[author] Του Δημητρίου Μουζάκη [/author]

Συχνά μιλούμε έχοντας την αίσθηση ότι δεν αποδίδουμε την αλήθεια, μόνο και μόνο επειδή αδυνατούμε να μιλήσουμε αλλιώς. Λέμε, για παράδειγμα, ότι πίστη σε μία πολιτισμένη και δημοκρατική κοινωνία σημαίνει προσήλωση στο νόμο και αναγνώριση της αποκλειστικότητας της περιφρούρησής του στα όργανα της τάξεως. Καλώς λέμε μεν, μα κι ένα δωδεκάχρονο πιτσιρίκι αντιλαμβάνεται την ηθική ουσία, την αυτοθυσία και το καλό στο Σκοτεινό Ιππότη που βλέπει στον κινηματογράφο, μολονότι η δράση του μασκοφόρου εκδικητή κινείται εκτός νόμου και πολιτισμένων, δημοκρατικών διαδικασιών.

Φυσικά δεν ανακαλύπτω την πυρίτιδα. Η φιλοσοφία έχει εξετάσει συστηματικά την ποιότητα και τη φύση αυτής της αντίφασης˙ εγώ ενδιαφέρομαι να ασχοληθώ μʼ ένα συγκεκριμένο πλοκάμι της. Λέμε, λοιπόν, ότι ο ποιητής έχει προνόμιο έκφρασης, όχι βίωσης. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Κατʼ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι ορθώς το θέτουμε έτσι. Αλίμονο αν ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου πιστώνοντας στον ποιητή προνόμιο βίωσης. Ο ελλοχεύων υποκειμενισμός, η λογοτεχνική αυταρέσκεια, η εσφαλμένη γενίκευση θα καταστρέψουν κάθε απόπειρα άρσης της προτάσεως που περιχαρακώνει τη λογοτεχνική επιτυχία στις δονήσεις ρίγους που επάγουν τα όμορφα λόγια στους αναγνώστες τους.

Ο ποιητής, όμως, το ξέρουμε καλά, δεν κινείται ανάμεσα στους ανθρώπους ως κάποιος που χρησιμοποιεί τις λέξεις όπως ο τεχνίτης χρησιμοποιεί το αλφάδι του. Η συναισθηματική και διανοητική κατάσταση που η ποίηση προϋποθέτει ξεφεύγει κατά πολύ από την επιδέξια εφαρμογή μιας τεχνικής ή τη δυνατότητα αποπεράτωσης μιας απαιτητικής έστω εργασίας. Για να παραφράσω τον Λεοντάρη, η ποίηση συμβαίνει. Η ποίηση συμβαίνει πάνω στη γυναίκα που ο ποιητής αγγίζει. Η ποίηση συμβαίνει πίσω από τα γεγονότα που διαθλώνται και αναλύονται στο μυαλό του ποιητή. Η ποίηση συμβαίνει μέσα στις ταξιανθίες που ο ποιητής επιστρατεύει για να παράγει το μέλι του. Η ποίηση συμβαίνει γύρω από τις μυρωδιές που τυχαία συναντούν τον οσφρητικό βλεννογόνο του ποιητή. Η διεργασία αυτή είναι τρομακτική μα τρομακτικό είναι και το ταυτόχρονο αίτημα της προσφοράς μιας νέας οπτικής του κόσμου, του Θεού, του πόνου και του μέλλοντος. Η ζωή του ποιητή είναι γεμάτη από την υποχρέωση της υποδούλωσης και της ισχνότερης καθημερινής παράστασης στην ανθρώπινη εξύψωση. Το σώμα του ποιητή είναι ο χώρος εντός του οποίου διυλίζονται, αποδομούνται, ανασυνδυάζονται και ανασυνθέτονται τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι εικόνες, η ιστορία.

