[author]του Κώστα Ρεούση [/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #7: «Η επηρμένη αγένεια πολιτών και κυβερνώντων»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

«Βλέπω τον άνθρωπο να χάνεται από πολιτικές διαστροφές, μπερδεύοντας δράση και εξιλέωση, ονομάζοντας κατάκτηση τον εκμηδενισμό του», (Ρενέ Σαρ, Σελίδες Ύπνου, από τον τόμο, «Ποιήματα», επιλογή-μετάφραση-εισαγωγή Γιώργου Θέμελη, εκδόσεις Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, αριθμός 7, εκτός εμπορίου, 2001, σ. 33).

Βουλευτικές εκλογές στη Νήσο, Κυριακή 22 Μαΐου 2016, ενός σώματος αντιπροσώπων-διακανονιστών-εμπόρων μαυραγοριτών που πασχίζει να κατοικήσει στο κτίριο της λεωφόρου Νεχρού, εκεί δίπλα από την προτομή του Γκάντι. Γαμώ την «κοινοπολιτεία» τους μέσα, και την ασεβή/αυθαίρετη χρήση παγκόσμιων ελεύθερων πνευμάτων/συμβόλων (εγώ στην ονοματοθεσία της λεωφόρου, λέμε τώρα, 500 μέτρα δρομίσκος είναι, θα έβαζα το όνομα της δούλας και της κάστας της που ενοικιάζουνε όλοι τους απʼ τας Ινδίας, και προτομή τʼ απόσκατά τους που παραγάγουν αφειδώς και καθαρίζουν με βιτσιές οι υπηρέτες τους). Κάτι βουτυρόπαιδα και κάτι χαζοβιόλες, με το χαμόγελο της Colgate στα προγράμματα των πολιτικών τους επιδιώξεων και μόνιμα αναβλητικών θέσεων, που λανσάρουν την ανικανότητα τους, ή μάλλον την τυφλότητά τους, να αντικρίσουν την πραγματικότητα μιας χαψιάς «κράτους».

Εκφέρουν μία κακοποιημένη ελληνική-τουρκική-αγγλική γλώσσα, ακριβώς αυτή που τους έμαθαν να χρησιμοποιούν από καταβολής ιδρύσεως του μπορντέλου της Μεσογείου που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία, με την έμφυτη επηρμένη αγένεια να κυκλοφορεί στις κεκαλυμμένα ευγενικές συνδιαλλαγές τους, ορίζοντας τη συμπεριφορά πολιτών και κυβερνώντων. Μία ύποπτα αργόστροφη πρακτική επιβολής κανονιστικών πράξεων, που βρίθουν ανακριβειών, διαστρεβλώσεων και βάρβαρων εφαρμογών της ελεεινής, πάλαι ποτέ, βρετανικής αυτοκρατορικής διπλωματίας. Μία ύποπτα ταχύτατη εκτόξευση ακατανόητου, μηχανικού και μηχανιστικού λόγου που σκοπό έχει την αποποίηση ευθυνών, την ταλαιπωρία ανθρώπων που αδυνατούν και την εις τους αιώνας των άπαντα αβελτηρία κρίσιμων εργασιών κι υποχρεώσεων.

Η έπαρση τους ορίζει, η έπαρση τους τρέφει, η έπαρση τους οδηγεί, κι η χρήση του τραπεζικού λογαριασμού και του δημόσιου/ιδιωτικού μισθού τους. Κι αν κλαίγονται πως τους τον κουτσουρέψανε, ελέω κρίσης, είναι που έχουν πέραση στη Νήσο τα κροκοδείλια δάκρυα κι οι ψυχασθενικοί τους τρόποι.

Κακοί άνθρωποι κατοικούν εδώ που ζω κι εγώ, φευ, τόσο κοντά και τόσο μακριά τους. Άνεργος χρόνια ποιητής κι άλλα πολλά που δεν τα πούλησα, δεν τα εμπορεύτηκα ποτές, γλείφοντας ποδιές κατουρημένες. Μʼ ανήκεστες βλάβες στο κορμί, που δεν τις διατυμπανίζω χρησιμοθηρικά μες στη μεμψιμοιρία του συρμού και τον επικερδή μιζεραμπιλισμό του, να συνεχίζω τρώγοντας «βρόμικο ψωμί», να κινδυνεύω από στρατιές φονιάδων/φονισσών, να περιπλέκομαι την τρέλα της άκρατής τους αγοραπωλησίας συμφερόντων, να πρέπει να φυλακιστώ με χρέη που προκάλεσα στον εαυτό μου. Έτσι γιατί: «Τι επιμένει στο χρόνο;/Η σοφία της βροχής –όχι./Ούτε το τραγούδι της αντιλόπης/με τους όρκους του ήλιου στη ράχη της/όταν σπαράζεται ηδονικά/μέσα στου λιονταριού το ερωτικό στόμα./Ίσως επιμένει η κατάσταση/όπου ο θάνατος γίνεται μοιρασιά/στα βραχυκυκλώματα των σπλάχνων./Οι γητειές που μπαινοβγαίνουν στα σώματα./Δεν ξέρω./Με το δαυλί της σιωπής ανατινάχτηκα./Γαλήνη.», (Νίκος Καρούζος, «Πένθος πιο ψηλό κι απʼ την αγάπη», από τη συλλογή «Πενθήματα», 1969).

