Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν
Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθομαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω
Και ν’ ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον αργιλέ
και να τους μαστουριάζω
Μίχο παρότι δεν μιλιόμαστε 🙂 το σχόλιό σου είναι όλα τα λεφτά. Μπράβο. Το εννοώ.
Δημήτρη, φοβάμαι πως ξέφυγε της προσοχής πολύ πολύ ενωρίτερα ημών :-))
________________________________
ΚΟΜΜΑ = Ομάς ανθρώπων, ειδότων να αναγιγνώσκωσι και να αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.»
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)
Μύθος η απαξίωση:
Και δεν καταλαβαίνω γιατί καλλιεργείται .
Τώρα όσον αφορά το ΚΟΜΜΑ , πάντα
υπάρχει μία εξαίρεση που επιβρβαιώνει
τον κανόνα .
Tο διαβάσαμε στο μπλογκ του κ. Λειβαδά και μας άρεσε:
Συνέντευξη του Γιάννη Λειβαδά στον Νίκο Πετράκη:
Ε: Πριν ξεκινήσουμε θα θέλατε να πούμε κάτι σχετικό με τις εκλογές;
Α: Όχι, εκτός και αν θέλετε να με ρωτήσετε κάτι.
Ε: Ψηφίζετε;
Α: Όχι.
Ε: Αυτό σημαίνει πως είστε απολιτικός;
Α: Σημαίνει πως δεν υπάρχει κάτι, κάπου, για να το ψηφίσω. Είμαι φιλελεύθερος αναρχικός και εξίσου αντι-δεξιός όσο και αντι-κομμουνιστής.
Ε: Αυτό επηρέασε ποτέ τα θέματα ή τον τρόπο της γραφής σας;
Α: Για ποιον λόγο θα μπορούσε να συμβεί αυτό;
Ε: Εσείς πρέπει να ξέρετε, εγώ απλώς σας ρωτώ.
Α: Ο τρόπος ζωής ναι, είναι ας το πούμε κάπως επηρεασμένος ή σοβαρά επηρεασμένος, τίποτε άλλο. Αλλά η ποίηση δεν έχει θέμα, όπως το λέτε. Δεν έχω γράψει ποτέ μου κάποιο ποίημα με «θέμα». Αυτό θα ήταν ανόητο από την πλευρά μου.
Ε: Τότε; Τι γράφετε; Ή μάλλον, για τι γράφετε; Είστε σίγουρος; Ποια μπορεί να είναι τότε η ουσία ενός ποιήματος;
Α: Απλώς γράφω τον τρόπο που γράφω, η ουσία ή το θέμα του ποιήματος ανήκουν αποκλειστικά στον αναγνώστη. Αυτός θα το δημιουργήσει.
Ε: Υπονοείτε συνεπώς ότι ο αναγνώστης κάνει το ποίημα «ότι θέλει;»
Α: Ακριβώς.
Ε: Τότε κ. Λειβαδά, ποιος είναι ο δικός σας ρόλος, σαν ποιητής, σαν δημιουργός;
Α: Ο ποιητής είναι ένας διασαλευτής, οπότε αν είμαι πράγματι ποιητής είμαι κι εγώ ένας διασαλευτής.
Ε: Έχετε άλλα ενδιαφέροντα εκτός από την γραφή;
Α: Πάθη ναι, ενδιαφέροντα όχι.
Ε: Όπως;
Α: Να έχω πάθη. Και να έχω πάθει. Καταλαβαίνετε….
Ε: Ναι, αλίμονο. Οι μεταφράσεις;
Α: Οι μεταφράσεις είναι κι αυτές ποίηση, αλλά από την ανάποδη. Όταν μεταφράζεις, ακριβώς όπως συμβαίνει και όταν γράφεις ο ίδιος ένα ποίημα, πρέπει διαρκώς να ξεχνάς αυτό που ξέρεις, να μην φιλολογήσεις, να μην βασιστείς στο υποκείμενο της σκέψης – η συνείδηση είναι μία εκ γενετής παραίσθηση.
