Alvin and the Chipmunks Meet the Wolfman release
Πηγή φωτογραφίας: nostou-algos.pblogs.gr/files/f/150722-παλ
Διαρροές παλάμης New York full movie
ό,τι νιώσω
μόλις το νιώσω
βιάζομαι να του βάλω κολιέ
και συναισθήματα και μέχρι
να τα μαντρίσω φεύγει
σαν κολόνια και άντε τώρα
να του εξηγήσεις ότι πράγματι
ήρθε ο γαμπρός μέχρι την πόρτα
αλλά δεν μπορούσε
να σε περιμένει άλλο
Φοβάμαι
ξεχνιέμαι και ξεφεύγω
ταξιδεύω όλο και πιο μακριά
όχι με τη σκέψη αλλά με
την αμνησία αυτή την ευχή
που τα συγχωράει όλα
μια και καλή
και ξαναρχίζω να
λερώνω καθαρές σελίδες
με μελανιασμένα γράμματα
αυτά είναι που με φτιάχνουν
σαν τις προφανείς ατέλειες.
το μόνο που φοβάμαι
είναι να μην μείνω η τελευταία σημαδούρα
να επιπλέω μόνος τόσο μέσα βαθιά
κι όλα τα κύματα να ξεκινάνε τα
ταξίδια τους μπροστά μου.
Χελώνα
βάζω χελώνες
στο στόμα μου καρέκλες
στα μαλλιά μου και δέκα
πιάνα κάτω απ’τα νύχια μου
γίνομαι άλλα
πράγματα για εσένα.
σου είπα
ακούω μουσική-διαβάζω βιβλίο
σφίγγω την παλάμη μου στην τσέπη
αποφεύγω τη ματιά
με τον παράξενο στην πόρτα
δεν είναι πως δεν ξέρω
να κρύβω τις σκέψεις πίσω
απ’το πρόσωπό μου είναι οι
μύες στην φάτσα μου που
ξεχνούν και χαλαρώνουν
οι σχέσεις εξ’αποστάσεως είναι καταδικασμένες
μένω brooklyn και εσύ
κάπου πιο κοντά σε/με
άλλους
για να σου μιλήσω ενώνω λέξεις
ουρές ουρών
να σε φτάσουν
και συ για να με/το
σκοτώσεις χρησιμοποιείς
μαμαμαμαμαμαμαχαίρι
Ο Σταύρος Λαμπράκης γεννήθηκε στην Κύπρο ένα ζεστό καλοκαίρι από γονείς πρόσφυγες. Ο παππούς του Σταύρος Λαμπράκης ήταν επίσης λαϊκός ποιητής. Μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για σπουδές. Τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια για τα σαλιγκάρια, και δεν πιστεύει στις συμπτώσεις. Προς το παρόν προετοιμάζει την πρώτη του έκθεση conceptual art με τίτλο “den 3exnw-1974” Είναι απόφοιτος Master in Fine Arts, Creative Writing/ Poetry του New School University στο Manhattan.
δεν είναι πως δεν ξέρω
να κρύβω τις σκέψεις πίσω
απ’το πρόσωπό μου είναι οι
μύες στην φάτσα μου που
ξεχνούν και χαλαρώνουν
πόση ξοδεμένη ενέργεια να προσπαθείς να ξεφύγεις απ των μυών την ειλικρίνεια
λαμπρά το πες Σταύρο για τε με τουλάχιστον 🙂
se euxaristo roula gia ta kala sou logia!
se upereuxaristo k. Spuro gia tin upostiri3i sta prwta mou deila vimata.
na eiste kala
s
Είσαι μεγάλος! Συγχαρητήρια, φίλε μου. Ό,τι καλύτερο!
Πέραν πάσης αμφιβολίας, αυτά τα ποιήματα κάνουν τον κόσμο κ α λ ύ τ ε ρ ο
Ήθελα να σου πω “και εις ανώτερα”, αλλά δεν θα σου το πω. Διότι αυτό σημαίνει τάχα να γράψεις πιο καλά ποιήματα; Μα μου αρέσουν ήδη εμένα πολύ. Το μόνο που απομένει είναι να συνεχίσεις να παράγεις. Και, αυτό που απομένει είναι να σε διαβάσουν και να σε απολαύσουν κι άλλοι. Άρα θα σου πω: “Και εις άλλους”!
Υ.Γ. Τα ποιήματά σου μου αρέσαν ασχέτως φιλίας. Άρεσαν στη μύτη μου και στα αυτιά μου, πριν πεταχτεί ο νους μου να τους πει “μύτη και αυτιά, αυτά τα ποιήματα τα έγραψε ο Σταύρος που ξέρετε”. Αλλά, ως φίλος: χαρούμενος και περήφανος!