-«Μια εξίσωση από κολοκύθια που βράζουν χωρίς κανέναν προορισμό είναι η ζωή. Αμέτε να μετρηθείτε, αχθοφόροι του ονόματός σας», (Οδυσσέας Ελύτης, «Εκ του πλησίον», εκδ. Ίκαρος, 1998, σ. 54).

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Μάιος 2016

[author]Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας [/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #6: «Η εγκληματική αμάθεια των βιβλιοπωλών και των αναγνωστών της Κύπρου»

Αργόστροφοι νταραβερτζήδες υποκινούμενοι από την ηλιθιότητα του «μέσου όρου». Εύστροφοι αχταρματζήδες μετακινούμενοι από την έπαρση της χρυσοποίκιλτης ράχης ενός βιβλίου που σκονίζεται ως μπιμπελό σε ράφια που αφορούν στη δούλα και στο δούλο πʼ αγοράσανε απʼ την Ασία.

Τους συναναστρέφομαι και τους παρακολουθώ, τουλάχιστον, μία δεκαπενταετία. Έχοντας ισορροπήσει την αναπόφευκτη σύγκριση από την εμπειρία που απέκτησα στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας, τόσο ως αναγνώστης-αφανής πελάτης όσο και ως επαρκής-εξειδικευμένος βιβλιοϋπάλληλος, αναφέρομαι στην εγκληματική αμάθεια των βιβλιοπωλών και των αναγνωστών της Κύπρου. Χωρίς ενδοιασμούς, δυστυχώς, οι κυρίες και οι κύριοι αυτές/αυτοί έχουν συγχύσει το λειτούργημα που ονομάζεται «βιβλίο» με την εξυπηρέτηση του μετρ ή σερβιτόρου στα πανάκριβα ή μη εστιατόρια που συνωστίζονται καθημερινώς για να καταβροχθίσουν… τις σάρκες τους.

Ανίκανοι να εντρυφήσουν στην ουσία σελίδων «τυπωμένων με αίμα», ξεφυλλίζουν νευρωτικά ωσάν να βρίσκονται σε κομμωτήριο, σε καφετερία ή κι εγώ δεν ξέρω πού, λες κι έχουν να κάνουν με περιοδικά ποικίλης ύλης, καταλόγους αγορών, διαφημιστικά φυλλάδια ή κομματικές μπροσούρες προεκλογικών προγραμμάτων μιας άπλυτης εταίρας.

Μιλώ για αναγνώστες, ο ευγενής, λες και εθελοτυφλώ, μην και τους προσβάλλω, ενώ καθημερινώς και επί μακρόν διαπιστώνω την ελλειμματική έως μηδαμινή ανάγνωση όσων βιβλίων εδέησαν νʼ αγοράσουν για να πανηγυρίσουν την ασύγγνωστη αμέλεια της δήθεν ευρυμάθειά τους.

Γνωρίζω, προσωπικά, όλους τους σχετικά άσχετους/ες, αγενέστατα ψυχονευρωτικούς/ές και άξεστα ευγενικούς/ές βιβλιοπώλες/ισσες της Λευκωσίας, ενώ τα περάσματά μου στην τουρκική Λευκωσία έχουν αποφέρει διαμάντια και από τα εκεί βιβλιοπωλεία. Έχω ξοδέψει περιουσίες που απεκόμισα με τον ιδρώτα της ψυχής μου και μʼ αυτόν των ανθρώπων που με γέννησαν (ένα από τα πάλαι ποτέ κατασχεμένα καράβια του πατέρα μου -αν κι υπερβάλλω- σίγουρα, και κάποια καπνοχώραφα της μάνας μου που τα ʼφαγαν στην Κατοχή μαυραγορίτες), για νʼ αποκτήσω βιβλία, πολλά βιβλία, που συνηθίζω να «ανακυκλώνω» χαρίζοντάς τα στην πορεία σε φίλους, γνωστούς, τυχάρπαστους ή «σκοτώνοντάς τα» για να πληρώσω μέρος από τις καθημερινές μου αλκοόλες ή παλαιότερα, όταν κατοικούσα στην Αθήνα, πουλώντας τα με το κιλό σʼ εκείνους τους στυγνά αιμοδιψείς παλαιοπώλες. Φορές να γευματίσω ο άνθρωπος δεν έχω, ενοίκιο να πληρώσω όχι… κι όμως εδώ και σαράντα έξι μπαρουτοκαπνισμένα χρόνια ακόμη παραμένει ακόρεστη η ανάγκη της διαρκούς αναζήτησης βιβλίων που σημαίνουν. Ας παραθέσω τον Οδυσσέα Ελύτη, προς γνώση και συμμόρφωση: «Γίνεσαι βιβλιόφιλος όπως γίνεσαι υπερτασικός. Κάτι που δεν ξέρεις αν θα σταματήσει πιθανόν ή θα σε καταδιώκει σʼ όλη σου τη ζωή. Δεν έχει σημασία.», κι ας έχουμε όλοι μας υπόψη εκείνο το θέσφατο του Stéphane Mallarmé: «Je ne sais pas dʼ autre bombe, quʼ un livre.».

-Αλλάξτε επάγγελμα, εγκληματίες έμποροι, και τραβάτε να πουλάτε κυλόττες, σώβρακα και βυζοθήκες (άλλως σουτιέν) σε υπερφίαλους αναγνώστες της συμφοράς.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιανουάριος 2016