`

Σε φυλάω μαζί με μεγάλους ποιητές
στην κόχη μου της αγρύπνιας
οι στίχοι σου πάντα έσβηναν το ιδίωμά μου
είναι οι γραμμές της παλάμης σου
χαραγμένες

σε βαθύ αποτύπωμα
γυναίκας
γενναίας

Πώς δεν ξόρκισα εκείνο το βράδυ
το νυχτοπούλι
ακίνητο ψηλά στο δέντρο σου
Εσύ γελούσες
εμείς σε πιστεύαμε
γελασμένοι από το καλοκαίρι

Διάλειμμα λοιπόν το νησί
το τερπνό σου σπίτι, ο κήπος
με πόνους καρδιάς στεριωμένα
Σε ρόλο πικρό εισχωρούσες στη νύχτα
που κανείς δεν μπορεί να φωτίσει
-άπραγη η φιλία
όσο και η μαύρη χημεία-
ώσπου και τα μαύρα μαλλιά σου
τ’ άρπαξε ψηλά μαζί με τον καπνό
του τσιγάρου σου
ο πάντα νικητής Άνεμος

`
Νοέμβρης 2015

από Σπύρος Αραβανής
Αφήστε ένα σχόλιο