Βεβαίως, εσύ που τον συνάντησες, του ζήτησες να σου γράψει μία εργασία, μια διαφημιστική ατάκα, μια έκθεση για το παιδί σου που πάει στο σχολείο ή έναν τίτλο για το θέμα που κλήθηκες να αναπτύξεις- και πήγες παρακάτω. Η ποίηση δε σε άγγιξε, σε άφησε να ξύνεις το δόντι σου με ένα μαργαριτάρι, να νομίζεις ότι όλα είναι μια εξυπηρέτηση ή μια φτωχή κι απλούστατη, αναλώσιμη κλίση.

Όμως αυτό που δεν καταλαβαίνεις δεν είναι τα όμορφα λόγια.

*********************

Ο Δημήτριος Γ. Μουζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Βιολογία και Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Πατρών, από το οποίο έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Οικολογία-Διαχείριση και Προστασία του Φυσικού Περιβάλλοντος. Έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης Η Αδελφότητα της Θλίψης (Δωδώνη, 2006), Υδροβάτης (Δωδώνη, 2007), Αυτάρεσκη Σιωπή (Ενδυμίων, 2009) και Βρουξιστής (Σιδόντας, 2011).

[author] Του Βαγγέλη Ιντζίδη [/author]

Κάθε μορφή ελέγχου αφού πρώτα δαιμονοποιήσει τη διαφορά την εξαγνίσει με τον τακτισμό μιας τελετουργίας. Η διάκριση της τελετουργίας θεμελιώνεται σε ένα “κριτήριο”. Θα επιτραπεί στο δαίμονα της διαφοράς να επιβιώσει προς όφελος της δικής μας λύτρωσης ή θα τον αφανίσουμε παίρνοντας εμείς τη θέση του; Αν δαιμονοποιήθηκαν οι Εβραίοι στο ΄Αουσβιτς, τη θέση του δαίμονα πήραν οι ναζιστές. Αν δαιμονοποιείται το ΄Αλλο τότε το Άλλο επανέρχεται δαιμομονοποιημένο με όλη τη φρίκη της παρενδυμασίας. Για αυτό δαιμονοποιούμε τους άλλους, μορφές ή σκιές του ΄Αλλου. ΄Εχουμε ανάγκη να μορφοποιήσουμε ως Δίκαιον το παράλογο των παρορμήσεών μας. Χρησιμοποιούμε το ΄Αλλο, κάθε διαφορά, για να αιτιολογήσουμε μέσα μας το αναίτιο της παρόρμησής μας, που ως αναίτια ψάχνει μια διαστροφική εκλογίκευση προκειμένου να μην βυθιστούμε στον τρόμο της αβύσσου. Αλλά το ΄Αλλο ως καθρέφτης μας πισογυρίζει τον τρόμο του αναίτιου που μας κυριεύει. Απαιτεί από εμάς να διαγνώσουμε το εντός μας αίτιο και να βιώσουμε τον πόνο του δικού μας τραύματος, του μόνου βιώματος που θα μας προσδώσει τη μορφή μας, τη λύτρωσή μας και την πραγματική μας άμυνα απέναντι στο φαινόμενο του θανάτου κάθε ζωής. Από μια τέτοια οπτική, είναι η επιλογή μας που θα σημάνει την καταστροφή ή τελικά τη σωτηρία μας. Θα πάρουμε τη θέση του δαίμονα για να απαλλαγούμε από κάθε τρόμο μέσω της δαιμονοποίησης ή θα αναγνωρίσουμε το ΄Αλλο εντός μας; Την μικρή διαφορά με τις μεγάλες συνέπειες; Τι επιλέγουμε; Να αναδείξουμε τον φασιστικό λόγο στο πρόσωπο και το λόγο της ψυχοπαθολογίας των ναζιστών ή να τον αναγνωρίσουμε εντός μας; Στην πρώτη περίπτωση ασχολούμεθα με τους εγκληματίες ρατσιστές και μόνον. Στη δεύτερη περίπτωση αναλαμβάνουμε την ευθύνη της κοινωνικής παθολογίας που τους αναδεικνύει ως τέτοιους ενώ είναι όπως ακριβώς είμαστε και εμείς. ΄Ανθρωποι και όχι δαίμονες. Μια άλλη κοινωνική οργάνωση της αλληλεπίδρασης είναι εφικτή. Γιατί η κοινωνία είναι αλληλεπίδραση (είτε με τη μορφή σύγκρουσης είτε με τη μορφή συναίνεσης). Και η δαιμονοποίηση είναι ένα προσωρινό παυσίλυπον για τον πόνο της ίδιας της ζωής. Ακριβώς όπως και με κάθε εξάρτηση. Λοιπόν θα απεξαρτηθούμε και πώς από κάθε εξάρτηση; Γιατί η δαιμονοποίηση είναι μια νόμιμη εξάρτηση που καθιστά την ανομία λογική. Ενώ πρόκειται για την απώλεια κάθε ταυτότητας. Την ανυπαρξία που θα υπάρχει ως μηχανή. Δίχως συνείδηση. Δίχως αυτή την όραση που οραματίστηκαν οι ποιητές και οι κήποι, που ως κήποι ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ.

