στην Άννα Λι

Δουλεύω στην τηλεόραση και είμαι στο τρέξιμο από το πρωί, έρμαιο των διαθέσεων του κάθε μαλάκα. Πέφτει η νύχτα και έχω βγει με το συνεργείο μου για να καλύψω μια λαμπερή εκδήλωση με απανωτές βραβεύσεις επιτυχημένων λογοτεχνών. Γουστάρω και δεν γουστάρω. Το θέατρο είναι γκραντ και πολυτελές. Η σκηνή μεγάλη. Το σκηνικό ακριβό και καλαίσθητο. Οι φωτισμοί μάλλον πρόχειροι. Ένας γνωστός ηθοποιός κάνει τον κονφερασιέ και λέει κρυάδες. Αποφεύγω να αναζωπυρώσω παλιές γνωριμίες, πιέζω καταστάσεις για να πάρω δηλώσεις, περιποιέμαι αυτούς που πρέπει, βιώνω την σιγή ασυρμάτου όπως περίπου ο Καββαδίας και αφοσιώνομαι στο βίντεο γκέημ του κινητού, ώσπου…

…τελειώνει η εκδήλωση και περιμένει απ’ έξω ένα αρτιστίκ κέτερινγκ με παγωτά από τον Κωνσταντινίδη και γνήσια αμερικάνικα χοτντογκ. Ο πιο λιχούδης οπερατέρ του σταθμού με παρακαλεί να το καθυστερήσουμε λιγάκι μέχρι να ντερλικώσει. Δεν θέλω να του χαλάσω το χατίρι. Όταν επιτέλους χορταίνει, κοντεύουν μεσάνυχτα. Οι δημόσιες σχέσεις μετατρέπονται σιγά σιγά σε ιδιωτικές κι εγώ το μόνο που θέλω είναι έντονο σεξ δίχως συναισθηματισμούς με ωραίες λαβές και ταυτόχρονο οργασμό.

(Στην πραγματικότητα του το χάλασα το χατίρι του Γιώργου, επέστρεψα στο κανάλι, κάπνισα τράκα ένα τσιγάρο στο ντεσκ παρέα με την Άννα, την παλιά μου αγάπη, της διάβασα κάτι στιχάκια που είχα στην τσάντα μου: “γιατί να εμπιστευτώ, το σ αγαπώ, αν με πληγώσει, και με προδώσει, να μου ‘λειπε θα πω…”, την έκανα να κλάψει κι ύστερα μπήκα στ΄αμάξι κι αυτό ήταν το πιο κοντά που έφτασα ποτέ μου στη βράβευση και στη συγγραφική δόξα)

Tango till they’re sore

Ως γνωστόν η ταραντέλα ξεσηκώνει τα σκυλιά,

στον άνεμο σκορπίζει μια καλή βρομοδουλειά,

τους εφιάλτες διώχνουν χορεύοντας ταγκό

μια Ρωσίδα καμαριέρα μ΄ έναν Τσέχο μαραγκό.

Ο Μιχάλης Παούρης είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος σολίστ, συνθέτης, παραγωγός και βιρτουόζος στο Μπουζούκι και την Κιθάρα. Είναι ο πρώτος μουσικός που εισήγαγε επίσημα το Μπουζούκι στην Τζαζ και οι κλασικές και τζαζ συνθέσεις του αποτελούν τις πιο καινοτόμες ιδέες στα 100 χρόνια ιστορίας του οργάνου. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987 και μεγάλωσε στον Ταύρο. Από τα 7 του χρόνια τον αποκαλούσαν «παιδί θαύμα» λόγω της σπάνιας και έμφυτης τεχνικής του και της ταχύτητάς του που μέχρι σήμερα παραμένει ανεξήγητη.

Η καριέρα του ξεκίνησε σε ηλικία 10 ετών. Στα 15, ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης τον συνέκρινε με τον σπουδαίο συνθέτη και παίκτη Μανώλη Χιώτη. Ο Μίκης Θεοδωράκης τον αποκάλεσε «Φαινόμενο»! Μέχρι σήμερα, ο Μιχάλης Παούρης έχει κυκλοφορήσει 48 δίσκους Jazz Fusion, Latin, World & Κλασικής (Νέο-Κλασικής) Μουσικής και συλλογές που φτάνουν στις 2039 κλασικές συνθέσεις και κάθε λογής μουσικά έργα. Έχει εκδώσει διεθνώς 12 βιβλία για τη μουσική και την τεχνική, θεωρία και αρμονία, που δίνουν έμφαση στη μουσική και τη φιλοσοφία και διαδίδουν το αρχαίο ελληνικό σύστημα αρμονίας παγκοσμίως μέσω της μεθόδου «Art of Technique & the Technique of Art» που ο ίδιος δημιούργησε από το 2011 σε ηλικία 24 ετών.

Έχει λάβει 67 Πρώτα διεθνή βραβεία, πολλές τιμητικές διακρίσεις για την προσφορά του στη Μουσική και έχει συνεργαστεί με θρύλους της διεθνούς μουσικής σκηνής, όπως τους διεθνούς φήμης Al Di Meola, Billy Sheehan, Rosenberg Trio, Gonzalo Rubalcaba, Gumbi Ortiz, Franck Wolf, Suad Bushnaq, Mίκη Θεοδωράκη, Μίμη Πλέσσα αλλά και με Έλληνες καλλιτέχνες όπως: Θανάσης Πολυκανδριώτης, Μανώλης Μητσιάς, Ελένη Δήμου, Αλέξανδρος Χατζής, Στέφανος Κορκολής, Γιώργος Κατσαρός κ.ά.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, τα «4 ανεπίδοτα γράμματα», οι παρτιτούρες των οποίων εντοπίστηκαν στο αρχείο του συνθέτη στη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη, ηχογραφήθηκαν και κυκλοφορούν για πρώτη φορά, με καλλιτεχνική επιμέλεια και ενορχήστρωση του Γιάννη Παπαζαχαριάκη, αποκαθιστώντας ένα πολύτιμο και άγνωστο έως σήμερα κομμάτι του έργου του μεγάλου συνθέτη. Ερμηνεύουν ο Γιάννης Μπέζος, ο Γιάννης Διονυσίου, ο Κώστας Θωμαΐδης και ο Κώστας Τριανταφυλλίδης.

