Στη νέα δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Καγιαλίκου, με τίτλο «Ελάχιστη αίσθηση», ο συνθέτης επιχειρεί μια εσωτερική συνομιλία με την ποίηση της Κικής Δημουλά. Οκτώ ποιήματα  γίνονται τραγούδια που ο συνθέτης ερμηνεύει με έναν πολύ προσωπικό καινούργιο μουσικό του κόσμο.

Πιάνο, πλήκτρα, προγραμματισμός, ενορχήστρωση: Γιώργος Καγιαλίκος / Ηλεκτρική κιθάρα: Κώστας Παρίσσης / Μίξη – Mastering: Κώστας Παρίσσης, Studio Praxis

Σατανική σύμπτωση

Η ανυπομονησία
η καμιά απολύτως βιασύνη
ο τρόπος του λέγειν
ο τρόπος του σιωπάν
η επιμονή
η εύσχημη υποχωρητικότητα
το ζωηρό ενδιαφέρον
το ράθυμο ενδιαφέρον
το αμέσως
το κόμπιασμα
το εξαρτάται απ’ τον καιρό
το ασχέτως καιρού
το πολύ επιθυμητό
το αξεκαθάριστα επιθυμητό
και το κατ’ ανάγκην
έχουν τον ίδιο ακριβώς κωδικό:
αλήθεια πότε θα σε δω;
Δεν είναι περίεργο;

Από τη συλλογή «Τα εύρετρα» (2010)

Ερμηνεύουν οι:  Βασίλης Λέκκας, Κώστας Μάντζιος, Μαρία Φωτίου και Τάκης Φωλιάς

Ενορχήστρωση: Γιώργος Κομπογιάννης Μίξη: Γιώργος Κομπογιάννης – Αλέξανδρος Στεφόπουλος Ηχοληψία: Αλέξανδρος Στεφόπουλος (home Studio «Υμηττός») Masterig: Θανάσης Γκίκας (Studio Mythos) Φωτογραφία εξωφύλλου: Βαλάντης Νικολούδης Δημιουργία εξωφύλλου: Κάτια Ρίσκα Επιμέλεια κειμένων: Σοφία Γεωργαλλίδη Παραγωγή: Αλέξανδρος Στεφόπουλος

Ρίο ντε Τζανέιρο – Τάκης Φωλιάς
Αφιερωμένο στον ποιητή Νίκο Καββαδία

Κάποιο απομεσήμερο σε μπαρ μοναχικό
μια φυσαρμόνικα γλυκειά να λέει κάποιο σκοπό
να μου θυμίζει πως εγώ ξεκίνησα γι΄ αλλού
μα το ΄στριψα γιατ΄ η ζωή μου μοιάζει με λαγού

Και βέβαια ποιος το λέγε πως θα ΄φτανα ως εκεί
να πίνω ουίσκι σε σκαμπώ σε τρύπα σκοτεινή
του ονείρου μου να κυνηγώ την άπιαστη τροχιά
κι όσα ποθούσα κάποτε κοντά στα δεκαεφτά
χαθήκανε στις πρώτες τις βροχές

Τα βήματα μου βιαστικά τραβώντας στο λιμάνι
να δω καράβια φορτηγά καπνό ν’ αφήνουν πάλι
το Ρίο ντε Τζανέιρο καημός

Τις νύχτες μένω ξάγρυπνος και παίρνω τα στενά
το βλέμμα μου ακυβέρνητο, η πίπα μου στραβά
στην πολιτεία μοναξιά, κορίτσια που γερνούν
χωρίς ανάσα και φιλί, ζωές που αναχωρούν

Σαν ξημερώνει χάνομαι, σκορπίζεται η Καρδιά
Ας ήταν και να μπάρκαρα, να ´φευγα μακριά
Σε άλλη Γη και θάλασσα, σ΄απείραχτη στεριά
και μια γυμνόστηθη κυρά, με σκέλια πυρκαγιά
να με χορέψει ίδια η φωτιά

Αχ να ‘ταν τούτη η βραδιά μ´ αρώματα γεμάτη
σχεδία ακυβέρνητη κι όπου με βγάλει η άκρη