Στη δισκοθήκη του Καρλ Μαρξ\
(Βαγγέλης Ιντζίδης, 2013)
Ο δαίμων του εξαγνισμού !

******

Ο Βαγγέλης Ιντζίδης είναι εκπαιδευτικός γλωσσολόγος. ΄Εχει εκδώσει δύο ποιητικές συνθέσεις στις εκδόσεις Γαβριηλίδη, Χαιρετισμούς από την Ελλάδα και Η Βιογραφία του Χρόνου.Η δισκοθήκη του Καρλ Μαρξ είναι ένα σχέδιο σε εξέλιξη αποτυπώνοντας σημεία και τέρατα των καιρών.

[author] Του Τάσου Μελίτη [/author]

Χθες, περπατώντας στην Κυψέλη, στάθηκα στις βιτρίνες ενός παλαιοπωλείου. Δεν είναι εδώ και καιρό πραγματικό παλαιοπωλείο, μιας και τα προϊόντα του είναι σε σχέδια άλλων εποχών, αλλά κατασκευασμένα στις μέρες μας. Δεν είχα χρήματα να αγοράσω κάτι το τεχνητώς παλαιόν κι έκανα να προσπεράσω.
Γύρισα όμως τρέχοντας. Είχα δεί πάνω σε μιά μπερζέρα ένα βιβλίο πολύ ενδιαφέρον. Το είχα χάσει σε κάποια μετακόμιση. Βιβλίο εξαντλημένο απο χρόνια και με τον συγγραφέα του να έχει εγκαταλείψει πιά τον δύσκολο κόσμο μας. Προ καιρού ένας παλαιοβιβλιοπώλης μου είχε ζητήσει ένα απίστευτο ποσόν για να μου το προμηθεύσει. Ευκαιρία να το αγοράσω, σκέφτηκα. Για να δούμε, πόσο θα μου το αφήσει η εμπόρισσα.
Μπήκα στο μαγαζί και στάθηκα μπροστά στο ταμείο. Η κυρία σκούπιζε προσεκτικά κάτι γυάλινα πουλιά – ήταν Βοημίας άραγε; Σήκωσε τα αθώα της μάτια και με ρώτησε τι ήθελα. Της είπα. Κούνησε το κεφάλι της δεξιά-αριστερά. Λυπόταν, αλλά το βιβλίο δεν ήταν για πούλημα. Το διάβαζε ξανά και ξανά, μου είπε. Το αγαπούσε όσο κανένα άλλο.
Ας προσέτρεχα στα παλαιοβιβλιοπωλεία.
Στενοχωρήθηκα αφάνταστα. Αλλά, με τα βιβλία συμβαίνει όπως με τις ωραίες γυναίκες. Αν δείς μία και σου αρέσει, δεν είναι σίγουρο ότι θα την πάρεις μαζί σου, για να την διαβάσεις με την ησυχία σου στο σπίτι!
Τέλος πάντων, το βιβλίο είναι μια ευφυής και ευχάριστη συνάμα παρουσίαση της Επικούρειας θεώρησης για τη ζωή. Γραμμένο από τον μακαρίτη Χάρη Λύτα, έχει τον τίτλο Λάθε βιώσας. Απο τις εκδόσεις Κέδρος.
Και, καλά, θα με ρωτήσετε! Τι σχέση έχει το βιβλίο αυτό με τον χαρακτήρα της στήλης “ΕΠΙΚΑΙΡΑ”;
Έχει, ισχυρίζομαι! Γιατί οι σκληρές συνθήκες της ζωής μας αυτή την περίοδο
ζητούν διέξοδο και καταφυγή και στην φιλοσοφία. Και ποιός μπορεί εύκολα
να ισχυριστεί ότι η Επικούρεια φιλοσοφία δεν μπορεί να προσφέρει στις μέρες μας ένα ανοικτό παράθυρο στην ελπίδα;

