Άτιτλο (Λονδίνο, Μάρτης 2002)
Οι μέρες που έφυγαν και τις είπαμε θάλασσες,
τότε που ήταν άγριοι ταύροι οι βάρκες, μα τώρα άψυχα σκιάχτρα.
Τα σώματα ίππευαν τα ξαφρισμένα κύματα και με δύναμη χτυπούσαν στα βράχια.
Παράλυτα τώρα μυρίζουν την άμμο.
Οι νύχτες που πέθαναν και τις είπαμε μάγισσες.
Σαν αγίες φυσούσαν των νουφάρων τα πέταλα κάτω από το ασημένιο φεγγάρι.
Στης πυράς τις ροζιασμένες παλάμες δαιμονισμένες γελούσαν.
Οι αντίλαλοί τους τώρα των κυμάτων το σύρσιμο, η βουή του ανέμου.
Δρόμος (Ι)
(Κέρκυρα, Ιούνιος 2000 – αναλογίζοντας το ταξίδι που έρχεται…)
Είναι το ταξίδι μακρύ κι ατέλειωτος ο Δρόμος. Για που βαδίζω,
δεν το γνωρίζω.
Δεν με τρομάζει το Άγνωστο, μα αυτές που αφήνω πίσω μου οι εικόνες,
τα γιασεμιά και οι ελαιώνες.
Ένας διαβάτης μονάχος εγώ, στο δάχτυλο του δρόμου αργά περπατάω.
Μου είπαν να μην γυρίζω πίσω ποτέ να κοιτάω.
Σκοτάδι πίσω κι εμπρός μου. Γύρω μου ορθώνονται μακάβριες οι σκιές,
των γέρικων δέντρων. Κυπαρισσία, φτελιές.
Μια βαλίτσα σαν φίδι σέρνεται δίπλα μου και γρατζουνάει το δέρμα του δρόμου,
μα τίποτα δεν έχει μέσα δικό μου.
Κι ένα κοράκι επάνω από το κεφάλι μου την πορεία μου ορίζει,
χτυπά τα φτερά δυνατά και μου ψιθυρίζει…
Διαβάστε περισσότερα