Kυκλοφορεί σε βιβλίο-cd από τις εκδόσεις Μετρονόμος και μαζί δώρο το βιβλιαράκι που είχε τυπώσει ο Φώντας Λάδης το 1966 με τους στίχους και τις χειρόγραφες παρτιτούρες του Μίκη Θεοδωράκη και είχε κατασχεθεί απ’ την ασφάλεια.

Η κυρά τ’ αφεντικού

Η κυρά τ΄ αφεντικού
είναι μια ψηλή φοράδα,
βρίσκει τρόπο και τον διώχνει
δυο φορές την εβδομάδα.

Όλο τρώγεται στο τζάμι
και γουστάρει τους εργάτες
η ψηλή η φακιδιάρα
και ο γιος της κάνει πλάτες.

Ο κοντός ο Μανωλάκης,
χτες, που σφύριζ΄ η σειρήνα
στρίμωξε τη Γερμανίδα
πίσ΄ από τη λαμαρίνα.

Ο Μιχάλης Παούρης (γεννηθείς 1987) δεν είναι διάσημος. Δεν καλείται σε εκπομπές, δε δίνει συνεντεύξεις, δεν ασχολούνται μαζί του οι paparazzi, δεν πωλούν μυριάδες αντίτυπα οι δίσκοι του, τα ραδιόφωνα δεν παίζουν τις μουσικές του, οι στήλες κοινωνικής κριτικής τον αγνοούν.

Σε αντίθεση, όμως, προς τη γενική πεποίθηση, ότι προσδιοριστικό της αξίας του ανδρός είναι η φήμη, η δημοφιλία, το χρήμα, ολόκληρη η ύπαρξη του εν λόγω καλλιτέχνη φωνάζει το αντίθετο: πως είναι δυνατόν ένας υπερσπάνιος αδάμας να προσπερνάται για όλη του τη ζωή ή και για πάντα.

H Παμ ζούσε σ’ ένα σπίτι με κήπο στην οδό Αγάπης. Την περιτριγύριζαν αδαμαντοστολισμένοι υποτακτικοί και επίδοξοι μνηστήρες. Το δέρμα της ήταν απαλό και λευκό σαν το χιόνι. Άλλαζε όλη μέρα φουστάνια και φορούσε στα κανελιά μαλλιά της κορδέλες.

Λένε ότι ο Νιλ Γιανγκ εμπνεύστηκε για πάρτη της το “cinnamon girl” και το “the needle and the damage done”

Ο Μόρισον την γνώρισε το 1965, στο κλαμπ London Fog.

Η σχέση τους αποδείχθηκε τρικυμιώδης. Γαμιόντουσαν με πάθος και καυγάδιζαν σαν σκυλιά. Χώριζαν κι έσμιγαν. Κατέβαιναν με σβηστά τα φώτα την Mulholland Drive. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Εκείνος έκανε έρωτα πέντ – έξι φορές  με τη Νίκο των Velvet Underground, υπέκυψε σε δεκάδες θαυμάστριες, έκανε ένα one – night stand με την Γκρέις Σλικ των Jefferson Airplane, συζεύχθηκε ανεπίσημα κατά τη διάρκεια μιας νεοπαγανιστικής τελετής τη συγγραφέα έργων επιστημονικής φαντασίας και μουσικοκριτικό Πατρίτσια Κένελι, έκανε τακτικά σεξ με την αρχισυντάκτρια του νεανικού περιοδικού “Sixteen” Γκλόρια Στέιβερς και πηδήχτηκε ένα βράδυ μεθυσμένος με την Τζάνις Τζόπλιν.

Το συμπαντικό του ταίρι, όμως, έλεγε πως είναι η Παμ.

Το 1971 μετακόμισαν στο Παρίσι. Στα τέλη Μαΐου ταξίδεψαν στην Κορσική και ο Μόρισον την κινηματογράφησε να χορεύει σε ένα κοιμητήριο. Στις 3 Ιουλίου τον βρήκε νεκρό στη μπανιέρα του διαμερίσματός τους στο Μαραί.

«Summer’s Almost Gone»:

Καλοκαιρινά..
Καλοκαιρινά,
πρωινά
τόσο φωτεινά
πού θα μας βρεις;
βαρυχειμωνιά.

Έρωτα στα δίχτυα σου αγκαλιά
λούζει ο ήλιος τα μαλλιά
στα χείλη η γεύση απ΄το κρασί
μα η παγωνιά
πού θα μας βρει;

Πού θα μαι εγώ;
Πού θα σαι εσύ;

Έρωτα στα δίχτυα σου αγκαλιά
λούζει ο ήλιος τα μαλλιά
στα χείλη η γεύση απ΄το κρασί
μα η παγωνιά
πώς θα μας βρει;

Φίλα με ξανά
φίλα με ξανά
το καλοκαίρι ξεψυχά
και στον ουρανό άστρα μοναχά.