Ακούστε εδώ τον Umberto Saba

Τοπική ομάδα

Μετάφραση: Γιάννης Η.Παππάς

Ανάμεσα στο πλήθος και γω σας χαιρετώ κόκκινοι λογχοφόροι*,
βγαλμένοι
από τα σπλάχνα της γενέθλιας γης
απʼ όλους λατρεμένοι.

Ανήσυχος παρακολουθώ το παιχνίδι σας.
Ανίδεοι
εκφράζετε με αυτό πανάρχαιες ωραίες
αξίες
πάνω στο πράσινο χαλί, κάτω από τον λαμπερό
ήλιο του χειμώνα.

Οι στεναχώριες
που ασπρίζουν ξαφνικά τα μαλλιά,
στέκονται μακριά σας. Η δόξα
σάς δίνει ένα χαμόγελο
εφήμερο: το καλύτερο δώρο της. Αγκαλιές
και χαρούμενες χειρονομίες.

Είστε νέοι, ζωηροί για τη μητέρα ομάδα σας∙
ο άνεμος σάς χρησιμοποιεί σαν την ασπίδα του.
Γι αυτό ο ποιητής
σάς αγαπάει , αλλιώτικα απʼ τους άλλους
– το ίδιο όμως συγκινημένος.

*Οι ποδοσφαιριστές ης ομάδας της Τεργέστης έχουν στην φανέλα τους δύο λόγχες, οι οποίες σε συνδυασμό με έναν κρίνο αποτελούν το έμβλημα της πόλης.

Ακούστε εδώ: Το δηλητήριο

Το κρασί ντύνει και την πιο άθλια τρώγλη με λαμπρή πολυτέλεια,
Τη μεταμορφώνει σε χρυσό παλάτι
Με τις χρυσές, τις πορφυρές, λάμψεις του
Που μοιάζουν ήλιο που δύει στην ομίχλη.

Το όπιο μεταμορφώνει το απέραντο,
Μεγαλώνει το αέναο,
Μακραίνει τον καιρό,
Επιμηκύνει τον καιρό,
Βαθαίνει τη λαγνεία,
Και τις σκοτεινές,
Τις ερεβώδεις ηδονές,
Οδηγεί την ψυχή πέρα απ τα σύνορα.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
Μπροστά στο δηλητήριο που κυλά από τα μάτια σου
-τα πράσινά σου μάτια λίμνες
Και μέσα τους ριγεί η ψυχή μου και ταράζεται
Οι σκέψεις μου ορυμαγδός κι υψώνεται πάνω από τις πικρές αβύσσους.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά μπροστά στο θαύμα το υπέροχο
Του σάλιου σου που με σπαράζει
Που ρίχνει στη λήθη την ψυχή μου
Στον ίλιγγο την παρασύρει δίχως τύψεις
Κι άπνοη τήνε σέρνει
Στην όχθη του θανάτου.

(Τραγούδι: Red against black
Συγκρότημα: Effigy
Στίχοι, Μουσική: Κωνσταντίνος Πρωτοπαππάς)

Εξώφυλλο: Στράτος Φουντούλης

Ακούστε το Σωτήρη Παστάκα με την Αγνή Στρουμπούλη, στο Ράδιο Φιλία

100 Ποιήματα για κινητά τηλέφωνα.

Κυκλοφορεί 14 Φεβρουαρίου
από τις Απλές Εκδόσεις

*

Εσύ, για πρώτη φορά στη ζωή μου
εσύ είσαι η μουσική
που θα ντύσει τη σάρκα
και τα κόκκαλά μου
την απεχθή μου γύμνια
γιατί μόνο οι γυμνοί που είναι μόνοι τους
φαίνονται άσχημοι.
Τα μάτια που μας κοιτάζουνε
μας κάνουνε ωραίους.

Aκούστε το ποίημα εδώ.
Αφιερωμένο στη μνήμη της Ζανίν Πόμι Βέγκα και σε όλους τους φίλους της Casa della Poesia

Across the Table

Nothing is more beautiful than a table full of crazy poets
– Jack Hirschman

Iʼm reading your poems
and a huge ramshackle building appears, the light from a hundred candles
spills out on the snow. Inside at the long table Bolsheviks built
like fireplugs hammer out their arguments with Dostoevsky youths
and socialists from a score of countries.
The blue black skin of the Tuareg singer gleams with Saharan
constellations as he sings the language of the wind,
the one his mother taught him, the one forbidden in school.
Poets groped together lift their glasses of grappa and sing along.
At the far end, intellectuals cozy up over the finer points, the hidden
references and underlying themes, somebody licks his fingers.
The South American woman with the voice of a train wailing
through small towns of the disappeared leans in toward
the Sikh and his syllables of Guru Nanak.
The Siberian shamaness creates in her song a mask of knotted
string through which we watch the procession of animals over
the northern vastland. A courtship dance of apples begins at dawn.
Three youths with a shrieking soundtrack shout simultaneous
personal histories of the horrors of war.
Thereʼs something about the cavernous heart
where all songs gather,
Bella Ciao, the Internationale, the jazz riff and the lullaby
the drama of hands over a table among the deaf and the singing.
The key is in the diamond in the door,
Open up itʼs me.
In the poem that holds the door ajar,
Ahh, weʼve been waiting.

May Day, 2003, Willow, New York.

Εισήγηση στο Συμπόσιο Πάτρας, Απρίλιος 2002

Ακούστε ΕΔΩ

Μεταθανάτιο

Θρυμματίστηκε ο καθρέφτης μου
Και το χαμόγελό μου

Πίσω απ’ τα σύννεφα
Μια λευκή μορφή
Με περιμένει
Μακραίνοντας του χαμογέλιου μου τα θρύμματα

Ύστερα έρχεται το σκοτάδι
Μια αιχμή λαμπερή
Ένα μεγάλο μάτι που αργοπορεί σε κάθε γραμμή
Το κρύο και η αλήθεια

Ένας καπνός που βγαίνει από το στήθος μου