***

Με πολλούς τρόπους συνεχίζει το αηδόνι να τραγουδά και το κάθε έγχορδο –
(κατασκευής του ανθρώπου)- να το ζηλεύει. Έτσι γίνεται:
το αυθεντικό παραμένει Ιερό κι Απλησίαστο,
όσο και αν το προσεγγίζουμε με δήθεν πλησιάσματα.

***

Πώς σε χορεύω μινώταυρος της ταραχής; Και τα φιλιά μου
Πώς σε αναστατώνουν και εξιτάρουν το απύθμενο βάθος σου; Κατά βάθος
Είμαι του πάθους σου ο καθοδηγητής- τίποτα
λιγότερο δεν θα μπορούσα να είμαι· εγχέω
Την καυτή ουσία μου στον καθαγιασμένο σου ύπερο
Κολασμένος βραχμάνος
Και αγαστός ερωτευμένος σου ακόλουθος…

***

Στην έξοδο! Στην έξοδο!

Αυτός δεν είναι τόπος!

Χωρίς δένδρα, δίχως νερά,

χωρίς φιλιά εφήβων σ’ απόμερα ανταμώματα.

Στην έξοδο!

Στον τόπο των ανθρώπων λοιδορούνται

ο άνδρας που δεν κατέχει χρήμα, εξουσία

και η γυναίκα εκείνη που διεφύλαξε τον ερωτισμό της.

***

Σε δώμα απέριττο, ένα κερί σ’ ένα τραπέζι επάνω,

φέγγει την θλιμμένη σου όψη.

Τα μαλλιά σου αγγίζω, το μέτωπο, τα χείλη,

ξεκουμπώνω το πουκάμισό σου, που το αφήνω στο τραπέζι,

τα στήθη σου ελευθερώνονται!

Ξεκουμπώνω το παντελόνι σου, το τραβώ προς τα κάτω,

το αφήνω κι αυτό στο τραπέζι,

κατεβάζω το εσώρουχό σου, είσαι πλέον γυμνή.

Κοιτώντας την γυμνότητά σου, ανοίγω την πόρτα˙

αμέτοχη στο κατώφλι στέκεσαι˙

πηδώ από το μπαλκόνι,

αναγκάζοντας την συγκυρία,

την ψύχρα σου να εκβιάσει.

Η ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

2.(αυτή,πλησιάζει σε μια μισοσκισμένη αφίσα ενός σταρ)
Ήρθες; το ήξερα ότι θα έρθεις !
Έλα αγκαλιασέ με αγάπη μου ,αγγελέ μου ,δολοφόνε μου
Τα σπλάχνα μου ,ένας σωρός απο κάρβουνα
Φύγε ,όχι ,μη φύγεις,
Είμαι η στάχτη που άφησες πίσω σου..
Καθώς έφευγες ,φιλούσα τ αχνάρια σου
Κάπνιζα τ αποτσίγαρα σου
Να νιώσω λίγο ακόμη τη γεύση των χειλιών σου…
………..
3 …..ενα βράδυ είδα να πέφτει ένα σκυλί απ τον ουρανό
Νόμιζα είχε φτερά
Ώσπου βούτηξε μπροστά στα πόδια μου
Απ το στόμα του πετάχτηκε αίμα
έτσι πέταξες και συ εμένα
Για λίγο ένιωσα οτι πετάω
Μετά εγινα μια ματωμένη μάζα …

Φώτιση

Στο μονοπάτι του ήλιου
πορεύομαι
φίδια-ποτάμια διασχίζω
με τυλίγουν
ξετυλίγομαι
σʼ έρημες αυλές
μετράω το χρόνο
πρόσωπα ανακαλώ
μα η μνήμη με προδίδει
τα βήματά μου μʼ οδηγούν
σʼ ένα κοιμητήριο
εκεί είναι πια οι ρίζες μου
εκεί είναι οι ρίζες όλων
κάποτε
δύο μεταλλικά κουτιά
γεμάτα κόκκαλα
οι γεννήτορές μου
ανάβω ένα κερί
σε ποιον
σε τι
παίρνω τον ανήφορο
για το βουνό
κι εκεί εγκαθίσταμαι
να βρω τη φώτιση.

Απαγορευμένα δάκρυα

Σβήνουν τα φώτα τʼ ουρανού

φέγγουν αυτά της πόλης.

Κατεβαίνει το σκοτάδι

τρεκλίζοντας,

μεθυσμένο, σαν

αλλοπαρμένο,

το σπρώχνει ένας αέρας που

ανατριχιάζει την κουρτίνα.

Όλα λικνίζονται σε

μια ύπουλη ησυχία που

τρομάζει.

Τα στόρια κλείνουν,

αράχνες σύσκιες

γεμίζουν το δωμάτιο,

εχθροί καραδοκούν

μέσα κι έξω.

Τα λόγια κρύβονται σε

σκέψεις κραυγές.

Οι μνήμες εκδικητικές

δράττουν τη σιωπή.

Κινούνται οι θόρυβοι

αμυδρά.

Ερωτηματικά ακροβατούν σε

χορδές επικίνδυνες.

Πού χάνονται απʼ τους δρόμους

οι διαβάτες και

μένουν μόνο οι σκιές;

Πού εξαφανίζονται οι μουσικές και

κρύβονται τα λόγια;

Γιατί η κίνηση δεν παράγει ήχο;

Γιατί οι σκέψεις ακροπατούν και

μας αδράχνει η σιωπή;

Γιατί ήταν μελαγχολικός;

Πώς αυτοπυρπολήθηκε, μου λες;

Θα επιβιώσω;

Φτάνουν τόσοι θάνατοι σε

μια μόνο ζωή.

Όλα βυθίζονται στη θλίψη.

Θολώνω σα νερό που

υπόγεια ρεύματα

το σκοτεινιάζουν.