Ε: Ναι, αυτήν σας την φράση την είδα κάπου στο ιστολόγιό σας.
Α: Δεν είναι δική μου φράση, είναι του Σαντράρ.
Ε: Φαίνεται πως έχετε δεχθεί πολύ βαθιές επιρροές απʼ αυτόν.
Α: Όχι, μόνο μία, αυτήν που μόλις προανέφερα. Θες απʼ αυτό;
Ε: (με σερβίρει) Τι είναι;
Α: Παστίς, γαλλικό, να βάλεις μέσα και παγάκια.
Ε: Ευχαριστώ.
Α: Παρακαλώ.
Είναι πολύ καλές οι μεταφράσεις του Λειβαδά.
Ως ποιητής είναι που δε μου αρέσει.
Ωραίος διάλογος. Ζωντανός. Και μαθαίνεις και τόσα για τον άνθρωπο που βρίσκεται απ΄το ποτήρι. Αυτό το παστίς, τι είναι;
Παστίς… με γαλλική προφορά
Το παστίς, αντίθετα από το ούζο, ανήκει στην κατηγορία των λικέρ. Είναι το πιο γνωστό λικέρ της Γαλλίας. Το απαγορευμένο ποτό αψέντι είναι ο πρόγονός του. Για την παραγωγή του λαμβάνει χώρα διαβροχή των αρωματικών του συστατικών, δηλαδή σκόνη γλυκόριζας, εκχυλίσματος αστεροειδούς γλυκάνισου και άλλων βοτάνων, μαζί με νερό, αλκοόλ και ζάχαρη. Μετά την ανάμειξή τους, το προϊόν φιλτράρεται, αραιώνεται και εμφιαλώνεται.
Το παστίς, με αλκοολική περιεκτικότητα 40% – 45% πίνεται σε λεπτά ποτηράκια με αρκετό κρύο νερό, σχεδόν σε πενταπλάσια ποσότητα, και προαιρετικά με παγάκια. Το νερό βοηθάει το ποτό να ξεδιπλώσει τα αρώματά του. Λόγω της περιεκτικότητας του παστίς σε γλυκόριζα, το γαλάκτωμα που σχηματίζεται με την προσθήκη του νερού δεν είναι λευκό όπως στα υπόλοιπα anis, αλλά έχει ένα κιτρινοκαφέ χρώμα.
Το πιο γνωστό παστίς τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό είναι της εταιρείας Pernod – Ricard. Η εταιρεία αυτή παράγει κι ένα ακόμη διάσημο γλυκανισούχο ποτό, το Pernod. Ο αστεροειδής γλυκάνισος, η μέντα και ο κορίανδρος είναι τα βασικά συστατικά του. Για την παραγωγή του πραγματοποιείται απόσταξη των αρωματικών συστατικών μέσα στο αλκοόλ βάσης, γεγονός που το διαφοροποιεί από το παστίς. Αυτή η σημαντική διαφορά, που δεν είναι και η μόνη, το κάνει ελαφρύτερο γευστικά, ενώ η έλλειψη της γλυκόριζας γίνεται αντιληπτή. Ταυτόχρονα είναι ξηρό στο στόμα κι έτσι γευστικά απομακρύνεται αρκετά από τα παστίς. Στη Γαλλία το Pernod καταναλώνεται με κρύο νερό, ενώ πέρα από τα σύνορα συνήθως χρησιμοποιείται για την παρασκευή κοκτέιλ, αλλά και αναμειγμένο με χυμό λεμονιού, κόκα κόλα και διάφορους χυμούς φρούτων.
Μας άρεσε και το αναδημοσιεύουμε από τη φεισβίβλο
Το Πριονίδι του Πολιτικού Λόγου – Του Κώστα Τριπολίτη
Όσοι διατείνονται ότι η πολιτική
είναι η τέχνη του εφικτού
επιμελώς αποκρύπτουν τη δική τους τέχνη
που την εκφυλίζει
σε διαχείριση του ανέφικτου.
Είναι οι βιρτουόζοι της απόγνωσης
των άλλων.
