Πόκεμον
Τώρα που έγιναν τα τέρατα ακίνδυνα
με σφαίρα πανεύκολα θα σε αιχμαλωτίσω.
Χρειαζόμαστε ακόμα μια επίφαση εγγύτητας.
Συνάντησέ με λοιπόν στην πλατεία.
Τα δεδομένα αναγνώρισης εμπλουτίζουν τη συνήθεια.
Σε βάθος χρόνου θα βρούμε μαζί την ιδανική τοποθεσία
προπαντός εκεί που φυτρώνουν αγριόχορτα
και δηλητηριώδη μανιτάρια.
`
*
Τα ψάρια
Τα ψάρια απομακρύνονται
αρκούντως ματαιόδοξα
χωρίς να έχουν επίγνωση του ενυδρείου
ή της θάλασσας το ανοιχτό πεδίο.
Με μάτια γουρλωτά
πλέουμε κι εμείς σʼ αντίθετη κατεύθυνση.
Διακοπτόμενες πορείες.
Ευγενικά ανταλλάσσουμε επισκέψεις,
φιλοφρονήσεις,
σύντομα σχόλια για την επικαιρότητα.
Επιλέγουμε αφηγηματικά μοτίβα.
Τσάι και συμπάθεια.
Κι ύστερα δειλά δειλά
επιστρέφουμε στον πάτο
σηκώνοντας άμμο,
ψάχνοντας τα θολά νερά
σε τρύπες με αδιασάλευτο σκοτάδι,
σμέρνες νωθρές
και ηλικιωμένες
με μεστωμένο δηλητήριο
κάτω από βράχους.
Προπάντων μην αντιληφθεί κανείς
ότι το βράδυ γράφουμε ποιήματα
ή ονειρευόμαστε
πως περπατάμε χέρι-χέρι στις πλατείες.
Απόψε θα βγάλω τα λέπια μου
και θα σου τα χαρίσω.
Κι εσύ αν θέλεις κολύμπα τώρα
παράλληλα με μένα.
`
*
Το κάστανο
Ωραίος καρπός το κάστανο.
Συνώνυμος της περιφρούρησης.
Ίσως της καρτερίας.
Περίβλημα καφέ,
πιο πριν αγκάθια,
μαρόν γλασέ θανατερά,
ψητά να μας θυμίζουν τις χειμωνιάτικες πατρίδες.
Λίγο σκληρά στο βράσιμο μετά,
χορταστικά μες στην απλότητά τους,
παρήγορη υπενθύμιση
ότι μπορεί να έρθουν καλύτερες ημέρες.
Σώμα το κάστανο.
Τόπος αδιασάλευτης σταθερότητας.
Της ύλης άπλωμα γερό.
Αγαπημένο μυρωδάτο κορμί.
Και ξάφνου
αιφνίδιος θάνατος,
σκοταδισμού πολιορκία.
Απότομα μας πήραν τα κάστανα απʼ τα χέρια
λέγοντας:
πως άλιωτος 27 χρόνια έμεινε ο καρπός,
δώρο του Παϊσιου σε ρομαντικό ιερέα.
Τώρα τον περιφέρουν σε χρυσοποίκιλτο κουτάκι.
Βογγάν τα πλήθη ιδρώνοντας.
Αλλόφρονα διεκδικούν ένα κομμάτι του νεκρού
να θωρακίσουν την πίστη τους.
Λίγο ακόμα απʼ τʼ άγιο κάστανο
για να αντέξουν τη σήψη:
τα ζοφερά καμαράκια,
το κατηχητικό των παιδιών τους,
τον προϊστάμενο,
τη σιωπή κυρίως των δικών τους.
Γι αυτό κάνω την επίκληση:
σαν έρθει πάλι ο χειμώνας,
σώστε το κάστανο από την ορθοδοξία.
Φυτρώστε καστανιές στα μπαλκόνια.
Βάλτε το στα κρεατικά σας,
δαγκώστε το
και φιληθείτε στο στόμα παθιασμένα.
Μοιράστε κάστανα στους δρόμους.
Και μνημονέψτε τους νεκρούς.
Όλους αυτούς που τα ʽβαλαν με τη μοιρολατρία
σφυρίζοντας ανέμελα,
γκρεμίζοντας συθέμελα την λησμονιά,
την ιερή κατάνυξη του πλήθους.
`
*
Γάτες
Οι γάτες αντιστέκονται στην απομάγευση του κόσμου.
Με θραύση της σιωπής,
ουρλιαχτά θυμού
στα κεραμίδια και στους κάδους
απλώνεται ευθύς
μια άγρια επιθυμία
λίγο πριν το ξημέρωμα,
καθώς εμείς
ασάλευτοι στα κρεβάτια μας
αρθρώνουμε στα όνειρα τις ματαιώσεις
φτιάχνοντας ξόρκια,
κοφτά θρηνητικά αποσπάσματα.
Γάτες
παραμυθένια αιλουροειδή
τάχα μας πείθουν πως είναι με το μέρος μας
καθώς απομακρύνονται
γνέφοντας κοροιδευτικά
η μια στην άλλη
και μειδιώντας
που τόσο επίμονα,
ανόητα σχεδόν
μυθοποιούμε τη διάρκεια.
Γδαρσίματα και απειλές,
σε πόρτες γρατσουνίσματα.
Στο λέω:
Γάτες αν ήμασταν
πιο εύκολα θα ήταν δυνατό το σμίξιμο.
Θεριό κακό η επιθυμία.
Γάτα κι αυτή με φουντωτή ουρά
και μάτια που αστράφτουν στο σκοτάδι.
`
*
Λαϊκή
Από το ξημέρωμα στη λαϊκή
μόνη με το καλάθι να ψωνίζω.
Πράσινα πικρολέμονα,
Καρύδια,
Και μια στάλα μέλι.
Φασκόμηλο,
λουίζα
και ροδάκινα.
Κυρίως όμως
ένα νέο ζευγάρι πόδια
για να περπατήσω.
