
Φωτογραφία: Γλαύκος Κουμίδης, Παλίνδρομον
περιμένω την προδοσία απʼ τις γυναίκες με τα λάγνα μάτια απʼ τους ανθρώπους που διαβάζουν αφοδεύοντας απʼ τους ιντριγκαδόρους της κορυφής από τις μάγισσες του κώλου μπαίνοντας στην ηλικία της ανθρωποφαγίας παραμένω κενός συναισθημάτων μʼ ένα τεράστιο σαυροειδές στριμωγμένο στην επικράτεια του εγκεφάλου μου λυσσασμένοι άνθρωποι ζυγώνουν την απαράδεκτη παρουσία μου το όνειρο του γαϊδουριού άνοιξε την πόρτα του μπορντέλου στον περιστρεφόμενο δερβίση η παρθενορραφή ετοίμασε τον ανίερο γάμο στεγνός ο δρόμος όπως το λαρύγγι του οδοιπόρου που σφάξαμε μία κλοτσιά περιμένει το δήμιο κίτρινες φωτοβολίδες παραμονεύουν την εκσπερμάτωση του μιναρέ φαντασματικός ο κόσμος αναδύεται τραυλός το ποντίκι ακίνητο στον τοίχο παρακολουθούσε τα μάταια λόγια το τραβεστί ήταν εκεί μπλεγμένο στην αλλαγή φύλου και την απορία των πελατών του οι μορφές πρωτοπόρων αεροπόρων έδιναν το φωτοστέφανο βορά στα βάρβαρα βλέμματα των περαστικών νευραλγικός περίπατος στον κύκλο τετράγωνη η σύγχρονη απάτη κράτος υπό κατασκευή κακέκτυπο νοσηρής κακοτεχνίας καφκικό λογιστήριο λαβυρινθώδες έκτρωμα απογειώσεις προσγειώσεις φροντιστής εδάφους το κουνέλι στιφάδο ισλαμικό μπαρόκ σερβιρισμένο σε μισοψημένη βαβελική γλώσσα γουρουνιού εκπορνευμένες διαλεκτικές συχνάζουν στο ιδίωμα μιας έκφρασης αμήχανα γραΐδια κρατούν σημαίες σημαιοστολισμένες το σημαιοστολισμό το τσίρκο στην πόλη έχει τριζόνια το αίμα αρτηρίες που οδηγούν το βρασμό στη λειτουργία της γκριμάτσας απεικόνιση ανθρώπου συνεπαγωγή γεωμετρημένου λαχανόκηπου το νερό κατεβάζει και πέτρες έτσι φορές αναγραμματίζει το ρυάκι η μνήμη επιστρέφει μακελεύοντας ψυχές βάρβαρες τακτικές οδυνηρές του βρομόστομου μην πλησιάζεις είναι σπασμένο και κόβει










Πολύ ωραίο, κύριε Ρεούση.
Ειδικά η κατακλείδα.
Το ξέρετε το σύνδρομο της κατακλείδας, φαντάζομαι.
Του οποίου είμαι φαν, βεβαίως!
Πάντως να σημειώσω πως μου θύμισε παγουλάτο κι όχι υπερρεαλιστικά κείμενα.
Γιατί απ’ όσο ξέρω γράφετε υπερρεαλιστικώς!
μετα τις 12 μπυρες ειναι το κατι αλλο !! αρκει να μην κοπει κανεις καπου μεταξυ 10 κΑΙ 11… Θα το ξαναδιαβασω οταν ξεμεθυσεις, σου αξιζει..
θα υποτροπιασουμε ολοι μαζι για να τα λες.. και μεις προφητες ειμαστε και αστρολογοι και τα παντα ολα………
Ρεούσιος μπαταριά, αγνή, υποψιασμένη, πιο ισχυρή κι απ΄τις δεκάδες χιλιάδες σελίδες ντοκτοράτων και μαστερακίων: “η σύγχρονη απάτη κράτος υπό κατασκευή κακέκτυπο νοσηρής κακοτεχνίας καφκικό λογιστήριο λαβυρινθώδες έκτρωμα”. Για τα καθ’ ημάς, λέω, της Ανατολικής Μεσόγειος, ο μείζων ελληνισμός,λέω. Κι Κώστας “προφήτης” δεν είναι, τη διαίσθηση και την ευαισθησία του ποιητή έχει, αβόλευτος και [Re-x-]ουσιώδης από την έκδοση ήδη του 2009. Χαιρετίζω και τον παλίνδρομον Γλαύκον, που ορμητικός εισέβαλε μετά της Τέχνης του.
“τετράγωνη η σύγχρονη απάτη
φαντασματικός ο κόσμος αναδύεται τραυλός
το τσίρκο στην πόλη έχει τριζόνια
η μνήμη επιστρέφει μακελεύοντας ψυχές βάρβαρες τακτικές οδυνηρές του βρομόστομου μην πλησιάζεις είναι σπασμένο και κόβει”
Αυτά τα αποσπάσματα μέσα στον ρέοντα λόγο μου φάνηκαν ότι αξίζουν και σημαίνουν περισσότερα. Δομούν, κατ’ εμέ, στο ελάχιστο την μετέωρη πρόταση του κειμένου.
Σχοινοβασία μεταξύ μνήμης και αμνησίας, σκέψης και μη σκέψης, πραγματικότητας και ονείρου, οργάνωσης και χάους.
Κλειδιά και σχήματα ρέοντα μέσα στη θάλασσα των νοημάτων, έρχονται και ενεργοποιούν τη σκέψη. Υπονοείται πως, όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα.