Των μη διαχειριστών.
ک
Όταν η ιδιωτική εξουσία
γίνεται
δημόσια εικόνα
κρατάτε στα χέρια σας ένα φυλλάδιο
με φωτογραφίες και CV υποψηφίων
που χρησιμεύει μόνον
αν αποτύχουν να εκλεγούν.
Ως συλλεκτικό απόκτημα
αλλότριας ματαιοδοξίας.
ک
Η πολιτική
δεν είναι τσίρκο
γιατί το τσίρκο
δεν έχει ανακαλύψει ακόμη
τις δημοκρατικές διαδικασίες.
Εντούτοις
οι κλόουν μαθαίνουν γρήγορα
οι σχοινοβάτες είναι προσαρμοστικοί
οι θεατές αρκούντως επιεικείς
και τα θηρία πάντα θηρία.
Και στη θέση τους.
ک
Ο πολιτικός
είναι ένας προβοκάτορας
των προσδοκιών μας.
Ο ιδεολόγος
ένας προβοκάτορας των ονείρων μας.
Ο ψηφοφόρος
ένας προβοκάτορας του εαυτού του.
Ο προβοκάτορας
ανέκδοτο μετά απʼ αυτούς.
ک
Τόσοι πολλοί
να θέλουν να μας σώσουν
από τόσα πολλά δεινά
καταλήγει ύποπτο.
Τόσο πολύ
να αδιαφορούμε
για την
προσφερόμενη σωτηρία
τόσων πολλών
καταντά διαστροφικό.
ک
Πολιτικός τυχοδιώκτης
δεν είναι αυτός που κυνηγάει
την τύχη του.
Είναι αυτός που κατατρέχει την τύχη
των άλλων.
ک
Ο υποκριτής
κρύβεται πίσω από το δάχτυλο.
Ο πολιτικάντης πίσω από το φάσκελο.
Αμφότεροι υπολήπτονται τα δάχτυλα.
ک
Οι κάλπες
ανήκουν στο λαό
έστω
κι αν ο λαός
δεν ανήκει στις κάλπες του.
Ιδίως μετά την απομάκρυνσή του
από αυτές.
ک
Εύκολα
πολύ εύκολα
κατηγορούν οι πάσης φύσεως
και είδους πολιτευόμενοι
τους αντιπάλους τους
για ξύλινο
πολιτικό λόγο
ενώ είναι και οι ίδιοι υπόλογοι
σε αυτή την κατηγορία. Έτσι
βασίμως
να υποθέσουμε
πως όταν διασταυρώνουν τα ξίφη τους
αυξάνουν απλώς
τα αποθέματα σε πριονίδι.
ک
Είναι κρίμα
αληθινά κρίμα
που δεν υπάρχουν πια
ηγέτες
μπροστά από την εποχή τους.
Θα τους στέλναμε εκεί να κυβερνήσουν.
ک
Αναμφισβήτητα
οι κουμπαριές έχουνε σώσει την Ελλάδα.
Γιʼ αυτό
και παίζουν όλοι τις κουμπάρες.
ک
Η ιδεολογία
απαιτεί φαντασία.
Αλλά αντιθέτως
η φαντασία δεν απαιτεί τίποτα.
Ούτε καν τη συμμετοχή σου σε αυτήν.
ک
Οι καταναλωτές
πολιτικού προϊόντος
γνωρίζουν
πως είναι ελαττωματικό.
Ίδιο με τις αρετές των πωλητών του.
Ψωνίζουν όμως χάριν της συσκευασίας
και για τον κόπο του διαφημιστή.
ک
Όσοι τρέφονται με την εξουσία
δεν πρόκειται ποτέ τους να κάνουν δίαιτα.
Βέβαιον.
Η διαφορά του εξουσιαστή από τον κανίβαλο
συνίσταται
στο ότι ο δεύτερος αγνοεί το savoir vivre
και δεν επαίρεται για τον πρωτογονισμό του.