********************

Ο Τάσος Μελίτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Έχει κυκλοφορήσει έως τώρα δύο συλλογές διηγημάτων. Η πρώτη έχει τίτλο “Παπαλάμπραινα by Gibson” και κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη του 2009 απο τις εκδόσεις Οσελότος. Η δεύτερη έχει τίτλο “Το κέρασμα που άργησε” και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2012 απο τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ / Βασίλης Χατζηιακώβου.

[author] Του Γιώργου Πατιού [/author]

Μία από τις πλέον επαναλαμβανόμενες εκφράσεις στην τρέχουσα καθημερινότητα των Ελλήνων, χρησιμοποιούμενη βέβαια σε τόσο μεγάλη συχνότητα και σε τόσο μεγάλη κλίμακα καταστάσεων που καταντά εντελώς γραφική κι ανίσχυρη, είναι η έκφραση: ‘το Χ είναι παράλογο’.
Έτσι, το γεγονός της αύξησης π.χ. των τιμών των καταναλωτικών αγαθών σε συσχέτιση με την κατακόρυφη μείωση των μισθών ‘είναι παράλογο’. Η αύξηση των υπαρκτών κοινωνικών προβλημάτων που διαρκώς διογκώνονται σε συσχέτιση με τις αενάως υποσχούμενες από το κράτος πρακτικές ενίσχυσης του κοινωνικού ιστού, ‘είναι παράλογη’. Ο υπερφίαλος πολιτικός λόγος σε σχέση με την μηδενική πολιτική πράξη, ‘είναι παράλογος’. Η ανυπαρξία πραγματικής κοινωνικής έκφρασης της υπαρκτής κοινωνικής δυσαρέσκειας σε σχέση με την ζοφερή πραγματικότητα που όλο και περισσότερο μας πνίγει ‘είναι παράλογη’.
Τα παραδείγματα αυτά φυσικά αποτελούν μόνο μια μικρή ένδειξη της χρήσης της συγκεκριμένης έκφρασης στην καθημερινότητά μας. Αν θέλουμε να επεκταθούμε και πέραν των χρήσεων που αφορούν κοινωνικά γεγονότα μαζικής φύσης, μπορούμε ακόμη να προσθέσουμε πως ‘είναι παράλογο’ για κάποιον που απιστεί έναντι της συντρόφου του να απαιτεί πίστη από εκείνη, ‘είναι παράλογο’ να μην πράτουμε ο,τιδήποτε και μετά να κατηγορούμε όλους τους άλλους για το γεγονός πως τίποτε δεν μας συμβαίνει.
Κοινός τόπος σε όλες αυτές τις χρήσεις της συγκεκριμένης έκφρασης είναι πως απαραίτητη προϋπόθεση της είναι η γνώση του τι συνιστά ‘λογικό’ κάθε φορά. ‘Ετσι, εάν θέλουμε να συνεχίσουμε να ψάχνουμε το θεμέλιο του ‘παράλογου’, αυτό είναι μία απόλυτα σαφής και ευκρινής γνώση τόσο του ‘λογικού’ όσο και του τι συνιστά απαραίτητο τρόπο για να διαπιστώσει κανείς αυτό το λογικό.
Κι εδώ αρχίζει όχι το παράλογο αλλά το γελοίο…
Φοβάμαι πως με την δεδομένη υπερβολή που μας διακρίνει και με την υπαρκτή ανάγκη μας να υπεκφύγουμε κάθε ευθύνης, κάθε φορά που εκστομίζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη: ‘είναι παράλογο’ γινόμαστε (όλο και πιο) γελοίοι. Για να γίνω σαφέστερος: το παράλογο υποδηλώνει ταυτόχρονα (και αναγκαστικά) δύο πράγματα: α) την αυταπόδεικτη αδυναμία μας να το υπερβούμε/ξεπεράσουμε/καταλύσουμε δια μέσου οπιασδήποτες έλλογης πρακτικής και β) την έλλειψη προσωπικής μας ευθύνης για αυτή μας την αδυναμία.
