`

`

Την ύπαρξή του πιστοποιούν οι αισθήσεις.
Για τη ζωή και το έργο του δε γνωρίζουμε παρά ελάχιστα,
ανακατεμένα στο μύθο και στην πραγματικότητα.

`

I
Πρώτα τον είδαν στη σκάλα.
Φώναξε κόκκινα στο πλήθος
και κόκκινα μπήκε
κρατώντας ήλιο στα μάτια
κι αγκάθια στα χέρια.

Δε βρήκε χώρο στο γκρίζο και βγήκε στʼόνειρο.

`

II
Βουβός πια, σιωπώντας καιρούς,
έβαφε παρόν τις απουσίες.
Παρόν ήταν και το αίμα που κοκκίνιζε τα σκαλιά
καθώς έτριβε τα μάτια του με το χέρι το δεξί.
Με το χέρι το δεξί
του άνοιγε πληγές και το πλήθος.

`

III
Έπειτα τον έβαλαν στο υπόγειο,
όρθιο, δίπλα στο πέτρινο πιάνο
και σφράγισαν την πόρτα.
Εκείνος, τυφλός πια,
έβγαινε κάθε τόσο
από μία χαραμάδα του κορμιού του
και ξάπλωνε στα πλήκτρα
στοιχίζοντας λέξεις στο νου και νότες στον αέρα.

Ύστερα ήρθε ο χρόνος και ξέχασε.

`

IV
Τον έσχατο καιρό κρυβόταν μέσα του,
βάδιζε στα δάχτυλα
κι ανάσαινε σιωπή.
Τις νύχτες μιλούσε στην υπόγεια κόρη
χαράζοντας λόγια στους τοίχους.
Τον τάδε αιώνα,
λίγο πριν την πρώτη άνοιξη
άνοιξε μία ρωγμή στον χρόνο
και μπήκε στην Αθανασία.

`

Δυστυχώς η παρατεταμένη υγρασία του χώρου
δεν άφησε παρά ελάχιστα ευρήματα:
μικρά κομμάτια μνήμης,
ένα σβησμένο άστρο
κι ένα πέτρινο πιάνο χαραγμένο
με εκατοντάδες ονόματα μελλοντικών ηρώων

`

Αυτοϊκανοποίηση

Ο Κέρβερος γελά με την επιστήμη
ο σεισμός γελά
γελούν οι αμυγδαλιές των υπο-νόμων (ορθολογικότατα)

το σύμπαν χέρι γελά με την απόφαση
η ατυχία γελά
γελούν οι αποκλεισμένοι ναοί (κβαντικότατα)

οι ασπάρακτοι δεν γελούν,
δημιουργούν: με σώας τα φρένας
το χέρι της επιστήμης τους την έβδομη μέρα αποφασίζουν…
αυτοϊκανοποιημένοι·

την επομένη
ασπάρακτοι
από αποκλεισμένους ναούς

`

ΣΙΩΠΗΛΟ ΜΩΡΟ

Σκύβω
μαζεύω τις λαδωμένες λέξεις του.
Μοιάζουν με σπόρια
ριγμένα σε ξύλινο πάτωμα
με ψίχουλα
φρεσκοψημένου καρβελιού
με ανθούς θυμαριού
που οσμίζονται τον ερχομό μου.

Χτες είχε βγει απʼ τα σπάργανα
Σήμερα ενώνει τα μέλη του.
Ανασυντάσσεται.
Ένα ακόμη ποίημα
στάλαξε στη νύχτα.

Του ʽταξα την αυγή
με περίμενε…

Η νύχτα γεννά κι η μέρα τίκτει,
έτσι το καλημέρισα.

Άπλωσα τις παλάμες.
Κουβάλησα το νεογέννητο,
εύθραυστο,
γυάλινο σώμα του
με τα πύρινα δεσίματα των άκρων.
Το τακτοποίησα.
Του φόρεσα μάλλινα,
Ολόλευκα.
Καρτερούσα να τελειώσει
το κυκλικό χορό του.
Γύρω από τη φωτιά
Καρδιοχτυπούσα.
Ανήσυχα ήταν τα σαλέματά του.

Το φως της μέρας
με γάλα το ξεδίψασε.
Η σκοτεινιά της νύχτας
έλπισε στο μεγάλωμά του.
Γύρεψε να το νταντέψει.
Είχε έρθει η σειρά της.
Νανούρισμα του ʽπε,
το αποκοίμισε
σαν ώριμο στάχυ στην αγκαλιά της.
Ένα καινούριο σπάργανο ύφανε
στις σκοτεινές ζάρες των χεριών της
φωλιά και γιʼ άλλο νεογέννητο.

Ένα ποίημα…
Ένα σιωπηλό μωρό.
Κλαίει ή γελά μόνο πάνω στη κούνια του.
Κρυμμένα τα κλειδιά του εκκρεμούς του
στου πελάγου τα βάθη.
Κλειδωμένα σε άμπωτες και παλίρροιες,
ανάμεσα σε φώτα και σκιές.

Αν θες να ακούσεις τη λαλιά του
μη στέκεσαι μακριά του σιωπηλός,
καταδικασμένος στην ερημιά.
Κολύμπησε μέχρι το κενό.
Έξω από το περίγραμμα των υφάλων
κάλεσέ το.
Νιώσε το αναφιλητό,
το χαμόγελό του.

`

Το παράθυρο

Στο παράθυρο
παρατηρώ
παραληρώ
το παρελθόν,
τον εαυτό
μου

Μια αντανάκλαση
χωρίς διάθλαση
χωρίς διαστρέβλωση
χωρίς εσένα
με βλέπω
δεν βλέπω
Μπροστά
σωστά
για/σε αυτά που έχω κάνει

φτάνει
κεφάλι μου ανήσυχο
πώς γέννησες
τόσες σκέψεις
από ένα κομμάτι σίδερο…

`