ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ

Πρώιμη στάχτη
της υψικαμίνου
πεταμένη στο πέλαγος,
σαν άλλη ξενιτιά
της μοίρας μας,
το αβέβαιο
της θέλησής μας
και το άβατο
της ηθικής μας,
κάθε πρωί
που θρηνούμε όνειρα,
κάθε βράδυ
που κερνάμε υποσχέσεις.

Παραδοχή

Κανένα ποίημα
καμίας λέξης
ασταθής προορισμός
ούτε τα χάδια
τ’ απαλά των φωνηέντων
και των συμφώνων
οι μικρές δαγκωματιές
δεν σφετερίστηκαν
ως τώρα
(όσο κι αν το προσπάθησαν)
τη σιγανή κυρτότητα
των λιγοστών
χαδιών μας.

Όμως η αμετάφραστη
καμπύλη των φιλιών
με λέξεις και ποιήματα
πάντα συνηγορεί…

α

Στον Γάμα Κάπα

Έπεσαν τα τελευταία φύλλα και τα κλαδιά γυμνά
προσεύχονται στον χειμώνα που τις νύχτες φυσά.
Στις πόλεις αλλάζουν οι εποχές ανάλογα με
τους λογαριασμούς κοινοχρήστων.
Μικρό θα ʽναι κι αυτό το φθινόπωρο
όταν έρχεται στη σημασία των πεσμένων φύλλων
με το χέρι της μέρας να πολεμά τον πόθο σου
δεν είναι παρά το βλέμμα σε μια νέα αγωνία.

Τις προάλλες ρωτούσα ένα φίλο:
«Ρε βλαμμένε πως χαθήκαμε;»
Και απαντά: «Η ομίχλη φταίει από λόγια
που δεν τόλμησαν να βγουν και αυτός
ο αρχαίος φιλόσοφος που έφτυσε τη γλώσσα του.
Εγώ πάντως μέθυσα με τη χθεσινή βροχή.
Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ καλός ή κακός
απλά καταδικασμένος. Κοίτα τώρα
αυτή τη γάτα καθώς μπαίνει και ξαπλώνει
στο κρεβάτι. Μου ʽρχεται να τη γαργαλήσω.
Με απασχολεί το Ένα το Άπαν και ασφαλώς
είμαι πολύ τεμπέλης να πηγαίνω κάθε πρωί
στη δουλειά γιατί διανυκτερεύω δικέφαλος.
Έχω ακριβώς όσα χρειάζομαι να κάνω τη ζωή μου
δύσκολη αλλά δεν είναι πρόβλημα κανενός αυτό».

Κάποιες φορές είνʼ άχρηστα τα λόγια
όμως ασήκωτη η σιωπή
και τότε αλλάζει η κουβέντα.
«Η γυναίκα μου» του λέω «μου σπάει
τα νεύρα». «Μα αυτή είνʼ η φύση της»
με προλαβαίνει ο Γάμα Κάπα «ως γνωστόν»
και με τη γλώσσα έξω συνεχίζει:
«η κόρη μου στα δυο…κοίτα ζωγραφιές!
Θα πιείς άλλο ένα; Ειλημμένες αποφάσεις:
θα γεράσω με ρακή προπονούμαι εντατικά
στη μετουσίωση των ιερών αποσταγμάτων
της Μάνας Γαίας. Αφού υπάρχει
ένας και μοναδικός θεός ο άνθρωπος
οι πολλοί είναι απλές εκδοχές
του ανθρώπινου δράματος.
Το ʽξερες πως ο ήλιος είναι αλμυρός;»
«Αν δεν ήσουν τόσο βλαμμένος
σίγουρα δε θα ʽσουν φίλος μου»
είπα και μου ʽρθε να ρευτώ δυνατά
αλλά κράτησα χαρακτήρα.

Όπως καταλαβαίνετε το γέλιο
είναι μια σπάνια τέχνη
που χάνεται μαζί με την παιδική ηλικία
για να καταντήσει γκριμάτσα
και τέλος χαρούμενη πληγή.

ΝΕΑ ΖΩΗ

Τώρα πια δεν είναι εύθραυστη η ζωή σου
Γέμισε αντρικά σώματα
κραυγές οδύνης νυχτερινές
και τραχιά αγγίγματα
Τώρα πια η ζωή σου προχωράει
χωρίς την αύρα εκείνη του ανείπωτου
χωρίς την θλίψη εκείνη των πρωινών.

(από ανέκδοτη συλλογή)

*

Κάθε τοίχος και ένα σύνθημα.
Αυτή είναι η Ποίηση που διαθέτουμε σήμερα.

(Από την ανέκδοτη συλλογή «Εποχή μου είναι η Ποίηση»)