Εάν λοιπόν χαρακτηρίζουμε συλλήβδην κάθε πτυχή της κρίσης που διογκώνεται συνεχώς σε όλες τις εκφάνσεις του βίου μας ως ‘παράλογη’ ταυτόχρονα δηλώνουμε πως: α) δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να την επιλύσουμε και β) δεν φταίμε εμείς βρε αδερφέ για το κακό που μας έχει βρει…
Το πρόβλημα που αναδεικνύεται μόλις συνειδητοποιούμε το βολικό, το ατελέσφορο και το ψευδές αυτής της τάσης μας να βαφτίζουμε τα πάντα ‘παράλογα’ δεν έχει να κάνει μόνο με την υπεκφυγή και την (ιδία) ψευδαίσθηση, έχει κυρίως να κάνει με το ουσιαστικότερο γνώρισμα της νεοελληνικής ύπαρξης, ήτοι, έχει να κάνει με το γελοίο.
Μόλις συνειδητοποιήσουμε την γελοιότητα μας και αφού βρούμε την απαραίτητη γενναιότητα να το παραδεχθούμε θα αναγκαστούμε επίσης να αναγνωρίσουμε τον πυρήνα της πραγματικής κρίσης μας, ο οποίος δεν είναι ούτε οικονομικός ούτε πολιτικός ούτε καν (απλά) κοινωνικός.
Γιατί ο πυρήνας της κρίσης μας είναι η αδυναμία μας να εκφέρουμε κρίση. Γιατί ο αληθινός χαρακτήρας της κρίσης μας είναι η γελοιότητα που μας διακρίνει σε όλες τις υπαρκτές και ενδυνάμει πρακτικές μας. Γιατί αυτή καθεαυτή η ‘κρίση’ που σήμερα όλοι μας βιώνουμε δεν είναι καν ηθική ή δικαιϊκή αλλά οντολογική.
Επειδή θέλω να αποφύγω την περαιτέρω χρήση όρων από την ‘φιλοσοφική διάλεκτο’ θα προσπαθήσω να γίνω όσο το δυνατόν πιο απλός και συνάμα συγκεκριμένος:
Η οικονομική κρίση που βιώνουμε δεν είναι παράλογη αλλά γελοία στον βαθμό που συνεχίζουμε να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε χρησιμοποιώντας εκείνες τις οικονομικές πρακτικές που την δημιούργησαν.
Η πολιτική κρίση που υπάρχει δεν είναι παράλογη αλλά γελοία στον βαθμό που εξακολουθούμε να θέλουμε να την επιλύσουμε χρησιμοποιώντας τους πολιτικούς εκείνους που προσωπικά την δημιούργησαν.
Η κοινωνική κρίση δεν είναι παράλογη αλλά γελοία στον βαθμό που αντί να επιλέξουμε διαφορετικές κοινωνικές πρακτικές (προσωπικής και υπεύθυνης συμμετοχής) επιλέγουμε να επιζητάμε πολιτικούς σωτήρες για να κάνουν την βρώμικη δουλειά αντί για εμάς.
Η ηθική/δικαιϊκή κρίση, που όντως αποτελεί το πλέον δυσκολοκατάβλητο χαρακτηριστικό της ‘κρίσης’ δεν είναι παράλογη αλλά γελοία στον βαθμό που αντί να μεταβάλλουμε τους αντίστοιχους θεσμούς και αντί να επιβάλλουμε δια της προσωπικής μας έμπρακτης διαμαρτυρίας τις όποιες θεσμικές αλλαγές, περιμένουμε από τους θεσμούς που την δημιούργησαν και τη συντηρούν να την θεραπεύσουν.
Ο πυρήνας όμως του γελοίου είναι ο καθρέφτης μας. Αντί να μας δείξει τα στραβά μας, εξακολουθεί να μας κανακεύει μεταθέτοντας αιώνια τις ευθύνες αλλού. Μόνο που αυτό το γελοίο δεν εξαντλείται σε μια απλή ψευδαίσθηση, αντιθέτως, εξαπλώνεται σε όλη μας την ύπαρξη (σαν καρκίνος που κάνει συνεχώς μεταστάσεις) καθιστώντας μας όχι παράλογους αλλά γελοίους και μηδαμινούς.

