`

Ένας ευτυχισμένος γάμος

«Είμαι ευτυχισμένη» είπε εκείνη κοιτάζοντας τις φωτογραφίες
(κι ένα φιλί χαμόγελο όλο στο πρόσωπό της),
«και εγώ» της απάντησε χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά
(κι ένα τραγούδι όλο όνειρο και εκείνος ταξιδιώτης)·
έκλεισαν το άλμπουμ του γάμου
και ύστερα βάλθηκαν να μετράνε τις ευχές
κι ύστερα κάνανε έρωτα.
Τους ξύπνησε ένα πρωινό με μούτρα ξινισμένα
το ακολούθησαν-δεν είχαν άλλη επιλογή-
«ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» γωνιακό κατάστημα-διπλές βιτρίνες-
στην κεντρική οδό·
«κατάστημα υποδημάτων», είπε αυτός
«παιδικά ρούχα», απάντησε η γυναίκα
-κορώνα γράμματα-
Όχι, καλύτερα παιδικά ρούχα…
Ένα και ένα, δύο χρόνια και έξι μήνες.
Και πάλι «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ»…
Έδωσε το τελευταίο κέρμα
πήρε ένα πράσινο τριαντάφυλλο από το ανθοπωλείο δίπλα
και το έδωσε στη νύχτα που τον περίμενε στη γωνία
έπιασε με το χέρι τʼ αχαμνά του
να βεβαιωθεί για τον ανδρισμό του
και χάθηκε μέσα της.
Η γυναίκα πήγε κατά την άλλη μεριά που ξημέρωνε
κάθισε στο παγκάκι της λαϊκής
και έβγαλε στον πλειστηριασμό
τα στέφανα του γάμου τους.

Α.
Τα σύννεφα διευκολύνουν τη βροχή
που χρειάζεται σύννεφα
απʼ όπου να βρέξει.

Το χαμόγελο διευκολύνει τη θλίψη μου
που χρειάζεται χαμόγελο
απʼ όπου να κρυφτεί.

Β.
Χθες το βράδυ μια καταιγίδα
έκοψε την κορυφή ενός κυπαρισσιού.
Σήμερα το πρωί το αντίκρισα
έφηβο πάλι.

Γ.
Φιλία και εντιμότητα,
αυτός ήταν ο κώδικας στη ζωή μου.
Προσέφερα και φιλία
και εντιμότητα και τα είδα
γραπτώς.

Δ.
Ως δόκιμος, ως ανθυποπλοίαρχος
ταξίδεψα σʼ όλο τον κόσμο
μα δεν είχα πουθενά να πάω,
και ξέμπαρκος
πουθενά να είμαι.

Ε.
Όταν παίζουμε με τη ζωή
ξεχνάμε ότι η ζωή
είναι το παιχνίδι
του θανάτου.

Ζ.
Στις μέρες μας, ζώντας στην Ελλάδα,
ακέραιος μένει μόνο ο ουρανός.

Η.
Ολόλευκο σύννεφο
το σχήμα της Άνδρου.

Η ψυχή της Μαρύλλης;

`

`

Αίθουσες

Τα πρωινά
όταν μεταμορφώνεσαι σε ξυπνητήρι
όταν γίνεσαι αναλώσιμο γραφείου,
συρραπτικό
Ή φθαρμένο ντοσιέ,
τιμολόγιο σε κάποιο γκισέ
Νιώθεις το μηδέν ολοστρόγγυλο
να γλιστράει μέσα στα δάχτυλά σου

Ένα χρυσόψαρο λάμπει
στο στομάχι σου
Το πελώριο παγόβουνο που πλέει
προς το Βορρά
αλλά δε λιώνει,
δε λιώνει
η αναπνοή σου,
σκουντουφλώντας από την ανυπομονησία
σε μια στριφογυριστή σκάλα.

Ο ελεύθερος χρόνος
αστείο για ανιστόρητους, σκέφτεσαι
βγαίνοντας βιαστικά έξω
ενώ το φεγγάρι τρυπάει την κοιλιά του,
πιάνει κουβέντα με την τρελή γιαγιά σου
που περνάει τον καιρό της
σε κάποιο ίδρυμα
βλέποντας νοικιασμένες ταινίες.

`

`

`

Είναι που κράζουν οι γλάροι
όλο το απόγευμα σε αυτό το παιχνίδι θανάτου
έτσι που διασχίζουν ορίζοντα
πριν με το ράμφος τους καρφώσουν ένα ακόμη
ψάρι ελαφρύ
κι έτσι αναποδογυρίζεται η ζωή
και το νερό ξεπλένει ήσυχα τα πόδια της
κι ύστερα
που με βία τινάζουν πάνω το κεφάλι
να πιάσουν πάλι ουρανό
είναι οι κραυγές τους θάλασσας χορός
και πένθος δεμένο στα φτερά τους
πριν με το χέρι του το κύμα
άγρια στην άκρη τούς σκορπίσει

`

*

στη Λένα Θ.

Αν ήταν ψάρι
στη θάλασσα ονειρεύτηκε
να επιστρέψει

μιλούσε κι ένα σμήνος μύγες
βούιζε ανάμεσα στις λέξεις της

κάποτε κάποιος
της γύρισε τη πλάτη
από τότε το ίδιο
συνέβαινε συχνά

δεν είχε τόπο
δεν είχε δρόμο
χθες γλίστρησε έξω απ το φράχτη

στο βυθό φώναξε
θα βρεθούμε στο βυθό
έκτοτε
το επίθετο έγινε όνομα
κι εκείνη πρόσωπο

`

Από τη συλλογή «Ζωολογικός κήπος», Αθήνα, Στιγμή 1989

`

ΨΙΘΥΡΟΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΣΗ

Βιολέτες πνίγονται στη στάχτη.

Τεράστιοι καπνοί από σονέτα και πρελούδια
κόβουν τον πάγο σαν διαμάντια.

Μαύρα κερκέλια έρχονται και φεύγουν.

Σαν τραπουλόχαρτα σε χέρια λεπρού.

`

*

ΤΟ ΚΙΒΟΥΡΙ

Πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι. Ήπια ένα ζεστό. Κοίταξα το
ρολόι. Άρπαξα το παλτό. Έβαλα το καπέλο μου. Βγήκα
έξω. Πρόλαβα το κιβούρι. Ανέβηκα πάνω. Έκανα τσιγάρο.
Κάποιος έσκουξε. Χάθηκε το φεγγάρι. Τότε πρόσεξα το
κιβούρι ν’ αλλάζει μέσα στον ζωολογικό κήπο.

`

*

BLOW OUT

Κομμάτια σάπιου χόρτου ανεβαίνουν
στον ουρανό.

Νυχτερινές λάμψεις ερεθίζουν
τους ζηλωτές.

Η μικρή πόρνη φέρνει τούμπες
στο μπλε του κοβαλτίου.