ΧΑΪΚΟΥ ΕΚΤΗΣ ΤΑΞΗΣ
*
Έκοψα φρούτα
απʼ των ματιών τον κήπο
και με μέθυσαν.
Π.Π.
*
Έκανα ευχή
η ψυχή σου να διαβεί
στην άκρη της γης.
Ν.Ο.
*
Ξιφομαχία
Σε μια δύσκολη μάχη
κύλησε αίμα.
Μ.– Ν.
(Συνεργασία)
*
Γέμισε αίμα
σε μια μικρή πλατεία
Τρομοκρατία!
Μ.Μ. – Σ.Κ
(Συνεργασία)
*
Γαλάζια μάτια
Να και η αγάπη σου!
Λευκά κύματα
Φ.Ν.– Σ. Κ.
(Συνεργασία)
ΧΑΪΚΟΥ ΤΡΙΤΗΣ ΤΑΞΗΣ
Σήμερα φίλες.
Αύριο θα είμαστε;
Σʼ αγαπώ πολύ!
Ι.Γ.
*
Το καλοκαίρι
ένα μεγάλο ψάρι
Δες! Κολυμπάει
Α.
*
Το μεσημέρι
πήγα βόλτα στο πάρκο.
Μια πασχαλίτσα!
Α.Φ.
*
Άνοιξη ήρθε
λουλούδια και ελπίδες
παντού στην καρδιά
Θλίψη μεγάλη
άδικος ο θάνατος
φίλε Πάτροκλε..
Μ.Κ. – Χ.
(Συνεργασία)
*
Ένα καρπούζι
ήταν πολύ μεγάλο
σαν το φεγγάρι!
Μ.Α.
Περισσότερα στο ιστολόγιο “ανατολικά της ποίησης”
Εύγε!!!
Χαρακτηριστικό παράδειγμα γραφής αρτιότερης από τη γραφή πολλών ενηλίκων “ποιητών”
Σαφέστατα, και αξιοπρεπώς, θα έπρεπε να προστεθούν πάραυτα τα παρόντα στον “Μήνα χάικου στο Ποιείν”!
Και γιατί όχι, φίλοι, “Έτος χάικου στο Ποιείν”;
Ή, ακόμη, με φιλοδοξία αθανασίας, “Αιώνας χάικου στο Ποιείν”;
Πρέπει, αναμφίβολα, να βοηθηθούν οι νέοι συνάδελφοι του 7ου Δημοτικού Σχολείου Χαιδαρίου.
Χθες ήταν μια υπέροχη και απίστευτη μέρα με τα παιδιά και της Εκτης μα και της Τρίτης Δημοτικού στο 7ο Δημοτικό Χαίδαρίου
Τα παιδιά λατρεύουν το χάικου και είχαν πολύ κέφι στο να μάθουν και να γράψουν τα δικά τους μικρά διαμαντάκια.
Προσωπικά να συγχαρώ κι από δω τους δασκάλους που έχουν δείξει τέτοιο ζήλο και αγάπη για ό,τι αφορά τα παιδιά μα πάνω απ όλα την ποίηση.
Ειναι πραγματικά όλοι τους υπεροχοι και ενα πολυ καλο παράδειγμα για ολα τα σχολεία της χώρας , που ελπίζω και ευχομαι να κανουν παρόμοιες δραστηριότητες
Η ΕΚΤΗ ΑΤΑΞΙΑ ΤΟΥ 7 ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΤΕ ΣΤΑ ΧΑΙΚΟΥ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΣΤ ΤΑΞΗΣ
Τα πρώτα χαϊκού στην ελληνική γλώσσα που έχουν μια ορισμένη σχέση με το Χαϊκού.
Σαν δραστηριότητα είναι καλή. Σίγουρα θα εξευγενίζει και καλλιεργεί με κάποιο τρόπο τα παιδιά. Αλλά θα μου επιτρέψετε να κάνω μια μικρή παραφωνία. Όχι μόνο για την συγκεκριμένη πρωτοβουλία, αλλά γενικότερα για την άποψη “όλοι μπορούμε να γίνουμε καλλιτέχνες και ποιητές” και “τέχνη μπορούν να κάνουν όλοι” και “ζωγράφισε ή γράψε ό,τι σου κατέβει για να γιάνει η ψυχή σου”.
