`

η αγάπη μου,
τριαντάφυλλα με ύφος
θριαμβευτή

*

τι έχω μάθει ως τώρα
– μου ʽπανε – γεφύρια
που ʽχω κάψει

*

δεν κάνω βήµα
απʼ έχθριτες των γηρατειών
σαν ο καιρός µε σκιάζει
στʼ ανεπαίσθητα

*

το χιόνι,
οι κήποι,
κάποιο µέρος κάποτε
του διπλανού μου,
µε βλέµµα ζωηρό
ή ένα κοφτό θρονιάσου
όταν κοιτώ του ήλιου
τʼ αντικείµενα

*

στην πλέρια τάχα νιότη
θα πέσεις σα διαβεί
ό,τι η καρδιά
κι ο νους
στα τρίσβαθα σκεπάζει
του ανθρώπου

*

θωρώ το φως
ανθρώπου ντύµα
µα ʽµολογώ -αλίµονο-
η ζωή
για πάντα λάµψη
που πιστεύω.·
τη γνώρα,
τη βελανιδιά,
αυτὰ που ξέρω
πιο καλά,
γυναίκα ή
πύρινη µατιά

*

στην ξενιτιά θαρρήσαι ανηµερής,
με πλήξη δεν σαλπάρεις

*

σιωπή παντού,
φθινόπωρο κʼ ασπράδα µεταλλείου
δεν είνʼ η νίκη µήτʼ είνʼ η έρηµος,
η πέτρα σαν κυλήσει ως φως
που το κορµί ανήµπορο νʼ αντέξει
του ανθρώπου

*

γυναίκες λένε γʼ άψυχα κορµιά,

για στήθη κουρσεµένα
και της ανάγκης άθυρµα
-άµα γεράσουνε- µια σπίθα
στην παλάµη ενός χεριού
που πάλλεται -θαρρώ-
πως αψηφώντας

*

ο ήλιος έχει δύσει πια,
κουράστηκα τη γη να σκάβω,
ο δρόµος µοιάζει του βουνού,
µεγάλωσαν κʼ οι δρυς πριν
τα γεράµατα· κι αν κλαίω
είναι που ως τη συντέλεια
ούλοι θάλλα γένοµε σκουλήκια

`

****

Βιογραφικό

Φρανκφούρτη 1992. Κάτι καλοκαίρια στην Ελλάδα. Σπουδές μηχανικού και ποίηση ενίοτε τα βράδια.

από Σπύρος Αραβανής
2 Comments