******************************

Ο Γιώργος Πατιός είναι Διδάκτορας Φιλοσοφίας

[author] Του Σωτήρη Παστάκα [/author]

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) ιδρύθηκε το 1994 από το υπουργείο Πολιτισμού «ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με σκοπό την εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για την προώθηση του βιβλίου.»
«Σύμφωνα με τον ιδρυτικό του νόμο, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) είχε ως στόχο τον καθορισμό, τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για την προώθηση του βιβλίου και της ανάγνωσης και ως προτεραιότητες την ενίσχυση της ανάγνωσης στην Ελλάδα, την προβολή και προώθηση του ελληνικού βιβλίου στο εξωτερικό και την καταγραφή των φαινομένων του χώρου (Παρατηρητήριο του Βιβλίου).»

Πως ένας «Εθνικός» φορέας, ήδη από τη γέννησή του το 1994, έγινε το μέσο προβολής και το όχημα προσωπικών φιλοδοξιών δέκα (αριθμητικώς 10) τω συνόλω εκπροσώπων των ελληνικών γραμμάτων, οι οποίοι κουβάλησαν στους ώμους τους επί μία 20/ετία όλο το άχθος της εκπροσώπησης στο εξωτερικό της λογοτεχνικής μας παραγωγής, αποτελεί άλλη μια παγκόσμια πρωτιά για την Ελλάδα. (Πρόσφατα γίναμε γνωστή ως η μοναδική χώρα στον κόσμο που με τον αντικαπνιστικό νόμο κήρυξε εκτός νόμου τα …σταχτοδοχεία!): η χώρα με τους δέκα συγγραφείς!