Η τέχνη είναι για όλους. Η δημιουργία τέχνης είναι για λίγους. Όχι γιατί αυτοί οι λίγοι είναι ανώτεροι. Αλλά γιατί είναι ευλογημένοι και καταραμένοι ταυτόχρονα απο τη φύση τους με αυτό που ονομάζουμε ταλέντο. Τάλαντο για να πληρώσεις δηλαδή. Τι να πληρώσεις; Τη δυστυχία σου ίσως. Μπας και σε αφήσει για λίγο ήσυχο…
Για το συγκεκριμένο τώρα, το χάικου προυποθέτει σίγουρα μια παιδική ματιά και αυτό δικαιώνει την όμορφη ιδέα να γράψουν χαικού παιδιά του δημοτικού. Αλλά προυποθέτει και κάτι άλλο όμως για να ασχοληθείς και να γράψεις καλά χαικού. Είναι το τάλαντο που είπα πιο πριν; Είναι κάτι άλλο; Δεν ξέρω…
Φίλε Νίκο Ράπτη, συμφωνώ αρκετά. Επί του παρόντος όμως δεν θα επεκταθώ.
Όσον αφορά το Χαϊκού επικρατεί χάος. Και ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Αλβανία, η Γιουγκοσλαβία, η Ρουμανία, κτλ… δεν είναι μάλλον τυχαίο.
Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, και τελικώς δεν έχουν την παραμιρτή ιδέα περί τίνος πρόκειται. Γράφουν λέει, “χάϊκου” με τη σέσουλα – έχω στην κατοχή μου περί τις 30 συλλογές σχετικές με το θέμα, και αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένα τρίστιχο να τείνει προς το Χαϊκού με έναν τρόπο ορισμένο. Βεβαίως είναι παιδιά – αλλά να κοιτάξουν καλύτερα όσοι παριστάνουν τους ειδικούς επί του θέματος.
Κύριε Ράπτη, δεν συμφωνούμε, νομίζω.
Αλήθεια, για σας η τέχνη -ή έστω η δημιουργία τέχνης- είναι συνώνυμο της δυστυχίας; Για τον Μπόρχες, πάντως, ήταν ο μόνος δρόμος προσεγγίσεως της ευτυχίας (“la dicha”, έλεγε).
Όσο για τα παιδιά, δεν χρειάζεται να σας θυμήσω ότι και οι μεγαλύτεροι σεφ του κόσμου από ένα τηγανητό αυγό ξεκίνησαν . (Είναι λυπηρό, βέβαια, ότι οι περισσότεροι από αυτούς παρέμειναν δια παντός καθηλωμένοι στα αυγά…)
Ας ευχηθούμε το καλύτερο στο Χαιδάρι! Έχουμε, άλλωστε, άλλη ελπίδα;
Εύγε στα παιδούδια και στις δασκάλες τους και σε σένα Μαρία 🙂
Και μια κουβέντα σε σας κύριε Ράπτη μόλο το σεβασμό
Ίσως το σχολείο στις μέρες μας να πρέπει να ξεμάθει στα παιδιά να εξαγοράζουν τη δυστυχία τους και να τους μάθει να την πληρώνουν
Πιστεύω θανοίξουν καινούριοι δρόμοι, έτσι 🙂
“Αφήστε τα παιδάκια να πάρουν κι αυτά τη δόξα του Μαρτυρίου”
Κύριε Νίκο Ράπτη, συνυπογράφω.
Όλο λάδι λάδι και από τηγανίτα τίποτα… ορισμένοι αγαπητοί συν-σχολιαστές.
Φταίει ο Μαρξ, ο Ιησούς, ο Ομπάμα, το λουρί της Μάνας;
Θα μας ακούει ο Μπασό και θα στέλνει λουλουδένια φάσκελα.
“Σήμερα φίλες.
