Φωτογραφία: Καρέ από την ταινία του τίτλου της ανάρτησης

Έζησα πέρα από την τελευταία ελπίδα. Είμαι ύποπτος ότι δεν υπάρχω. Το σύνταγμα του εγκλήματός μου ήταν να μιλήσω για όσα δε γίνονται. Χρόνια μακριά από κάθε γλώσσα, δανείζομαι αυτές τις λέξεις. Έπρεπε να απολογηθώ στην κοσμογονία, γιʼ αυτό έσερνα τις γιορτές μου αόρατες στους δημόσιους χώρους. Πλήρωσα το εισιτήριο για τον τοκετό όλων των μητέρων, καγχάζοντας πάνω από το παλιό μου πτώμα, αγγείο δάκρυα, κατά την παλινδρόμηση από το τίποτα στις γελοίες μορφές του, όπου έβλεπα τη γλώσσα να σφαδάζει εκλιπαρώντας να της δώσω την τεχνητή μου αναπνοή. Η ανοχή μου ήταν μηδαμινή, στα ναυάγια όπου έλαβα μέρος με καλές επιδόσεις, ευχαριστώντας τους νομάρχες μας, τα χνώτα μου θύμισαν ένα παλιό ποίημα. Προσπάθησα να ανακαλύψω τα άγραφα του Αποστόλου Παύλου.

Στο τέλος, διέπραξα όλα τα εγκλήματα του παραδείσου.

*

Αν και τότε ακόμα δεν είχε εφευρεθεί ο καθρέφτης, το πρόσωπό μου είχε ευεργετηθεί από τις εποχές, το μάτι μου από τα νερά των βρώμικων σιντριβανιών, τα μαλλιά μου -έμαθα αργότερα- ήταν το τρίχωμα των σκύλων. Η οδοντοστοιχία μου είχε εφτά δόντια, από ανεφεύρετα ημερήσια μέταλλα, με τα οποία μασούσα τα γεγονότα και τις σχέσεις. Όταν κατέληξα να χρωστάω παντού (στα ποτοπωλεία και τα πτηνοπωλεία), κατευθύνθηκα προς τις πλαδαρές καφετέριες, στάθηκα μπροστά σε κάποιον και είπα χαμογελώντας: «Σου πουλάω το Σάββατο». Φαφούτης, στις τρύπιες μου μέρες μούχλιαζαν και αναδύονταν βρωμερά τα γεγονότα και οι σχέσεις των ανθρώπων. Αφού τους έβρισα και τους καταράστηκα όλους, κατά το Πάσχα πληροφορήθηκα για κάποιον αναμάρτητο.

Έδρασα ως ο χειρότερος, χωρίς καμία υποχρέωση και πέρα από τις γραφές για το Καλό και το Κακό.

*

Η διαταραχή μου ήταν ήδη διαγεγνωσμένη: Μια κυρία αγοράζει τσίμπλες από τη λαϊκή και τις μαγειρεύει. Αγκαλιά ώμο ώμο, ώμο ωμό, βγάλαμε φωτογραφία στου Φιλοπάππου με ένα κυπαρίσσι, με τη διαταραχή, την κυρία. Παραπλανούσα τους διαγνώστερς και τους αναγνώστερς, έκλεβα μίσος από τα παιδικά μου χρόνια το κατέθετα σε τράπεζες Πάσχα περίσσιου και καρναβαλιού. Μεγιστάνας!

Αντικείμενα ράβονταν πάνω στα φωνήεντα και τις σάρκες, δομούσαν τις ψευδαισθήσεις των εννοιών, άνοιγαν το μονοπάτι της αυτού ανθρωπότητας.

*
Το σπίτι βελάζει στην πόλη 2

Το διαμέρισμα βελάζει στον ουρανό της πόλης.

Πρόβατα με επισκέπτονται
Αεροστατούν
Μηρυκάζουν τη ζωή μου.

Μου λένε τη μοίρα μου
Ξέρω τη μοίρα τους.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Κύρος Παπαβασιλείου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1972. Σπούδασε Μουσική και Φιλοσοφία στην Αμερική. Το 1997 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Πόνημαν» εκδ. «Γαβριηλίδης», 2001. Είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, μοντέρ και συγγραφέας. Έχει γυρίσει τις ταινίες μικρού μήκους «Θρήνος» (2003), «Στο δοκιμαστήριο του Κάφκα» (2005), «Για το όνομα του σπουργιτιού» (2007) και τη μεγάλη μήκους «Οι εντυπώσεις ενός πνιγμένου». Πλέον έχει επιστρέψει στο νησί και «μάχεται» να επιβιώσει.

