Εξώφυλλο: Στράτος Φουντούλης
Ακούστε το Σωτήρη Παστάκα με την Αγνή Στρουμπούλη, στο Ράδιο Φιλία
100 Ποιήματα για κινητά τηλέφωνα.
Κυκλοφορεί 14 Φεβρουαρίου
από τις Απλές Εκδόσεις
*
Εσύ, για πρώτη φορά στη ζωή μου
εσύ είσαι η μουσική
που θα ντύσει τη σάρκα
και τα κόκκαλά μου
την απεχθή μου γύμνια
γιατί μόνο οι γυμνοί που είναι μόνοι τους
φαίνονται άσχημοι.
Τα μάτια που μας κοιτάζουνε
μας κάνουνε ωραίους.
Έχω την αίσθηση πως ο γιατρός θα
με συγχωρέσει για το άσχετο προς
την ανάρτηση .
Εύχομαι από καρδιάς ότι ωραιότερο
στον φίλο μου Γ. Μ ή κατά κόσμο
Β .Λ
Τον δάσκαλο μου δεν τον σχολιάζω .
Απλά τον διαβάζω !!!!!!!!!
…απαντώ με αυτό, Σωτήρη:
pleure
ακολουθεί παύση
το χέρι σου
ακριβώς πάνω μου, κλαίει
εκλιπαρώ μαζί του και εγώ
για λίγη αθανασία
Προς τον Σωτήριο Παστάκα, φίλτατον διδάσκαλον των ερωτευμένων,
Χαιρετισμόν αναπέμπω και αναμένω υπέρ πάντων των αγαπώντων τον αγώνα
και οπωσδήποτε
“σώμαΜΕσώμα”!!!
Υ.Γ. Αποστέλλω και ένα σπάνιο sms που αιφνιδίως έλαβα καθώς εδιάβαζα την ανάρτηση του ΠΟΙΕΙΝ:
“ »H τραγωδία του Κόκκου από την Κιέρκυραν» ή πώς «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ»
Ο Ευγένιος Υάκινθος είχε γκόμενα την ερυθρά Τροχοπέδην. Η Τροχοπέδη ήταν σούπερ μοναχοκόρη της Βικεντίας της αγέραστης σοσιαλίστριας. Ο Γ.Γ. των εν τη χώρα του Χαλκού μελών της ΛΕΣ.ΠΟΡΝ. είχε συνεχείς καλβικάς ανησυχίας και καβλικάς αϋπνίας, μ’ όλον ότι το τέλος του αιώνος ήτο πλησίον.
Το θέμα εμπλέχτηκε ότε παρουσιάστηκε ένας όψιμος οπαδός του MR. ADAMOS , καλλιτέχνου πεζοκωμικοζωγραφογλύπτου και ιδιοκτήτου greek tavern.
Ο οπαδός, πατήρ του Κόκκου από την Κιέρκυραν, ονομάζετο Ξέγνοιαστος Καβ[α]λ[ι]άρης. Ούτος απήτησεν τα νενομισμένα εκ των συζυγικών δικαίων άτινα εχρεώστη εις αυτόν η ερυθρά Τροχοπέδη, ούσα μήτηρ του νεογνού Κόκκου. Ο Κόκκος ερυθριών εκ γενετής, κατεγράφη εις τα μαύρα κατάστιχα της γαλανόλευκης Πολίτσας, αποκτήσας και κεχαριτωμένον φάκελον όστις θα ελάμβανε πολλαπλάς ενημέρωσεις επί μακράν σειράν ετών.
Ένεκα τούτων και της λόρδας ήτις επεκράτη εις τον οίκον και εις το περιβόλιον λεμονέων και πορτοκαλέων, ο Ξε. Καβ. αφήκε οπίσω μάναν και τέκνον, αναζητήσας την γενικήν απόλυτον επιθετικήν μετοχήν «του βουρλισμένου» εις ξένας χώρας χωρίς οικογένειαν, όπως απέδειξεν και ο Αντρέ Μαλρώ. Συγκεκριμένως εθεάθη εις την χιονισμένην Μουνιχίαν.
[το παρόν θα δημοσιευτεί εις συνεχείας εις το φύλλον της ΛΕΣ.ΠΟΡΝ. [Λέσχης των Πορνικών] «Η Πολίταις» υπό την υπογραφήν του ψευδωνύμου ΓουΚου, Πράκτορος 00.
Καιρός του θύειν και καιρός του αναμένειν…]”.
Σωτήρη, πότε θα μάθουμε να αναπνέουμε; Θυμώνουμε ή χαιρόμαστε όταν αλλάζει η φωνή μας;
Πότε ηρεμούμε πραγματικά; Όταν υπακούμε στους τοίχους του λαβύρινθου, ή όταν γκρεμίζουμε και χτίζουμε το δικό μας δρόμο; Ούτως ή άλλως, άσκοπος ο λαβύρινθος. Ο Μινώταυρος και ο μύθος του, έχουν, τάχα, πεθάνει…
Καλός ο άνεμος φαίνεται σήμερα για τα πανιά του βιβλίου σου.
Καλοτάξιδο λοιπόν.
Το Ποιείν ως…οργανο
http://www.youtube.com/watch?v=14jPvnWhdNM&feature=player_embedded
Χαιρετισμους Σωτήρη
στίχοι ηλεκτρομαγνητικοί!!!!