Αύριο θα είμαστε;”
(τρίτης τάξης)
Της τρίτης τάξης
φίλες
είμαστε;
”Γέμισε αίμα
σε μια μικρή πλατεία
Τρομοκρατία! ”
Εκείνη η ιδέα για τουρνουά κικ μπόξιν, μεταξύ σχολιαστών, ήταν καλή τελικά…δεν ξέρω ποιος θα κάνει την Επιτροπή κρατικών βραβείων…
Τα παιδάκια έχουν μυριστεί τι γίνεται στον κόσμο των μεγάλων και φτιάχνουν έναν δικό τους…Αυτό είναι όλο και ΜΠΡΑΒΟ τους!
Ένα χάικου της ποιήτριας Μαρίας Νικολαόυ:
“Κοίταξε ψηλά
τα πουλιά χαράζουνε
το μπλε στα δύο!”
H επιστολή του μικρού Αλέξανδρου στην “Ε” έπιασε τόπο. Παιδια “με την χαρά της αφθαρσίας μες στα μάτια” μυούνται στο μαγικό χώρο της Ποίησης. Είθε ποτε ξανά να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα τέτοιες καταθέσεις ευαισθησίας:
“Κάθε πρωί για να πάω στη δουλειά μου περνώ απ’ το συγκρότημα Γυμνασίων και Λυκείων της πόλης μας και παρατηρώ τους μαθητές. Σκυθρωπά πρόσωπα, νωχελικές κινήσεις, βαριεστημένα βήματα, σκυφτά κορμιά. Με αγωνία ψάχνω ένα χαμόγελο, ένα πείραγμα, ένα φωτεινό πρόσωπο. Μάταια…Νιάτα ξεζουμισμένα, νιάτα… γερασμένα, νιάτα που τους έκλεψαν τη χαρά! Αδεια ζωή. Το πρωί ανιαρό σχολείο, το απόγευμα εντατικό φροντιστήριο και το βράδυ στείρα αποστήθιση. Ελεύθερος χρόνος; Αστειότητες… Μουσική, χορός, αθλοπαιδιές; Αγνωστες λέξεις… Ξεκούραση και χαλάρωση μ’ ένα λογοτεχνικό βιβλίο; Τι είναι λογοτεχνία; (Βλέπετε στα σχολικά εγχειρίδια, τα κείμενα των μεγάλων λογοτεχνών μας αντικαταστάθηκαν από τις συνταγές της κυρας-Βέφας). Δεν έχουν ελεύθερο χρόνο να φλερτάρουν, να ερωτευθούν, δεν έχουν ελεύθερο χρόνο να σκεφτούν!
Γιατί αν είχαν χρόνο να σκεφτούν, θα ξεσηκώνονταν και δεν θα ‘σπαζαν βιτρίνες, αλλά τα κεφάλια όλων αυτών που εγκληματούν σε βάρος τους. Αν η tabula είναι όντως rasa, όπως ισχυρίζεται ο κύριος υπουργός, μήπως πρέπει το πρώτο της κεφάλαιο να είναι ο ελεύθερος χρόνος των μαθητών; ‘Η μήπως είναι “στοχευμένη ενέργεια” οι μη σκεπτόμενοι μαθητές, άρα οι μη ελεύθεροι πολίτες;».” Πόπη Χριστάκου, Δασκάλα του 4ου Δημ. Σχ. Σπάρτης
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=85271044,93162372,6271044
Απολύτως! Και βέβαια.
Αλλά να μάθουν τα παιδια τι είναι το Χαϊκού, όχι αυτό που νομίζουν ορισμένοι πως είναι – γιατί έτσι θα καταλήξουν μάλλον σαν τα μούτρα τους.
Τι σημαίνει όλο αυτό λοιπόν;
Συμφωνώ απόλυτα με την κατάθεση του Σπύρου και όλων των προλαλισάντων.
Όμως το χαϊκού έχει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία απο πίσω του. Θα προτιμούσα να μαθαίνουν (βιωματικά) αυτή την κοσμοθεωρία τα παιδιά (και οι ποιητές) πριν γράψουν. Επίσης θα προτιμούσα να διαβάζουν και να διδάσκονται (σωστά) περισσότερη ποίηση απο το να προσπαθούν να δημιουργήσουν. Αλλά το τί θα προτιμούσα εγώ δεν έχει και τόση σημασία…
Είναι μια αρχή και αυτό. Χαίρομαι που γίνεται κάτι διαφορετικό και ασυνήθιστο τουλάχιστον.