τα σέβη μου Σταύρο 🙂
ότι και να πω για το “σου είπα” είναι λίγο
καλή συνέχεια φίλε
Steve
your words are fresh nails
to an old and rotten world
of poetry
keep it going …
“Κι επτά που έφθασες, λίγα δεν είναι:
Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.”,
θα σου έλεγε, χωρίς καμμιάν αμφιβολία, ο γέρων…
Ευγε, Γιώργο, για το τελευταίο σχόλιο…
Αν θέλουμε να αποστασιοποιηθούμε απο τις έντονες αντιπαραθέσεις (και γιατί να μη θέλουμε;), πρέπει να να υπογραμμίσουμε την αισιοδοξία που πηγάζει από το γεγονός ότι νέοι (και παλαιοί) ποιητές ή/και σχολιαστές “τσακώνονται” για ένα ποίημα του Σαχτούρη, για την διδασκαλία των χαϊκού στην εκπαίδευση, για ένα στίχο της Δημουλά, για τον αριθμό των σχολίων σε ποιήματα του Λαμπράκη.
…και, μεταξύ μας, Σπύρο, μου φαίνεσαι και λίγο ρομαντικός: ποιός, φαντάστηκες, να νοιάστηκε πραγματικά για τον στίχο της Δημουλά, το ποίημα του Σαχτούρη ή για την διδασκαλία των χάικου στα σχολεία;
Η προσωπική μας προβολή είναι το μόνο που μας απασχολεί, εκείνο το γλυκό κρασί που δεν εμίσησαν πολλοί, και που θα μπορούσε να μεταφραστεί σε αύξηση των πωλήσεων του τελευταίου μας βιβλίου, που δεν έχει καταφέρει από πέρυσι που έχει εκδοθεί να ξεπεράσει τα εκατό αντίτυπα (χωρίς να αγνοήσει κανείς και τις περιπτώσεις εκείνες, τις δραματικές, που ούτε χαρισμένα εκατό αντίτυπα δεν δύνανται να διατεθούν…)
Δεν παύει, όμως, το εκατό να είναι ένας σεβαστός αριθμός, δεν νομίζεις κι εσύ, Σπύρο; (Εκατό χρόνια μοναξιάς, κλπ. κλπ.)
Kύριε Λυκοτραφίτη, δυστυχώς δεν είμαι, όπως εσείς, ποιητής. Ίσως γι’ αυτό πιστεύω πως οι έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ ποιητών ειναι εξαιρετικά γόνιμες. Διακυβεύονται κατα κανόνα ζητήματα μηδένικής (φαινομενικά) πρακτικής χρησιμότητας αλλά ανυπολόγιστης πνευματικής αξίας – μία ματιά στις προηγούμενες αναρτήσεις είμαι βέβαιος ότι θα σας πείσει. Αντιθέτως, οι έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ απλών σχολιαστών (στους τελευταίους καταλέγω τον εαυτό μου) ειναι εξαιρετικά άγονες και κατα κανόνα δεν ξεπερνούν το επίπεδο του ξηρού, ειρωνικού “ακαδημαϊσμού” – αφήνω κατα μέρος το γεγονός ότι είναι συνήθως αφόρητα ιδιοτελείς: δεν ομιλέι η Ποίηση δια των σχολίων τους αλλά αυτοί οι ίδιοι. Γι’ αυτούς τους σχολιαστές ταιριάζει ο αφορισμός του A. E. Housman: “The reason academic struggles are so bitter is that so little is at stake” .
Αγαπητέ Σπύρο,
συγνώμη, κατ’ αρχάς, αν δεν σου μιλάω στον πληθυντικό, όπως κάνεις εσύ μ’ εμένα, αλλά το “κύριε Σπύρο” θα ακουγόταν το’υλάχιστον αστείο.
Δεν βλέπω κανένα σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ των όσων γράφεις και αυτών που εγώ πιστεύω. Βεβαίως δεν μπορώ να δεχτώ για το διάλογο ότι έχει σημασία ποιος γράφει ποιήματα και ποιος όχι, ποιος είναι απλός ή “σύνθετος” σχολιαστής. Τέτοιες κατηγοριοποιήσεις δεν μας βοηθούν σε τίποτα, φοβάμαι.
Σου γράφω απόψε για να σου πω ότι μου αρέσει ο τόνος της συνομιλίας σου, ότι λυπάμαι που δεν ξέρω το επίθετό σου (γιατί είναι ένα επί πλέον στοιχείο που μας προσδιορίζει) κι ότι, εν πάση περιπτώσει, να σε διαβεβαιώσω ότι είμαι εναντίον των αντιπαραθέσεων, πράγμα που σου έλεγα και μετά το σχόλιό σου 10, αλλά σβήστηκε, όχι τυχαία, είμαι βέβαιος… Δεν είναι η πρώτη φορά που η απεριόριστη δημοκρατία του διαδικτύου έχει όρια. Το ζητούμενο είναι γιατί ορισμένοι χαίρουν αυτών των “δημοκρατικών” ελευθεριών εκφράσεως και άλλοι όχι.
Πάντως, σ’ ευχαριστώ, ειλικρινά, για την αίσθηση γαλήνης και αξιοπρέπειας που μου μεταδίδεις απόψε.
To mati tous
ston kolo tous.
rock and roll Stavro
Πολύ καλή δουλειά, συγχαρητήρια. Υπάρχει συλλογή;