Τα βήματα μου βιαστικά τραβώντας στο λιμάνι
να δω καράβια φορτηγά καπνό ν’ αφήνουν πάλι
το Ρίο ντε Τζανέιρο καημός

*Οι στίχοι είναι απ’ την ποιητική συλλογή του Αλέξανδρου Στεφόπουλου «Αυγούστου Άτι», μια ανεξάρτητη έκδοση του 1991

Δημοσιευμένο το 1860, το ουαλδικό έργο “Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας και άλλες ιστορίες” διατηρεί αναλλοίωτο το σφρίγος του μέσα στο χρόνο.

Η ιδιόφωνη ειρωνεία του συγγραφέα σε συνδυασμό με την απαράμιλλη ευαισθησία του αλλά και τον τολμηρό διδακτισμό του σφράγισαν ένα αληθινό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Η ανάγνωση του Δημήτρη Χορν αποκαλύπτει με τρόπο μαγικό τα αρώματα του κειμένου, οι παύσεις του, εξίσου εκκωφαντικές με τους ψιθύρους του, απελευθερώνουν λυτρωτικά άπαντα τα λεπτά σκιρτήματα του αφηγηματικού παλμού.

Το φιδάκι

Η ΖΑΒΟΛΙΑ κι η σιωπή, το σκέδιο μου εβουλήθη
Μ’ ένα διαβήτη άνισον, εδώ, να ιχνογραφεί^
Κι είμαι λοξά – σχήμα ζαβό- γιομάτος φως και λήθη
Να στρέφουμαι ελλειπτικά στης ύλης τη στροφή

Και μ’έχασε ο αστερισμός της ζωδιακής μου σμίλης
Οξ’ απ’ τη δημιουργία του! Λοιπόν – τι; Στης φθοράς
Το γύρισμα, θα κυνηγώ –φιδάκι εγώ- της ύλης
(για να δαγκώσω) τη φυγή της ίδιας μου νουράς;

Έτσι λοιπόν; Παντοτεινά –πλάνα, χορεύτρα- η φύση,
Στου χάους τους κεντρόφυγους θα με δινάει φθαρμούς
Και θα με κατεργάζεται στην αστρική μου κλίση
Ο εφιάλτης των στροφών πάντα σε νέους ρυθμούς;

Και Δε θα βρω το Νιρβανά λοιπόν ποτέ του «πάψε»
Μεσ’ στην τριώτα του νερού, της γης και της φωτιάς
Παρά θα τρέχω – δίδυμος σφυγμός- στο «σβήσε και άψε»
Της φωτεινής – που μούσκισε το πνέμα – πελεκιάς;

Ωωω!… Όχι!. Τι λυχνίες μου – Μάγος στρυφνός – θα’ανάβω
Και –λίθο φιλοσοφική- θα βρω άλλον ρυθμό
Και μια στιγμή, ανύποπτην ύλη θα σε συλλάβω
Επ’ αυτοφόρω: Συνθημα, Σημείο ή Αριθμό…

Γυναίκα (στίχοι Φωτεινή Λαμπρίδη, μουσική: Γιώργος Καζαντζής)

Γεννώ κουβάρια και σκιές
κι εσύ που λες ότι με θες
που θα πατήσεις;
τις ώρες που κερνώ σιωπές
βαρύς και σκέτος ο καφές
και θα τον χύσεις

Σβήνω τα φώτα και πετώ
κι έχω πυξίδα αετό
που θα με βάλεις ;
Σε ποια κλεμμένη μουσική
σε ποια ταινία μαγική
θα με προβάλλεις ;

Γεννώ αγάπες στους γκρεμούς
γεννώ παιδιά σ’ ωκεανούς
εσύ τι θέλεις;
που παραπάνω θα με πας
χωρίς στο τέλος να με φας
για ν’ ανατέλλεις ;

Γεννώ τραγούδια και γκρεμούς
γεννώ καρδιές για τους μισούς
που θα με βάλεις;
που παραπάνω θα με πας
χωρίς στο τέλος να με φας
για να τη βγάλεις ;