Για τους επικριτές και υπόνοες, προφανώς δεν κατάλαβαν τη θέση μου. Παρεξήγησαν.
Χαιρετώ.
Θα ξανασχολιάσω διότι τρέφω τεράστιο ενδιαφέρον για το θέμα.
Φίλε Νίκο Ράπτη έθιξες το σημαντικότερο ΟΛΩΝ, μίλησες για την Κοσμοθεωρία πάνω στην οποία εδράζει το Χαϊκού. Αυτό απαιτεί την μεγαλύτερη προσοχή όλων.
Ως εκ τούτου για να κρίνει κανείς το Χαϊκού θα πρέπει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ να γνωρίζει ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Ειδάλλως μιλάμε για τον ιδρώτα στα μπούτια του Σεφέρη.
Μονοκοντυλιές, σύγχρονη αριστερά, προοδευτισμός, πολιτισμός και ποίηση με το τσουβάλι.
Διστάζουν πλέον ακόμη και τα ρίγη.
Όπως έγραψε ο/η venus “τα παιδάκια έχουν μυριστεί τι γίνεται στον κόσμο των μεγάλων”. Αδιαφάνεια στον πνευματικό χώρο, εγκλεισμός συλλογών σε κυτία, επιχείρηση κατασυκοφάντησης των νέων (και παλαιών) δημιουργών του διαδικτύου, ελιτίστικη απαξίωση της πληθωρικής εντόπιας ποιητικής παραγωγής, ύπουλες λογοκριτικές επεμβάσεις κ.α.
Η ελπιδοφορά προσπάθεια των παιδιών που επικουρείται απο άξιους δημιουργούς είναι φανερό ότι ενοχλεί.
κ. Ράπτη, αν μιλάτε ως δημιουργός έχετε κάθε δίκιο να υπερασπίζεστε την “κατάρα” του ταλέντου και να υποστηρίζετε ότι η δημιουργία της τέχνης αφορά λίγους…(ποιους άραγε;)
όμως όταν κάνετε χρήση βαρύγδουπων εκπαιδευτικών όρων …όπως ‘βιωματική μάθηση’ και άλλων διδακτικών μεθοδολογιών πρέπει να είστε λίγο πιο προσεκτικός…Το πώς προσεγγίζεται σωστά η ποίηση (γιατί αλίμονο αν ‘διδασκόταν’ και αυτή) είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση που δεν μπορεί να εξαντληθεί στα σχόλια ενός ιστολογίου. Λυπάμαι αν είδατε ανταγωνιστικά αυτή την δημιουργική ανάταση των μικρών μας μαθητών, που δεν είχε σκοπό να δρέψει δόξες από κανέναν άλλο δημιουργό, μα μόνο να καλλιεργήσει αυτό που λείπει από την ελληνική εκπαίδευση…τη δημιουργικότητα…
ίσως αυτά που λέω να γινόταν πιο κατανοητά κι αποδεκτά αν βλέπατε τα πρόσωπα των παιδιών την ώρα που δημιουργούσαν τα στιχουργήματά τους.
η μία από τις δασκάλες της Έκτης Αταξίας
Η αφέλεια με αφέλειες.
Αν φίλε Σπύρο πριν και μετά το Χαϊκού πέφτει μια η δεξιά και μια η αριστερή βροχή πάνω στα κεφάλια των παιδιών μην περιμένεις και πολλά.
Τώρα από γλειφιτζούρια βρίθει ο τόπος, από 0,50 cents μέχρι όσο πάει ο νους σου.
Και ξέρεις η τιμιότητα δεν εκφράζεται ούτε στην αβρότητα ούτε βεβαίως και στην γαληφειά. Εκφράζεται στην ευθύνη προς το Αντικείμενο και προς την δημιουργία.
Συνεπώς τα μικρα παιδιά σας έχουν μυριστεί για καλά. Έκανες υπέρβαση με αυτήν σου την εξομολόγηση.
