενής μετριότητα
εξωραισμένη με ψήγματα λουλουδιών.
Ενας εντυπωσιασμός που δεν εκδηλώνει το θαύμα.
Κοκκάλινες οι βλεφαρίδες ανοιγοκλείνουν
απο έναν ανεξάρτητο μηχανισμό.

1. Ετούτο το καράβι
Στον Ροδόλφο και την Άννα Τόκα

Έλα να δεις
ετούτο το καράβι,
πως αργοκυλάει λυτρωτικά
στα χρώματα του φθινοπώρου
από του κόσμου τη μεγαλοσύνη μαγνητισμένο.
Μερτικό αντάξιο στα σημάδια του πεπρωμένου.

Ανάσα γνώριμη, θα` λεγες, στης θάλασσας τη σιωπή,
μάχεται τείχη εξοντωτικά,
τους ίσκιους προσπερνάει
κι οι ρίζες του, δείκτης στιγμών,
φλέβες πυρετικές βλασταίνουν.

Και παίζει και τεντώνεται
στων πηγών την ατέρμονη διαύγεια
και υφαίνει μια πρασινάδα τρυφερότητα
σε όλα τα δάχτυλα του ονείρου,
μέσα από του χρόνου τις σκουριές.

Χελιδονιού φτερούγισμα
στην αγκαλιά του σιρόκου.

Εμπρός Καπετάνιε των Καπετάνιων

Τη Γενιά μου Είδα να’ ρχεται

Σαν τους Πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος

Καθώς Δικοί σας είναι· σε Ιδιωτικά Χέρια, της Εταιρίας σας

Εξερευνήστε τους και Καταβροχθίστε τους

Απελευθερώστε τις Άγκυρες και Πρόσω Ολοταχώς τις Μηχανές

Βάλτε Μπροστά τ’ Αντλιοστάσια και Ενισχύστε

Το Κατάστρωμα Πρωραίας Υπερκατασκευής

Από την Στεγασμένη Γέφυρα Καπετάνιε τι Ονειρεύεστε;

Την Επερχόμενη Καταστροφή ή την Χυδαία Βαρβαρότητά σας;

Ασφάλεια

Ανάμεσά τους ένα ποτήρι με νερό,
δίπλα δυο αδειανές καρέκλες,
όρθιοι αγαπούν τη δίψα τους,
σταγόνα σταγόνα την μοιράζονται πάνω στον αντίχειρα
κι έπειτα τους ξεφεύγει,
πλησιάζουν οι διψασμένοι και δροσίζονται,
επιτρέποντος του ενός και αδιαφορούντος του άλλου.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Κάθε μέρα χτυπούσες την πόρτα του μεγάλου πύργου και κανείς δε σου άνοιγε.
Κάθε μέρα σε ρώταγε ο φύλακας «Τι θέλεις;» κι’ εσύ αποκρινόσουν «Ήρθα να δω τους άρχοντες» κι’ εκείνος έλεγε «Κανείς δεν επιτρέπεται να δει τους άρχοντες» κι’ εσύ του απαντούσες «Κάποια μέρα, κάποια μέρα θα ξεσπάσει η επανάσταση και τότε αυτό το κάστρο θα γκρεμιστεί συθέμελα και οι άρχοντες που πίνουν το αίμα μας τόσα χρόνια θα πληρώσουν για όσα μας έκαναν» και ο φύλακας γέλαγε, και σε χτύπαγε φιλικά στην πλάτη και σούλεγε «Αύριο πάλι, αύριο πάλι θα τα ξαναπούμε».

Χτες το βράδυ, αποκαμωμένος, κοιμήθηκες στα σκαλοπάτια του μεγάλου πύργου.
Το πρωί σηκώθηκες, τεντώθηκες, και χτύπησες την πόρτα.
«Τι θέλεις;» σε ρώτησε ο φύλακας κι’ εσύ «Ήρθα να δω τους άρχοντες» του αποκρίθηκες. «Δεν υπάρχουν άρχοντες» απάντησε ο φύλακας κι’ εσύ απορημένος «Τι εννοείς;» τον ρώτησες.
Ο φύλακας σε κοίταξε θλιμμένα. «Η επανάσταση έγινε χτες το βράδυ», είπε. «Την έχασες επειδή κοιμόσουν. Τώρα δεν υπάρχουν πια άρχοντες. Τώρα είμαστε όλοι ίσοι και ελεύθεροι».
«Τότε…μπορώ να μπω;» ρώτησες διστακτικά.
«Όχι», σου απάντησε. «Είμαι τώρα ο Φύλακας της Επανάστασης. Και η επανάσταση κινδυνεύει από κάτι ανθρώπους σαν εσένα».