Κ.Γ. Ταβουλτσίδης, «Η Έλιξ» (αποσπάσματα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή)

`

Ύμνος εγκάρσιος και κατακόρυφος εις την Ελευθερίαν

σε τρεις πράξεις

«Είναι φωνές πολλών ανθρώπων
τα λόγια μας»

Γιώργος Σεφέρης

Στον Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

`

Οι απόψεις και τα λόγια που γράφονται στο παρόν βιβλίο αντικατοπτρίζουν αποκλειστικά και μόνο την γνώμη των πρωταγωνιστών του δράματος, της Μουσός δηλαδή και του εν δελφοίς Απόλλωνος. Η αναπαραγωγή από τον προωθητή – νταβατζή των απόψεων αυτών, δηλαδή εμένα, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι αναγκαστικά συμφωνώ ή ταυτίζομαι με αυτές. Μοναδικός μου σκοπός είναι:

α) η εμπορική εκμετάλλευση
β) η προσωπική προβολή
και γ) το εύκολο κέρδος

*

`

Προειδοποίηση

στον Τάσο Τσιούμα

Να ανοίγετε τα βιβλία με τα ποιήματα με προσοχή
και να παίρνετε πάντα
όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις

γιατί

και ένας μικρός
ασήμαντος στίχος
είναι αρκετός πολλές φορές
για να σας κομματιάσει

`

*

Κονσέρτο σε φα μείζονα

στον Άγγελο Μουρβάτη

Τις νύχτες πολλές φορές
ξυπνάω τρομαγμένος
με κυνηγάνε
τα αναπάντητα ερωτήματα
των αιώνων που περάσανε

από πού ερχόμαστε
ποιοι είμαστε
τι είναι τέλος πάντων αυτός ο Θεός;

Τρελαίνομαι τελείως
σχίζω τα χαρτιά μου με τα ποιήματα
ανεβαίνω στην ταράτσα
και παίζω όλη τη νύχτα το πιάνο

`

*

Όταν μιλώ

στον Βαγγέλη Κοντόπουλο

Όταν μιλώ να μην ταράζεστε
που ένας τύπος λαϊκός
μιλά με τόσο θάρρος και ειλικρίνεια και σχίζεται η καρδιά σας

όταν μιλώ να μην ταράζεστε
είναι που ιερή μανία με καταλαμβάνει
με κυριεύει ολόκληρο

και όπως οι Σίβυλλες και η Πυθία
και όπως οι μάντεις οι στοιχειωμένοι απ’ τον δαίμονα εαυτό
εκστατικά δονούμενος
λέγω

`

*

Είναι που κυνηγώ τις λέξεις

Συγχωρήστε με (φίλοι αγαπημένοι από καιρό γνωστοί)
πολλές φορές όπου περνώ από δίπλα σας και δεν σας χαιρετώ

είναι που κυνηγώ τις λέξεις
στα στενά δρομάκια και στις ευρύχωρες λεωφόρους

είναι που κυνηγώ τις λέξεις
όπως μικρό παιδί που κυνηγά τις πεταλούδες

και έπειτα κάθεται κάτω από τις βελανιδιές να ξαποστάσει

`

*

Επί της οδού Βενιζέλου

στον Αγκόπ, στην Ζωή Καραογλανιάν

Στους πρόποδες μιας πολυώροφης οικοδομής
μια μονοκατοικία επιμένει

λιτή και ήσυχη
πνιγμένη στον μικρό της κήπο

με τα ξύλινα ρολόγια και τις ποιητικές ανθολογίες

`

*

Κονσέρτο σε φα μείζονα

στον Γιάννη Πρωτονοτάριο

-Συγνώμη , εσείς είστε που παίζεται το πιάνο όλη νύχτα;
-Μάλιστα.
-Το ξέρεται ότι δεν μας αφήνεται να κλείσουμε μάτι;
-Ναι.
-Και τι έχετε να πείτε γιʼ αυτό;
-Είναι μια καλή αρχή