`
Σε μία ανάσα
Θανατος στα σημεια στιξης
η αναπνοη δεν οριζεται
η παυση αυτοδιαχειριζεται
ο λαιμος στεγνωνει
το χαρτι τελειωνει
ο συγγραφεας εκσπερ ματωνει
`
*
the last shadow smile (echo beach bali 2015)
βράδυ νύχτα πίσσα
μόνο
βγαίνεις
γιατί
φοβάσαι τους ανθρώπους
που πάντα σε πληγώνουν
και
πληγώνεις
η απουσία-ο πόθος-η παρουσία- εκπληρώνεις-το ανεξήγητο
βράδυ νύχτα πίσσα
μόνο τότε γίνεται η ευχή συμπόνοια
τότε που οι αναμνήσεις μιας κάποιας ευτυχίας πονούν λίγο
ελάχιστα
αμυδρά
και το δάκρυ είναι γραφικό
τότε μόνο
έκο μπήτς
όσο και αν χασκογελάς κάποιος πληγώνεται γιατί βλέπει τη δυστυχία
αυτός θα σου σιγοτραγουδήσει έκο μπητς
το βράδυ νύχτα πίσσα
κρατάς την αναπνοή σου
μην ακουστείς
γιατί ο θόρυβος στεγνώνει
έκο μπητς
φαντάζει κοντά
το ζήσαμε και αυτό, λες,
μα κάθε φορά
το άδειο σε κόβει
[ψάχνουμε αθρώπους να μας θυμίσουν μιαν κάποια ευτυχία]
έκο μπητς
τα λάθη
τα δικά μας
σκάνε σωρό
και δεν είναι καν ικανά να γεμίσουν τη δυσφορία
έκο μπητς
έκο μπητς
ξέρεις πως θα περάσει
γιατί πέρασαν άλλα χειρότερα
ο θάνατος πάντα εκεί
απλά είναι δύσκολο να καταλάβεις πότε σοβαρολογεί
δε σε καταλαβαίνει κανείς πια
-μόνο κάποιος στη μόσχα-
κατανόηση και σεβασμός
και εσύ φουσκώνεις
νομίζεις πως είσαι θεός
και τα έχεις δει όλα
μα εσύ πληγώνεις
ό,τι σε πληγώνει
έκο μπητς
να φύγεις
γιατί κάθε φορά είναι πιο σύντομο
βρίσκεσαι ή όχι εκεί
φουσκώνεις
στο δερμα σου μπαίνουν αιχμές
η ευαισθησία σφηνώνει στο χθες
στον πόνο
και σε ό,τι φοβάσαι μη ξαναχάσεις
μήπως ξεχάσεις
η τζούρα σε γεμίζει ενοχές
το κάθε λάθος που σε σπρώχνει μακριά από ό,τι θα θελες να ήσουν
οι καθημερινές διαδρομές
είναι άδειες χωρίς __
έκο μπητς
όποιος και αν μπει μέσα σου τελειώνει
μα εσύ το μόνο που χύνεις είναι δάκρυα για όσα έχασες
και δεν είδες ποτέ
έκο μπητς
τα λάθη σου δε θα τα αγκαλιάσει κανείς
έκο μπητς
μόνο εσύ τον εατό σου θα σώσεις
το βράδυ νύχτα πίσσα
κράτα μου το χέρι θα πέσω
η μοναξιά
το βράδυ νύχτα πίσσα
αυτή σε θολώνει
κράτα μου το χέρι θα πέσω
παρακαλάς για συγχώρεση και δεν πιστεύεις ότι
αυτός που κοίταξε μέσα σου για ελάχιστο
μπορεί να σε ακυρώσει
ήταν ελάχιστο
έκο μπητς
η μοναξιά
στο πλάι εκεί μιας αμμουδιάς γνώρισες χίλιους τόπους και τους αγάπησες το ίδιο
με πάθος
μόνο που στα χέρια σου έμεινε όποιος προσπάθησε να σταθεί στο ένα πόδι κοιτάζοντας σε αναγνώρισε τις δυστυχίες
και τις φοβήθηκε
το βράδυ νύχτα πίσσα
στο έκο μπητς η μυρωδιά της θυσίας σε γαληνεύει
`
*
Γραφείo τελετών
Στο δρόμο μου
ή στον ύπνο μου
συνάντησα ένα γραφείο τελετών
έλεγε
μέσα στις μυρωδιές
τα δεντρα
τα ακατοίκητα δέντρα της Αθήνας
βρήκα ανθρώπους να μιλούν με το σκοτάδι
έλεγε
εσείς που προχωράτε τώρα
πνιγήτε με την ανάσα σας
τέλειώνετε
γραφείο τελετών
οι άυπνοι
εσείς
οι είλωτες
φώναζε
κάποιες πραγματικότητες παράλληλες κάποια όνειρα ίσως
που οι στίχοι δε τις εναρμονίζουν
προς χάριν κάποιας ωραιοποίησης
δυτικής πάντα στο χάρτη
οι τελετές
οι μυσταγωγίες
χάνουν κάθε νόημα στο πέταγμα μιας μύγας
είμαστε όλοι ποιητές
όσοι κάνουμε ορθογραφικά λάθη
ένας χορός
μια κίνηση
ένα ξόρκι
ένας στίχος
εξαντλήσαμε τα αποθέματα
και μας έμειναν οι εποικοδομητικές ιδέες
αναζητούμε το τι
οι θόρυβοι της πόλης οι τρομαχτικοί
οι νάρκισσοι
οι ομορφιές
η αδικία
περνούν ανάμεσά μας
σα
θρόισμα
ένα γραφείο τελετών σαν όλα τ’άλλα
έλαμπε χαμηλά στο πεζοδρόμιο
θα μπορούσε να’ναι υφάσματα, επιδιορθώσεις, είδη δώρων
μα
ήταν τελετές
ούτε βαφτίσια
ούτε γάμοι
μόνο ο θάνατος
η τελετή
η μέγιστη
με δική της, προσωπική πινακίδα
λαμπερή
ανάμεσα στα δέντρα τα ακατοίκητα
μια λάμψη
εγώ
το
άτομο
το
μοναδικό
μια τελετή
γιορτάστε με
ανάμεσα στην πραγματικότητα
και το εμπόρευμα
μια τελετουργία
μυστική
μυσταγωγική
και άλλες τόσες λέξεις όμορφες
καμία λάμψη
μέσα μας
καμία γνώση
μόνο
φωτεινές επιγραφές
και μυρωδιές ίσως
ονόματα
και
θρήνοι
νεοδαμώδεις
ίσως
να
νικούσαμε
μα
αρνηθηκαμε
την
ιστορία
μας
και παραμείναμε
ε
ι
λ
ω
τ
ε
ς
φοβάται να το πει
