Ι.
Ανασαίνεις την προσμονή,
όπως τα δακτυλίδια της νικοτίνης
δεσμεύουν την εξάρτηση
στο υπόλευκο τους πλαίσιο.
στης αίσθησης σου το πεδίο
βλασταίνει η αποδοχή
δοσμένη σε απόμακρο χάδι
στο βαθυπράσινο βυθό της πράξης
αχτίδα, συνάφεια λογικής
συνθέτει χρώματα
ειρμών, διάφανες φυσαλίδες
ωριμάζει του φόβου ανθιλήδες
II.
να χαράξεις,
χνωτισμένο γυαλί,
το θαμπό πετσί
του γύφτου,
σκόνη από
αμέτρητες
λιγδιασμένες
πατούσες,
ατελών διαδρομών
στο υγρό πανωχείλι
του καιρού,
να μαυρίσουν
τα δάκτυλα
III. The Crypt download
μεσημεριανή ώρα,
χρυσαφένιος της μέρας οφαλός,
διυλιμένη σε γαλατερό φως άψυχο,
τσίγκινους τζιτζικιών αιχμηρούς φθόγγους.
Θέρμη συμπυκνωμένη
στων διαστημάτων του χρόνου.
μαλακή μεμβράνη ρευστή
παγιώνει την κίνηση.
δονεί τον υδρόβιο κορμό της σιωπής
IV.
περίσσευμα
φθινοπώρου,
εφαρμογής
στα δέντρα
στο εγώ.
η λύση των φύλλων
η αυθόρμητη
της εναλλαγής
αυθαιρεσία
V.
βαφτίστηκα στην υγρή λογική της θεσσαλονίκης
τα πόδια μου ακυρώνουν
τα λασπογραμμένα σενάρια των πεζοδρομίων.
και στο μουχλιασμένο είδωλο της κάθε μέρας
τα δάχτυλα μου φοράνε στο χαρτί
όσα δεν ευδοκίμησαν από λάθος
VI.
τέσσερα βήματα
στοιχισμένα,
στου δειλινού
την αφήγηση,
σκουριασμένων
ποδιών βαλμένα,
αντιστοιχίζουν
αντιστρόφως ανάλογα
το δειλό εάν
με το πληθωρικό δεδομένο
την αρνητική καμπύλη
της ράχης
με την αλάνθαστη
ετερόσιμη
αναπνοή
VII.
μετρημένες οι αναπνοές
στο ανεβοκατέβασμα του στήθους.
παρένθεση
εσωκλείει
το άρρητο , το ανυπόστατο
VIII.
η βύθιση του ανθρώπινου σώματος
στη διάφανη υπόσταση του νερού
μια λεκτική επαφή , ανείπωτη
“δονεί τον υδρόβιο κορμό της σιωπής”,
φωτεινό σημείο ποίησης!
ανάσα
[μμμ, κι εμείς να διορθώνουμε γηράσκοντες
την ξύλινη γλώσσα στην ανέραστη
Ετήσια Έκθεση Εκπαίδευσης
στην γλυκείαν χώραν…]
Κυρία Βασιλική Λόη καλησπέρα σας,
τέσσερις μήνες
δεξιά η ρωσική κούκλα αριστερά το παγόνι ο πελεκάνος της Σιγκαπούρης σκέφτηκε τους χαρτοκόπτες έτσι ως κέρατα τοποθέτησε κάπου κοντά στον αυχένα στο κέντρο ο δύτης με βάση τη γυάλινη τίγρη ω τι πουτανιά τι οσμές να κι η πουστιά καβάλα τ’ άλογο σςς η βροχή την άμμο να λασπώνει το γιασεμί το γιασεμί που βρέθηκε χεσμένο με σκόνη σε σκόνη πετώ όπως κηφήνας ερωτεύεται είναι και δεν είναι ε και το γραφέα γυναίκα έτυχε να κυήσει με σπόρο κακό ποιητή ειρημένου του ήλιου προσταγή που στα μέρη μου κρούζει love will tear us apart χαρίζει χαρίζει χαρίζει και ψυχές θερίζει όταν η ομορφιά φίλησε την αυγή except the sight of dust τη θέλω ξανά ξανά τη θέλω το μελαχρινό μουνάκι της π’ έψαχνα με μανία η γλώσσα μου μάγισσα ευκίνητη να διαβαίνει το παρεό με τις τέσσερις σαύρες έγινε κουρτίνα πείσμα του έψιλον π’ έτυχε να κατέχει στενό μεστό κοντό ευλύγιστο είναι τι ήρθε από την Ερμιόνη του βήτα που δοκίμασε εκ νέου την αρμύρα το στυλό ψάχνεις το σφουγγαράκι τ’ αφτιού στο πάτωμα και μέσ’ το τύμπανο εκείνο κυματίζει ανοίγοντας την τρύπα το νερό δίοδο να ελαύνει κολυμπώντας τα σπλάχνα τα σπλάχνα κολυμπώντας και ξανά κολυμπώντας τα πρόσεχε και μήνυσαν ράψε τ’ αντίθετα αντίθετα μην μετράς ό,τι ανοίγει να περπατάς ήπειρος είναι αυτή ή ζέστη που προσμένει
[από το ανέκδοτο “Ο Κρατήρας Του Γέλιου Μου”]
Κώστας Ρεούσης & Υ.Φ.Λ.
!*!
Βασιλική Λόη
συγχαρητήρια για την έκδοση του βιβλίου σου. Ένα βιβλίο ποίησης γεμάτο εικόνες και φώς.