—
Κώστας Τριπολίτης – “Εδώ Μεσάνυχτα” – 15.09.09
Γράφτηκε πριν από 2 ώρες · Σχολιάστε · Μου
Ειρήνη εξ’ Απορρήτων
σχολίασα ήδη Σωτήρη…
Αμάν πια, μ’ εσάς τους αλλογλωσσoυς γαλλοτραφείς & αγγλομαθείς οινόφλυγες…
Δοκιμάστε ντόπιο κρασί με λίγη λεμονάδα ή, έστω, sprite, και θα δείτε… τα παστίτσια μπροστά σας 🙂
Το παρακάτω το είχα κυκλοφορήσει φωτοτυπωμένο στους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας στις τελευταίες προεδρικές εκλογές της Κύπρου, μαζί με το σχέδιο της σφραγίδας της Φ.Ε. Ό,τι καταλαβαίνετε ισχύει και για τις εκλογές στην Ελλάδα. Ευχαριστώ.
παράρτημα
αχαλίνωτοι παροξυσμοί βιασμένου λόγου εκτοξεύονται σε απειράριθμα κιτάπια ληξιαρχικών βεβαιοτήτων όπως συμβαίνει μ’ αυτές τις περιπτώσεις στην κουΐντα της εκλογής βατραχοειδών ανδρείκελων από χουν μία άναρχη υπερπραγματικότητα άρρενος φύλου εισέρχεται στη διαδικασία άσκησης ή επιβολής του σοδομισμού ο ερμαφρόδιτος άγγελος δείχνει στη μηχανή του κιμά το άλεσμα μιας μινωταυρικής πόλης χλωμή άυπνη αειπάρθενος κόρη φωτοστεφανικά αντικρίζει βιοτεχνικούς εργάτες στη φάμπρικα παραγωγής τεμαχισμένων συνειδήσεων η κίνηση του ιμάντα συσκευάζει τη μυρωδιά καμένης σάρκας εξαγωγή γνήσιου τοπικού προϊόντος με προγραμματισμένη εξαέρωση
‘Αυτά που λες εσύ, εγώ τ’ ακούω βερεσέ…”
που λέει και το τραγούδι!
‘Οχι προς Μίχο…
το σχόλιο μου σ’ ένα ποιήμα:
Εκλογές.
Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009
9:30 πμ
Είναι πολύ σημαντικό
η σκέψη να μην χάνεται στα λόγια
και μες τα μεγάλα ευχολόγια.
Κάθε φορά στις εκλογές
μας τάζουν πετραχήλια,
μα τίποτα δεν βγαίνει αληθινό
από αυτά τα χείλια.
Ξαφνικά, όλα έχουν σημασία.
Τώρα που η καρέκλα τρίζει,
τώρα που ο τροχός γυρίζει,
έλα κόσμε, τώρα μετράς,
αλλού τη ψήφο μη πετάς.
Τώρα, όλοι έχουν χρόνο να σε ακούσουν.
Τώρα, εσύ τα νήματα κουνάς
κι όλοι χορεύουν,
στο ντέφι που χτυπάς.
Μα, κάθε μέρα που περνά,
μόνος πολεμάς,
για μια στιγμή σωστής δουλειάς,
ηρεμίας και χαράς.
Θέλει κουράγιο και μαγκιά,
να κάνεις εσύ τη διαφορά,
μα ήρθε η ώρα να σκεφτούμε,
λίγο μέσα μας να δούμε.
Στα μάτια βαθιά να κοιταχτούμε,
από τα χέρια να πιαστούμε,
και από τον “πόλεμο” αυτόν,
νικητές να βγούμε.
Τον Άνθρωπο μέσα μας να βρούμε!
—————-
Σκέψεις στο χαρτί:
Χάσαμε τον άνθρωπο μέσα μας,
τον ντύσαμε, τον στολίσαμε
και το μόνο που καταφέραμε είναι ,
να φοβόμαστε να κοιτάξουμε
στα μάτια τον συνάνθρωπό μας.
Μα ένας άνθρωπος μόνος του
δεν κάνει τον κόσμο!!!
Λιζ Χρυασνθίδου ( Liz Chrys)