Το εμφανέστερο που νοείται σε αυτό το κείμενο, είναι η προσπάθεια κατάργησης του ορθού λόγου και η ελευθερία. Η ανάδυση ενός άλλου, λιγότερο τυραννικού λόγου…
Αυτό που πάντα πιέζει απο το ασυνείδητο είναι ένα πηγμένο νόημα… Ας το ξεχάσουμε και θα αρχίσει πάλι να ρέει και να ευροεί ίσως…
Η εναγώνια αναζήτηση του νοήματος και το άγχος της σκέψης μας εγκλωβίζουν σε ένα προκατειλημμένο Εγώ…
Η Κλωθώ του παρόντος αχρηστεύεται να πλέκει καταναγκαστικά τα δεδομένα μοτίβα. Είναι καλό να αυτοσχεδιάζει που και που…
Και αυτά νομίζω ότι αποτελούν ένα βασικό ψυχαναλυτικό αλλά και υπερρεαλιστικό νόημα…
Γιατί: “τετράγωνη η σύγχρονη απάτη”…
κ. Ρεουση!
Ειστε εις υπερρεαλιστης χειμμαρος!
Σε εναν πρωτοπορο του κινηματος των σουρεαλιστων αποδιδεται η ρηση: “Oι ελληνες ειχαν ανακαλυψει τον σουρεαλισμο, πριν καν εφευρεθει ο ορος!!! ”
Τρεις πολύ μικρές ιστορίες χωρίς πολύ έρωτα και πάθος
1 . Η ….Εμμανουελα
Δούλευε στο ….. της σχολής. Μελαχρινή με πράσινα ματιά σαν Ελληνίδα Εμμανουελα. Με ειδε επειδη πήγαινα να ….. Έμαθε το τηλέφωνο του γραφείου μου. Της θύμιζα κάποιον τραγουδιστή. Κλείσαμε ραντεβού στο σπίτι μιας ξαδέλφης της φοιτήτριας. Η πολλά υποσχόμενη δεύτερη εντύπωση κατά την συνεύρεση ήταν κατώτερη των προσδοκιών. Γεννώντας δυο παιδιά είχε αδυνατίσει απότομα.
2. Κυριλέ εστιατόριο στο Κεφαλάρι
Βρήκαμε και ως ζευγάρι σε κυριλέ εστιατόριο του Κεφαλαριου, όπου σύχναζε. Ωχ μας πιάσανε, της είπα, βλέποντας ”αριστερή” βοηθό της σχολής με Alfa Romeo (της γενιάς του Πολυτεχνείου, μετέπειτα καθηγήτρια, ομοτράπεζη Κοκωτά,…, τελικα Πασοκα) να είναι σε διπλανό τραπέζι με τον συνοδό της. Μου έδειξε την φωτογραφία του άνδρα της. Ένας κούκλος. Δεν μπορώ να πάω πια μαζί του, μου λεει. Τα είχε με έναν μεγαλο αριστερο με σημαντική επιστημονική, κοινωνική και πολιτική δράση στον χώρο της Αριστεράς,30 χρόνια μεγαλύτερο της.
Ξαναβρεθήκαμε μια φορα . Δεν πήγαινε παραπέρα το όλο πράγμα.
3. Συμπτώσεις σαν στον ελληνικό κινηματογράφο
Δυο χρόνια μετά βρεθήκαμε με τον αδελφό της στον ίδιο λόχο….Δεν του ειπα τιποτα για την ολιγοημερη σχεση μας.
Αφώτιστος Φιλέλλην
ΥΓ. Σας τις αφιερωνω για να ασχοληθειται με την σουρεαλιστικη μεταποιηση τους, αν σας φαινονται ενδιαφερουσες και καταλληλες.
Θα ανηκουν στο κινημα του εκπαιδευτικου πολιτικου σουρεαλισμου.
Κύριε Φιλέλληνα,
μόνο ο υπερρεαλισμός τέντωσε τόσο τη
γλώσσα,σε σημείο να τη ξεσκίσει σε λΟΥρίδες.
ΛΟΥρίδες…. (προσέξτε τι θα πω…) Έκστασης, όμως.
Θα προτιμούσατε φτηνές υπαρξιακές αρχιδιές;
(με συγχωρείτε για το υπαρξιακές)
Ο υπερρεαλισμός είναι πάντα φρέσκος.
Δε βρίσκετε;
Δεν μου άρεσε καθόλου η επιλογή της συγκεκριμένης εικόνας-φωτογραφίας. Ο τίτλος της όμως ταιριαστός όχι μονάχα σε τούτο αλλά και σε άλλα ποιήματα του Κώστα Ρεούση. Εντοπίζω τέσσερες σημαίνουσες λέξεις- κλειδιά στο παρόν ποίημα και οι οποίες συνδέονται νοηματικά σχεδόν οντολογικά. α) Η προδοσία β) η μνήμη γ) η απάτη και δ) η οδύνη με τον μετασχηματισμό της στο επίθετο οδυνηρές. Η οδυνηρή μνήμη σημαίνεται από την προδοσία και την απάτη. Πάντα κατά την άποψη μου η ανθρωποφαγία του ποιήματος είναι το φάρμακο-αντίδοτο σε ένα κόσμο που ενώ όλα τα επιτρέπει υποκριτικά εισάγει στη σφαίρα του μυαλού και της συμπεριφοράς το ανεπίτρεπτο. Όχι στο πρωτόγονο αυτό είδος της βαρβαρότητας. Όχι στο σφάξιμο της πάπιας αλλά ναι στο πατέ ντε φουά!