`

Το κουδούνι της πόρτας

Το κουδούνι της πόρτας είναι φλέβα για τη σιωπή

και το α α που θα ξεστομίσω όταν ανοίξω την πόρτα

δεν είναι για να δω, να θαυμάσω, να υποδεχτώ

ό,τι είναι συναισθηματικής προέλευσης,

αλλά η καθαρίστρια που το κτύπησε κατά λάθος.

Plus ça change, plus cʼest la même chose,

και κλείνοντας την πόρτα το κυματιστό ρεύμα

το μόνο μου χάδι. Το δαχτυλο-φορτικό κουδούνι περιμένει

τον ήχο της κλειδαρότρυπας αφού κατέβω

να πετάξω τη σακούλα σκουπιδιών. Κοιτάζω

το κουδούνι της πόρτας και μου έρχεται νʼ αφαιρέσω

το επώνυμο και να κρατήσω μόνο το όνομα Γιάννης..

`

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

Δε ζηλεύω τις λέξεις σου
ζηλεύω το χρόνο
που πλάθει την ανάσα
που σαν καρφί βαστά τον καθρέφτη
που δείχνει κορμιά να φτάνουν σε οργασμό
που στέκεται άπραγος μεταξύ δύο στιγμών
που ξεπροβάλλει αιφνιδιαστικά
και στάζει εικόνες

σʼ έναν έρημο δρόμο βασιλεύει
η δική του ρουτίνα
καθώς αέρας φυσά
κι είναι σα να χορεύει
πελώριος μίσχος
σε μια ατέλειωτη βραδυπορία

ο χρόνος μού λείπει.

`

Ποιο το σπίτι της;

Έχει άραγε «χώρο» η ποίηση;
Συναθροίζεται
σε χώρους ποιητών,
σε σπίτια ποιημάτων;
Ανασαίνει
σε μέρη « ποίησης»;
Τρέφεται με λέξεις
άκρως ποιητικές;
Έχει άραγε «χώρο» η ποίηση;
Κι όλοι οι άλλοι «χώροι»;
Α- ποιητικοί;
Η θάλασσα;
Ο ουρανός;
Το σπίτι της μπιγκόνιας;
Η χελιδονοφωλιά;
Εκείνοι οι τόποι
όπου ανασαίνει η ζωή;
Αλήθεια, πείτε μου,
ποιο το σπίτι της ποίησης;

`

Πέρσις

Οι καιροί βυθίζονται στους γερμένους ώμους.
Ανοίγω τους χάρτες και ψάχνω την Τροία.
Mες στην αχλή η μαντεία
του Κάλχαντος.

Θυμαρίσιο μέλι στάζει
πάνω στην ακύμαντη θάλασσα.
Πορφυροβαμμένες, χάλκινες ελπίδες
Αποβιβάζονται σιμά στο ακρογιάλι.
Τόπος φωταυγής με τους κίονες
να στενάζουν τη ζέστη του μεσημεριού.
Μαντατοφόροι του ουρανού τα όρνια
διαβάζουν τα σημάδια των καιρών
και κάνουν κύκλους
πάνω από την ακρόπολη.

Λήθαργος βαρύς τούτος ο πόλεμος,
Οδυσσέα.
Ξέμεινε από φρόνηση και σκοπό
όχι από τόξα.

Και Νεοπτόλεμος μεν αποκτείνει Πρίαμον
επί τον του Διός του ερκείου βωμού καταφυγόντα…

Έπειτα εμπρήσαντες την πόλιν
Πολυξένην σφαγιάζουσιν
επί τον του Αχιλλέως τάφον…*

Ύβρις και νέμεσις.

Βαρύ είναι το κουβάλημα του νόστου,
Οδυσσέα.

Oι καιροί βυθίζονται στους γερμένους ώμους.
Θολή εικόνα το ομηρικό τοπίο.
Το πύρωμα του ήλιου γαντζώνεται
στην πλάτη της απεραντοσύνης.
Κίτρινες σημαδούρες πλέουν
ανασαίνοντας τη λάβρα.
Γεύομαι τον κουρνιαχτό που φθίνει
ανάμεσα στις στοιβαγμένες πέτρες.
Σκορπίζομαι σε μνήμες αδάκρυτες
μέσα σε πύλες σκαιές.

Ρίγος πελαγίσιο εφορμά.
Νοτιάς ριπίζει τις ψυχές.
Εκάβη, Ανδρομάχη, Κασσάνδρα…
Αχιλλέας, Έκτορας, Πάτροκλος…

Όλα φθίνουν.
Οι δρόμοι αδειάζουν τη σιωπή στο ξεραμένο χώμα.

* Ἀρκτίνος, Ἰλίου Πέρσις (Πρόκλου, Χρηστομάθεια).

`

Ο δημαγωγός δούλος

Δεν ήταν τα άγρια καιρικά φαινόμενα
που ανέτρεψαν
την ισορροπία του πλήθους.
Σε μια περίεργη φάση της εξέλιξης
τα ψάρια είχαν ανθρώπινη λαλιά
και οι άνθρωποι με λέπια
ζητούσαν λίγο νόημα,
κάποιον να τους καθησυχάσει
με δύο λέξεις.
Βροχή παντού με ομίχλη,
διλήμματα διακυβεύματος.
Τότε ακριβώς μίλησε
ο δημαγωγός δούλος
με συμπαγή αδιασάλευτη ηρεμία,
με θραύσματα ήχων
από το μακρινό παρελθόν
των ανθρώπων.
“Τα πράγματα είναι απλά”, είπε.
“Πρέπει να φύγω αύριο”.
“Η απελευθέρωση στις Οινιάδες μια γραμμική οριστική διαδικασία”.
“Μα εσείς αυτό που ψάχνετε
στους ουρανούς δε θα το βρείτε
ούτε στην αιχμηρότητα των δολωμάτων”.
“Τα τοπία και οι λέξεις ανοίγονται στον χρόνο.
Αν κοιτάξετε προσεκτικά
θα δείτε κάθε ξημέρωμα
κάτι ακέραια φωτεινό
να έρχεται προς τα εδώ.
Ο φακός ενός δύτη
στο σκοτάδι”.