ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ
Ποιο τριζόνι έχει ανοιχτή ακρόαση με τους γαλαξίες
για να προσγειωθεί εντός μου το άπειρο
σαν τέλειο δώρο από το πουθενά;
Συμμετρικά, δίχως ανασφάλειες, ορθοτομώ, την επάνοδο
του γαλάζιου στο γαλάζιο. Να μην υπολογίζω
τις ατραπούς, δένοντας τις πληγές και περιμένοντας
την Πανσέληνο να διατάξει τα νυχτολούλουδα
να παραταχθούν στο ξύλινο τραπέζι, εκεί
όπου έγειρα και με πήρε ο ύπνος.
***
ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ
Θα περάσω νύχτα και το μισό φεγγάρι
θα φανερωθεί ως τρωτή λεπτή λωρίδα φωτιάς
που χάνεται στο δάσος, αγρίμι που σκαρφαλώνει
στο λόφο και με την σκιά του πλησιάζει
τους ουράνιους καρπούς και τους κόβει.
Με δοκιμάζει αν θ΄ αντέξω χωρίς έναν συνομιλητή
στις αίθουσες που οι νόμοι ως αποδιοπομπαίοι
τράγοι συνθηκολογούν με την εκμετάλλευση.
Στην κοιλάδα των ειδώλων. Πριν λοιδορηθεί
η καρδιά μου και πουληθεί για λίγα νομίσματα.
***
ΒΑΒΕΛ
Η ερημωμένη πόλη κυοφορεί τα ακατέργαστα υλικά
του ναού του φωτός. Οι δύο φρουροί ποταμοί στενεύουν
και με τα γαλάζια τους άμφια εμποδίζουν τους εισβολείς.
Ποιος είναι όλος αυτός ο κόσμος που δεν σε αναγνωρίζει;
Που σε αναγκάζει να υποδυθείς τον προσκυνημένο;
Τα ανοιχτά παράθυρα φέρνουν στις όχθες σου
τη φωνή της αγαπημένης, εκείνης που κοιμήθηκε
με τον χείμαρρο και άντεξε, που στάθηκε όρθια απέναντι
στην υπερηφάνεια, κοιτώντας την κατάματα
που έσμιξε τη σιωπή της με τη νύχτα
και τη σκόρπισε πάνω στα λευκά σου σεντόνια.
Εδώ οι εξερευνητές των αόρατων χρωμάτων
η διάφανη ανάσα, το λουλούδι της σάρκας
τα γόνιμα σκαλοπάτια τ΄ ουρανού
ο χορός της γραφής στο τοίχο
όταν δεσμεύεται ανταποκρίσεις από το άγνωστο.
Να γίνεις αυτός που πάλεψε και βγήκε νικητής.
Που έπεσε και σηκώθηκε ξανά.
***
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ο παππούς έχει περιφράξει το φυντάνι.
Ο ανοιξιάτικος καιρός του υποσχέθηκε
πως θα γονιμοποιήσει το χώμα.
Πως ο ουρανός θα σφραγίσει το απέραντο
μετατρέποντάς το σε μικροσκοπική κηλίδα φωτός.
Σε μια βραγιά θα φυτέψει τα αδύναμα φυτώρια
εκδικούμενος το χρόνο που ριζώνει στο πρόσωπο
και το αυλακώνει με ρυτίδες.
Μου λέει: “είσαι ακόμα μικρός.
Επιστρέφεις από τα μέρη που τα άστρα
δεν έχουν ακόμα γεννηθεί, ακυοφόρητος ακόμα
μ΄ ένα τσαμπί σταφύλια στο χέρι
και την σκιά σου να απευθύνεται στο απύθμενο”.