Ήδη, από το 1996, δυό-τρία χρονάκια μετά τη λειτουργία του, καταλάβαμε όλοι μας πως πίσω από τον τίτλο «Εθνικό» κρυβόταν εξυπηρετήσεις σε προσωπικό επίπεδο μικρής ομάδας λογοτεχνών η οποία διέσχιζε την Ελλάδα από την Ιεράπετρα μέχρι το Διδυμότειχο, και την Εσπερία από Ρώμης έως Νέας Υόρκης και Σύδνεϋ, έχοντας να επωμιστεί όλο το άχθος της διεθνούς εκπροσώπησης της λογοτεχνικής μας παραγωγής. Πρώτος ο Θανάσης Κωσταβάρας, μου είχε μιλήσει γι αυτόν τον «περιφερόμενο θίασο» που μονίμως εκπροσωπούσε τη χώρα μας, με ελάχιστες έως μηδενικές αλλαγές σε κάποιους δευτερεύοντες ρόλους, Με τα χρόνια, ο «περιφερόμενος θίασος» απέκτησε νομιμότητα δημοσίων λειτουργών και κανένας δεν διανοούταν να τους στείλει στα σπίτια τους, αλλά ούτε και οι συμμετέχοντες έβαλαν τις παντούφλες τους και αρνήθηκαν έστω ένα ταξίδι, βρε αδελφέ, με δική τους πρωτοβουλία.
Οι διευθυντές άλλαζαν, τα χρόνια περνούσαν, οι «πρεσβευτές» των Ελληνικών Γραμμάτων παρέμειναν οι ίδιοι νοματαίοι που είχαν επιβιβασθεί στο διαστημόπλοιο το 1994.
«Το ΕΚΕΒΙ στην διάρκεια της 19χρονης λειτουργίας του (θυμίζουμε ότι ιδρύθηκε επί υπουργίας Θάνου Μικρούτσικου) δεν διακρίθηκε πάντοτε για άψογες διαδικασίες και διαφάνεια ενώ κάποιες όψεις της λετουργίας του είχαν χαρακτήρα πελατειακό» , γράφει όψιμα ο κ. Μπακουνάκης στο «ΒΗΜΑ». Χρειάστηκαν 19 χρόνια για να το ανακαλύψει, αλλά το ανακάλυψε κι αυτός. Κάλιο αργά παρά ποτέ…
Αν κοιτάξουμε πως καταστρώνουν την εθνική τους στρατηγική για το βιβλίο οι άλλες χώρες θα καταλάβουμε περί τίνος μιλάμε, και το μέγεθος της διαφθοράς του «δικής μας εθνικής στρατηγικής». Οποιασδήποτε Ισπανός λογοτέχνης επιδοτείται πάραυτα για να διαβάσει ποιήματα και να μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες χωρίς τη διαμεσολάβηση καμίας επιτροπής. Το Υπουργείο Πολιτισμού μπορεί να διεκπεραιώνει απευθείας την προώθηση του ελληνικού βιβλίου στο εξωτερικό χωρίς τη διαμεσολάβηση επιτροπών, παραεπιτροπών, και διευθυντών τμημάτων.
Πολλά μπορούν να γίνουν, που δεν έγιναν. Φύσει αισιόδοξος, επέμενα σε προσωπικές και δημόσιες κουβέντες για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ, επειδή είδα πως όσοι διευθυντές κι αν άλλαξαν η πολιτική τους παρέμενε η ίδια: παραδόπιστη κι αναποτελεσματική.
Ελπίζω πως μόνον καλό θα προέλθει από την ευθανασία του ΕΚΕΒΙ που είχε την τόλμη να επιβάλει ο κ. Τζαβάρας. Τα συγχαρητήριά μας στον κ. Υπουργό.
Δεν κρατάμε όμως κανένα καλάθι, ούτε μεγάλο ούτε μικρό. Μα και το ελάχιστο ξαναμοίρασμα της τράπουλας εκεί που είχαμε φτάσει δεν μπορεί παρά να είναι αναγκαίο. Αν ακολουθήσει ένα πιο ευέλικτο σχήμα κι κυρίως εντός οικονομίας, δηλαδή εξοικονόμησης, ο κος Τζαβάρας θα γράψει ιστορία. Εδώ είμαστε και θα τον κρίνουμε.

***********************

Ο Σωτήρης Παστάκας γεννήθηκε στη Λάρισα το 1954. Σπούδασε Ιατρική στη Ρώμη. Από το 1985 εργάζεται ως Ψυχίατρος στην Αθήνα. Το 2004 ίδρυσε την ηλεκτρονική επιθεώρηση ποιητικής τέχνης www.poiein.gr. Έχει εκδώσει μεταφράσεις Ιταλικής ποίησης, δοκίμια και ποιητικές συλλογές. Το τελευταίο του βιβλίο «Τριλογία-Χαμένο Κορμί, Συσσίτιο, Ροή Ρακής» κυκλοφόρησε το Νοέμβριο 2012, από τις εκδόσεις ΠΑΡΟΥΣΙΑ. Περισσότερα εδώ: http://www.poiein.gr/ouothnco-dhaooueao-aeianaoeeu