Αλήθεια

Θέλεις να βρεις την αλήθεια
πρέπει να ψάξεις πολύ
είναι καλά κρυμμένη
πίσω απʼ τα φύλλα του χρόνου
μερικοί λένε πως δεν υπάρχει
μα αυτοί δεν θέλουν την αλήθεια
έχει βαθιές λαβωματιές
γλείφει τις πληγές της
δίνεται μόνο σʼ όσους την αγαπούν
οι άλλοι ντύνουν πολύχρωμα ομοιώματά της
τα φωτίζουν με ψεύτικα φώτα
τα τριγυρνάνε στην αγορά
στα δημόσια λουτρά
στα στάδια και τις πλατείες
ευτελίζουν την αλήθεια
μα η δύναμή της είναι φοβερή
τρέμει η γη
ραγίζουν τα παλάτια
όταν βρεθούν κατάλληλοι
να τη λατρέψουν
να ενωθούν και να ενώσουν.

`

1.-

Μέσα στη σκοτεινή μας κάμαρα
ζούνε δίπλα μας στίχοι πληγωμένοι
Σε μια γωνιά εγώ και ο Σαχτούρης
Να κρατάμε στα χέρια το γιαουρτάκι μας
Να ξεκινάμε αλόγιστα τις μνήμες
Κι αυτές να πέφτουν μες στην κάμαρα
Σαν πυροβολημένα πουλιά
Κι ο Σαχτούρης να λέει πως γεράσαμε
Γιατί μόνο στην κάμαρα των ηλικιωμένων
Η μνήμη στοιβάζει τόσα σκοτωμένα πουλιά
Να τα κουβαλήσουμε έξω από το σπίτι λέω
Όχι – λέει – αυτή είναι η προίκα του χρόνου
Που κάποτε αρραβωνιάστηκε κρυφά την σιωπή μας

Μισό φεγγάρι φως

“Μισό φεγγάρι φως η νύχτα
σε προσμονή γέμισης
Φως σε διαδικασία διαστολής…
ίσαμε το ολόκληρο…
Το όλον…
Κι ύστερα πάλι φως σε χάση…
Το όλον σε διαδικασία συστολής
Ως την ανυπαρξία…
Το τίποτα…
Κύκλος ζωής…
Από το τίποτα στο όλον
Κι από το όλον στο τίποτα…
Και πάλι στην αρχή…
Όλα αρχή…είναι τελικά. ..
Ακόμα και το τέλος…”

4-8-2014

`

*

Αυτούς που ονειρεύονται

“Αυτούς που ονειρεύονται
τους αναγνωρίζεις απ’ το λακκάκι
πλάι στο χαμόγελο
Αυτό που γίνεται ολόγιομο φεγγάρι
καταμεσής μεσημεριού…
Από τη λάμψη στην άκρη των ματιών
που χύνεται στα μάγουλα
και σου γεμίζει με φως
δωμάτιο νυχτερινό και κατασκότεινο…
Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις
από τα βήματα στα μονοπάτια τους τα ανάποδα
αυτά που οδηγούνε στην καρδιά σου. ”

Η ΜΕΤΟΙΚΕΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ

Είναι καταγεγραμμένο ότι τον 20o αιώνα παρατηρήθηκε μαζική μετανάστευση Ελλήνων Κυπρίων στη Σουηδία. Ο δροσερός καιρός, το κράτος πρόνοιας αλλά και δικαίου ώθησαν τους συμπατριώτες μου να έρθουν εδώ. Αλλά και το βόρειο σέλας, η μινιμαλιστική αντίληψη στη μόδα υπήρξαν, επίσης, κίνητρα για το περί ου ο λόγος φευγιό. Στην αρχή αρχή μια από τις αγαπημένες τους κυριακάτικες αποδράσεις ήταν η επίσκεψη στο ανασυρμένο και καλά διατηρημένο πλοίο Βάσα. Τους ήλκυε και ήταν μαθημένοι από γεννησιμιού τους να εκτιμούν τη ματαιότητα των ανθρώπινων πραγμάτων. Οι Σουηδοί τους αγάπησαν ευθύς εξαρχής και τους ρώτησαν πού θα ήθελαν μόνιμα να εγκατασταθούν. Έκπληκτοι άκουσαν ότι ήθελαν να ζήσουν στο πάρκο Σκάνσεν και πιο ειδικά στο σημείο όπου διαβιούν τα σκανδιναβικά ζώα. Περιτριγυρισμένοι από ηλεκτροφόρα σύρματα επέλεξαν να μείνουν δίπλα στα ζώα γκούλο γκούλο. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των ξανθόμαλλων βόρειων να τους μεταπείσουν, εκείνοι επέμεναν και τελικά πέρασε το δικό τους. Από τότε ζουν εδώ και όποτε έχει ήλιο βγαίνουν από τις φωλιές τους και λιάζουν με τις ώρες τα σώματά τους. Είναι φιλικοί με τους τουρίστες ποζάροντας για να τους βγάλουν φωτογραφίες. Δεν είναι χαρούμενοι αλλά ούτε λυπημένοι. Γνωρίζουν ότι στη ζωή υπάρχει το απρόβλεπτο και το τυχαίο. Είναι εξοικειωμένοι με τις ευμετάβλητες τροπές του βίου και των πραγμάτων.