Κρυφτό ΙΙ

Πίνακας: Μιχάλης Βακαλούλης

Σε έψαχνα χρόνια

Δε θυμάμαι την αρχή του κρυφτού

ούτε αν έκλεψα στο μέτρημα

Πρώτα ήταν μια ανάπαυλα από το σχολείο

και μετά το σχολείο έγινε ανάπαυλα

Και μετά η ζωή

μετά η ζωή έγινε ανάπαυλα

Μια μέρα ορκίστηκα

ότι η ζωή είναι δική μου

και δεν έχω άλλο χρόνο για ψάξιμο

Κόσμος καινοτόμος

Ψάχνω κάτι που να φέρνει σε παρομοίωση,

θυμάμαι.

Σε μεταφορά.

Αλλά εδώ όλα φέρνουν την ακριβή τους μορφή.

Ψάχνω ένα «σαν»

να γίνει η σύμπλευση.

Ένα «όπως»

να παραλληλιστεί.

Αλλά εδώ όλα γίνονται κυριολεξία

σε αυτή την καινοτόμα εποχή.

Λοιπόν,

τραβάω μια ορθή γραμμή

και ξανά προσπαθώ.

Προχωράω μέχρι να βγει η σύνθεση,

να έρθει η ποίηση και σε αυτή τη νέα εποχή.

Σέρνω τις λέξεις,

φέρνω τις παρομοιάσεις μου μαζί.

Αλλά στο διάβα γίνονται όλα αντικείμενα,

έτοιμα να μπουν –λένε- στη γραμμή παραγωγής,

να στοιχηθούν ένα -ένα με την κυριολεξία,

να μπουν στη βιομηχανική γραμμή.

https://murrayparkphotography.weebly.com/painting-with-light.html

ΕΠΙΦΑΝΙΑ

Πώς καίνε τα μάτια μου απ’ κλάμα
πώς καίνε τα μάτια μου απ’ τα νιάτα
τη ζωή που θυσίασα στο φως.
Πώς καίνε τα σπλάχνα μου από σένα κι όλα μυρίζουν από σένα κι όλα σημαίνουν εσένα κ’ είναι
μεσάνυχτα.
Μετέωρη καμπάνα που την ώρα της αγάπης θυμίζεις, την ώρα του έρωτα, την αιωνιότητα.
Γαμημένο καμπανάκι που θρηνείς μετά από μένα.
Κι όλα τ’ αστέρια απόψε ξέρουν την αλήθεια, κι όλα τα δέντρα απόψε θυμούνται το σώμα σου.
Χείλη που δε γνώρισαν ονόματα.

Μαρία Μαρία, άσε τα ρούχα πάνω στην καρέκλα κι έλα στο κρεβάτι.
Έλα να σου μάθω τη φλόγα της καρδιάς και τη λάμψη της αντάρας, τον κρότο της ψυχής που σπάει.
Άκου άκου τον άνεμο της μνήμης, άκου το προαιώνιο δράμα, σάρκες από σάρκες, οστά από οστά,
δίχως απάντηση.

Ο άνεμος θυμάται το άδικο
τον πόλεμο την πείνα, τον φόνο τη σπάταλη,
τη βέβηλη σπατάλη της ανήλικης ζωής.

Όταν κοινώνησα το σώμα σου, Μαρία, έλαβα μιαν απάντηση.
Πώς τρέμω μέσα σου καθώς θυμάμαι κ’ η μνήμη γίνεται ταυτότητα.
Αγαπημένο σώμα, κολυμπήθρα της νέας ζωής, σπλάχνα που ευωδιάζετε απ’ το αρχαίο κάλλος.
Τρίχινο φως κι άγριο με καλύπτει
απόψε που ήρθες εσύ με πέλμα πολεμικό κι ερωτικό
και χείλη βέβαια για τον χρησμό τους.

TREE OF LIFE, art print

Υπήρξα χωρίς ρίζες·

επέπλεα στα λιθόστρωτα και στη χλόη

περιγελούσα τ’ αδέσποτα

κραδαίνοντας τις αλυσίδες της απόγνωσής μου

καθάριζα τα χέρια μου απ’ τα βρύα

ενώ βυθιζόμουν στα ρεύματα –

υπήρξα πικραλίδα κάτω από τις δρύες

σε λασπωμένες εκτάσεις, σε κανάλια υπόγεια

αέρινος κλέφτης και γύριζα

αδιάφορος στο κρώξιμο των πουλιών

και στα τραγούδια των φρύνων

σε ήλιο σε μπόρα και σε συννεφιά

υπήρξα εν κινήσει αόμματος,

διασχίζοντας έρημες χώρες

δίχως να σπέρνω, δίχως να

θάβω τα κέρματα στις συκομουριές

απευχόμενος τα φύτρα της γης

σα ζητιάνος την καταιγίδα

τσαλαπατώντας τριζόνια

υπήρξα γυμνός κι όλος μούσκεμα.

5

Μπερλίν Μπερλίν

με είδες στο όνειρό σου χθες

ταξίδευα μποέμικα Ινδίες Τζαπάν Αμέρικα με κιμονό και με ένα δώρο

Μπερλίν μου ασυνάρτητο τι λες;

πως ονειρεύομαι έναν γκάγκστερ

να έχει το όπλο στο δεξί όπλο γεμάτο με κρασί κόκκινο και με ένα ρόδο

Μπερλίν μου ασυνάρτητο τι θες;

αυτό ονειρεύεσαι μου λες

να ζήσεις επικίνδυνα να είσαι σκοτεινή

και γέλασα με όλη μου την ψυχή

μα εγώ δεν είμαι γκάγκστερ

εγώ δεν έχω όπλο μόνο κρασί και μουσική

και μες στον παραλογισμό σου

ακούω τα λάμδα σου τα χι σου και τα ρο σου

ξέφρενη γάτα το εγώ σου

και Βερολίνο

και κάνει κρύο

και περπατάω

και ο ουρανός πώς είναι εκεί, ρωτάω

σύνηθες γκρι απαντάς

ανήλιαγος, σκυφτός από ενοχές που φόρτωσαν στα κύτταρά σου

στο ολόλευκό σου δέρμα στα αγγελικά μαλλιά σου

πετάω τα ρούχα μου ανοίγεις την καρδιά σου

μισοαγγλικά ασυνάρτητα

γερμανικά ασυνάρτητα

ελληνικά ασυνάρτητα

δεν θέλησα κανέναν γκάγκστερ