Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ιωάννα Διαμαντοπούλου, Τέσσερα Ποιήματα

1.

 Σε στενεύουν τα ίδια λόγια χρόνια μετά
κι η πόλη που δεν άνοιξε τα παράθυρα της
με τους αγκώνες στηριγμένους στο πρεβαζι να δούμε μιά παρέλαση .
Να κι η προκαθορισμένη γαλάζια εκδρομή,
πήρες μαζί σου πιο πολύ από τα χρειαζούμενα,
στριμωξες μέσα κι έναν πικρό χειμώνα , για παν ενδεχόμενον.
Αμετανόητες παρελάσεις…

2.

 Παραδόθηκα.
Κι είμαι εδώ με ό,τι ξεβράζει η θάλασσα .
Άοπλη οικονόμος, θλιβερά εξωστρεφής τιμονιέρης να κουμαντάρω τον Λόγο.
Σ ´αχαρτογράφητη περιοχή, στα στέκια του φόβου καθώς
βγαίνει από τα σπήλαια, αθώος μικροπωλητής,
μολύνει την θάλασσα, παγώνει τα μονοπάτια της πραγματικότητας.
Δύσκολο να τα περπατάς με γόβες στιλεττο.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Άγγελος Καλογερόπουλος, «Η Νέα Φωτιά»

 

1.

Τὰ νερὰ τῆς νύχτας             κατεβάζουν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ

Κάποια κρυφὴ φωτιὰ         κι ἀστράφτει ὁ κόσμος

Καθὼς προκύπτει               στὴν ἑωθινή του καινοφάνεια.

Τότε μικρὲς ἱστοριοῦλες γιὰ χαμένα πρόβατα

ὑποδέχονται τʼἀστέρια ποὺ πέφτουν.

Κι ὁ ἥλιος ἀνεβαίνει ψηλὰ      πάνω ἀπʼτὴ θάλασσα

                    πάνω ἀπὸ τὸ γοργὸ περπάτημα ἀνθρώπων εὐτραφῶν

                    πάνω ἀπὸ τοὺς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων

μὲ τὰ σκυμμένα κεφάλια

     ποὺ θὰ ὁρμᾶνε ἀλαλάζοντας κάποτε

     γιὰ ἕνα καρβέλι

     γιὰ ἕνα γινάτι

     γιὰ μιὰ προσευχή.

Ἀφοῦ ἔχει παγώσει μέσα μας ἡ ἀγάπη

ἔχει παγώσει ἡ ἀγάπη

 

2.

Μιὰ πυρκαγιὰ μπορεῖ νὰ κάψει μιὰ πατρίδα

Τότε μὴ σὲ τρομάξουνε τʼ ἀποκαΐδια καὶ οἱ στάχτες

Τὰ ἔρημα τὰ μάτια νὰ φοβᾶσαι

Τὶς ἀδειανὲς ψυχὲς

Τὸν κρότο τοῦ κενοῦ

Πάνω ἀπʼ τὶς ἀχανεῖς μεγαλουπόλεις

Καθὼς οἱ νέοι ὁρίζοντες θ ʼἀνακοινώνουν

Τὰ ἐπώδυνα πλὴν ἀναγκαῖα νέα μέτρα

Ἀφοῦ ἔχει παγώσει μέσα μας ἡ ἀγάπη

ἔχει παγώσει ἡ ἀγάπη

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Γιάννης Γκούμας, «Αντίο 2012» και άλλα ανέκδοτα ποιήματα

 

 

Αντίο 2012

 
Αντίο  2012.

Άλλο ένα τέρμα ζωής,

δώδεκα μήνες που ανακούφιζαν

ο ένας τον άλλο, αλλά όχι εμένα.

Κοροϊδεύω τον εαυτό μου πως ο νους μου

είναι άγκυρα που συγκρατεί

οτιδήποτε θα ήταν χαρά

στο μεσοδιάστημα, παρά

φωτογραφική μηχανή, το φιλμ να εκτίθεται στο φως,

οι φωτογραφίες κατεστραμμένες.
Τώρα έρχεται το 2013,

Χριστός ή Αντίχριστος,

μέλλον που υπάρχει στη φαντασία

και μόνο – κόσμος ονειρικός.

Οι προσευχές ξεθώριασαν τα εικονίσματα

στον τοίχο του υπνοδωματίου. Αναγκάζομαι

να απομυζώ τη μοναξιά για να επιβιώσω.

Οι σκέψεις δεν είναι αισθήματα ώστε

να είμαι ο άλλος εαυτός.

Κάνω το παν να εμποδίσω

την περιθωριακή μου ζωή

να ξεχειλίσει

σε κατώτερο βαθμό χαρακτήρα.

Το ρολόι ορφάνεψε από σκοπό,

στην κάθε μέρα γράφεται «επιστροφή, άγνωστος»,

η σκιά μου και μόνο έχει τη γενναιότητα

να φέρει το βάρος της μοίρας μου.

Αχ, 2013, μην είσαι ο επίσημος φορέας

που ασκεί λογοκρισία στο συναίσθημά μου!

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Γιώτα Αργυροπούλου, «Εποχή» (9 ανέκδοτα ποιήματα για το Ποιείν)

 

Ι

Με θαυμασμό περιεργάστηκα
του υπερρεαλισμού το άλογον .

Όμως εγώ
επέπρωτο να πορευτώ
με γαϊδουράκι.

ΙΙ

Τυπογραφείο Kείμενα, οδός Μαυρομιχάλη.
Ο Φίλιππος ο Βλάχος μας κοινωνούσε το μεράκι του.
Τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη,
τον Γκανά,τη Δημουλά,τον Κακναβάτο.

Στο πανεπιστήμιο αποδελτιώναμε πυρετωδώς
μετά το Νόμπελ
τον Ελύτη.
Μπορεί και τούτο ναʼφταιξε
και βιαστικά προσπέρασα
νερατζοκόριτσα
νησιά
ηλιοποσίες.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Σωτήρης Παστάκας, «Ξάνθη/Xanthe»-στη Δάφνη Γεωργιάδου (Translated from the Greek by Yannis Goumas)

ΞΑΝΘΗ

στη Δάφνη Γεωργιάδου

Μια κατσαρίδα σταματημένη
ανάμεσα στο νιπτήρα
και τον καθρέφτη, ακίνητη,
εκεί στα μισά της διαδρομής
πάνω στον γκρίζο τοίχο.
Πάλι τα ίδια και τα ίδια
βήματα στα καλντερίμια
τακ-τακ τα τακουνάκια
στα δρομάκια,
ο γρήγορος βηματισμός
μιας περαστικής που μαζεύει
τακ-τακ τα βλέμματα
των ανδρών τακ-τακ
τα μαζεύει και τα παίρνει
στην κοντή φούστα της,
σκαρφαλώνουν
στα μπούτια της,
μια κατσαρίδα γίνονται
σταματούν στο γοφό της
βλέμματα-έντομα
βλέμματα έρποντα
ως την εύκαμπτη μέση,
το πλούσιο στήθος,
τα προτεταμένα βυζιά
που τερματίζουν πρώτα
στο νήμα των αντρικών
νευμάτων. Άντρες
που νεύουν
από παντού,
κάνουν νοήματα
πάλι τα ίδια και τα ίδια,
επινοούν οι άντρες
κόλπα, τερτίπια,
σοφίσματα,
φιλοφρονήματα.

Διαβάστε περισσότερα