« (…) “… Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σʼ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σʼ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων… Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της… Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλʼ αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ʼχεις από μένα. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ʼφαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι, μου ʼρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να ʼμαι. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της… που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απʼ αυτά. Εγώ δε θέλω να ʼμαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δε θέλω να είμʼ αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ʼθελα να ζήσω, θα ʼθελα να μπορούσα να ζήσω, θα ʼμουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μʼ αφήνει να το θέλω, δε μʼ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου, τα μυαλά μου, τα έντερά μου, έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα ʼχει ρημάξει, έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απʼ όπου θα ʼτρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου ʼχει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απʼ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου ʼχουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της μʼ έχει ξεπατώσει, μʼ έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο, η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου, ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει… κι άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου, τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο, βράχου ολόκληρου που κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια θάλασσα πικρών δακρύων… κι όλο νιώθω στον τράχηλό μου το ζυγό της κι όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμά της κι όλο μου φέρνει κρύα ρίγη η χυδαιότητά της… η προσήλωσή της στα φαντάσματά της, οι υπεκφυγές της, οι αντιγραφές της, τα φρακαρισμένα της μυαλά, τα πτώματά της, τα κιβούρια της, τα εγκλήματά της… Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Θα μας πεθάνει, θα μας ξεκάνει. Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δε μʼ αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πώς θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δε θα ζήσουμε… όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης δε θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απʼ όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή… Έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου αλλά μʼ έχεις αφήσει χωρίς ζωή… Κι εσύ δεν μπορείς. Μʼ έχεις σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει, δεν μπορεί πια ο σπόρος σας να πιάσει… δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα μας… Το παλιογύναικο. Ένα θα ʼθελα, να την είχα μπροστά μου και να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια. Αχ, θε μου, να μπορούσα να τη σκοτώσω.

Straordinario appuntamento poetico a Reggio Calabria. Nei giorni 3 e 4 ottobre si svolgerà la seconda edizione di “VersoSud. Incontri internazionali di poesia” con la partecipazione di alcune delle voci più importanti del panorama poetico internazionale.

La manifestazione, promossa dalla Provincia di Reggio Calabria è curata dalla Casa della poesia e dallʼAssociazione Angoli corsari.

Reggio Calabria, andando incontro alla propria vocazione culturale, storica, artistica, si propone allʼattenzione internazionale per due intensi giorni, come snodo e punto di riferimento per la poesia e per lʼincontro tra popoli, culture, religioni.

“VersoSud”, verso un sud ideale, luogo di partenza e di approdo, luogo di incontro e di scambio, di accoglienza e convivenza.

“Ci piace immaginare questa manifestazione più che come un festival come una festa, il luogo dove la poesia, che qualche sacerdote vorrebbe confinare in tabernacoli e loculi racchiusi in cripte accessibili solo agli adepti, celebra la propria vitalità, sfugge alle classificazioni ma non alle contaminazioni, esce dalle pagine dei libri e si fa voce, e si fa canto e si fa musica e si fa danza e azione e perfino video o segno grafico o qualunque altra cosa serva per poter esprimere lʼinesprimibile, la contraddizione più radicale… Una festa in un luogo dove la storia sfuma nel mito, dove lʼincontro tra i popoli e le razze ha radici antichissime e problemi attualissimi, dove il mare sfida la terra e il fuoco del vulcano minaccia il cielo, per ricordarci che tutto ciò che è vivo è in perpetuo movimento, che la storia non è affatto finita, ma anzi si arricchisce di sempre nuove ed impreviste varianti. Portati da un vento leggero, atterreranno, in una dolce notte mediterranea, i migratori della parola e lʼincantesimo, almeno per tre giorni, potrà essere rinnovato: la poesia potrà tornare nella vita.
Sussurrerà, o magari urlerà, ad ognuno di noi, che la “tenerezza è rivoluzionaria”, che lʼamore è sovversivo, che la diversità è ricchezza, che il cambiamento è possibile, anzi indispensabile per impedire che lʼoffesa fatta al mondo si ritorca contro tutti noi.”

Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν

Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω

Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω

Στην μνήμη Κ. Καβάφη

Κατάντησε ανέστια και πόρνη
αυτή η μοιραία χώρα
κα τι ʽθε να γενή τώρα ;
………………………………………………………………
Mεταπολιτευτικά
ατομικά και εθνικά
το χρέος και το έλλειμμα
όλο και διογκούται
ως ανδρικόν μόριον εντός κόλπου
τέως ξανθών πλουσίων τουριστριών
ροδαλών και παχουλών
(μπριτζόλα μες τα ξύγκια)
με καταθέσεις άφθονες-μυρμήγκια
που απʼ τον  βορρά για να ξεχειμωνιάσουν
ήρθαν, αγόρασαν και σπίτια

Ναι.. δεύτερη κατοχή .. εμείς οι άλλοτε ωραίοι
τι πρέπει ; – να το κάνουμε- πνιγμένοι μες τα χρέη
άλλοι γκαρσόνια κι άλλες καμαριέρες
τρίτη δουλειά επιάσαμε, που ναι οι παλιές οι μέρες;
υπάκουοι πηδώντας Τευτονικές γραίες
που πριν σαράντα χρόνια μας φαίνονταν ωραίες
στο Σύνταγμα, την Πλάκα (τα καμάκια)
μιας και οι δικές μας είχανε μουστάκια
κι ασφυκτικό μαρκάρισμα απ΄το σπίτι.

Ο Αλ Καπόνε πάει, τον κάρφωσε ο Λουτσιάνο
δολλάριο πετάει, εγώ του παίζω πιάνο
και κάτω ο Καπόνε και ζήτω ο Λουτσιάνο
και κάτω ο Καπόνε, βρε, και ζήτω ο Λουτσιάνο

Ο Χίτλερ πήρε φόρα και πάει για το Κρεμλίνο
πετάει ένα μάρκο, αρπάω το κλαρίνο
και ζήτω για το Χίτλερ και κάτω το Κρεμλίνο
και ζήτω για του Αδόλφου, βρε, και κάτω το Κρεμλίνο

Ο Στάλιν μουλαρώνει και τρώει το Βερολίνο
πετάει ένα ρούβλι, του παίζω μαντολίνο
και ζήτω για το Στάλιν και φτου στο Βερολίνο
και ζήτωγια το Σήφη, βρε, και φτου στο Βερολίνο

Ο Γιώργος ξεμπαρκάρει, μπουκάρει ο Αντρέας
μου δίνει το κοντάρι της πράσινης σημαίας
και κάτω για το Γιώργο και ζήτω ο Αντρέας
και κάτω για το Γιώργο, βρε, και ζήτω ο Αντρέας

Ο ένας τρώει τον άλλο, τα κάτω έρχονται πάνω
δεκάρες μου πετάνε, το μπαγλαμά μου πιάνω
και κάτω στο χαμένο και ζήτω στον επάνω
και κάτω στο χαμένο, βρε, και ζήτω στον επάνω