H έκκληση της κυριάς Τζόλιας Φορτούνη, της “δασκάλας της Έκτης Αταξίας”, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να πέσει στο κενό. Ας μη φωλιάσει ανάμεσά μας ο σπόρος του συντηρητικού μισονεϊσμού. Για να παραφράσω τον λόγο του Γιάννη Τόλια, αν εντός της Έκτης Αταξίας υπάρχει κάποιος εκκολαπτόμενος Λειβαδίτης, Ελύτης ή Ρίτσος, δεν οφείλουν οι πιο επιφυλακτικόι ανάμεσά μας να δώσουν απολογία επειδη δεν επέδεξαν τον δέοντα θαυμασμό σε τούτη την προσπάθεια;
Ω μικρά μου δάχτυλα
σήμερα
δικαστήκατε
απο Κρίνοντες
αλλά μη Κριθέντες
Δύσκολο Ο Δικαστής
στο Εδώλιο να καθήσει
Πολλά άτεχνα εγκλήματα
θα πρέπει να ομολογήσει
αν μόνο αχ μια φορά μόνο
το κοινό του ελεύθερο τον αφήσει
Μαρία Νικολάου
Τζούλια Φουρτούνη
Είμαι σίγουρη ότι η χαρά
που δώσατε και λάβατε
δεν μπορεί να σχολιαστεί
και αυτό είναι ΔΩΡΟ
Δεν φαντάζομαι να διαφωνεί κανείς μ’ αυτό, θα ήταν ηλίθιο. Άλλο πράγμα σχολιάζω – επί των σχολιασμών, όχι επί του γεγονότος…
Πολύ φοβούμαι πως η προσπάθεια για δυναμικό διάλογο πέφτει, όπως και η γραφή, στο κενό.
“Τα δάκρυα είδε ο Ζεύς των αθανάτων
αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
είπε «δεν έπρεπ’ έτσι άσκεπτα να κάμω·
καλύτερα να μην σας δίναμε άλογά μου
δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ’ εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.
Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
σας έμπλεξαν οι άνθρωποι».
(Κ. Καβάφης – Τα άλογα του Αχιλλέως)
ΥΓ: Τί γυρεύατε σεις μικρά εδώ;
στα βάσανά των σας έμπλεξαν
οι ποιητές
τα έχει πει όλα ο μεγάλος Καβάφης
τί να μας πουν οι “ποιητίσκοι”
τρομάρα τους!!!
όποιος νομίζει ότι είναι μεγαλύτερος δημιουργός από ένα παιδί
να σηκώσει το χέρι του…
“Τα παιδιά τους, λέει σκάρωναν τα πιο απαίσια αστεία.
Σε ανύποπτους ξένους…”
Υ.Γ. Παιδάκια είναι, κι αν τα χαϊκού τους δεν περιέχουν φύση κι εποχή και τι έγινε.
Ποιητική άσκηση είναι κύριε Έπαρχε!
Χαίρομαι για το σχόλιο, έστω και διαμέσου… Καβάφη…
Προφανώς λόγω ισχυρότατης Καβαφικής πρόσληψης δεν αντιλήφθηκε ο φίλτατος πως τόσην ώρα δεν μιλάμε για τους μικρούς αλλά για τους μεγάλους. “Τα Άλογα του Αλλέως…”
Και στρόφιγγα η τρομάρα…
Αναρωτιέμαι φίλοι, διαβάσατε κανένα από τα σχόλια που έκανα; Η οφείλατε απλά στον εαυτό σας να αντιδράσετε; Για κάντε μια επιστροφή προς τα πίσω παίδες…
Τα πρώτα χαϊκού στην ελληνική γλώσσα που έχουν μια ορισμένη σχέση με το Χαϊκού.
Φίλε Νίκο Ράπτη, συμφωνώ αρκετά. Επί του παρόντος όμως δεν θα επεκταθώ.
Όσον αφορά το Χαϊκού επικρατεί χάος. Και ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Αλβανία, η Γιουγκοσλαβία, η Ρουμανία, κτλ… δεν είναι μάλλον τυχαίο.
Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, και τελικώς δεν έχουν την παραμιρτή ιδέα περί τίνος πρόκειται. Γράφουν λέει, “χάϊκου” με τη σέσουλα – έχω στην κατοχή μου περί τις 30 συλλογές σχετικές με το θέμα, και αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένα τρίστιχο να τείνει προς το Χαϊκού με έναν τρόπο ορισμένο. Βεβαίως είναι παιδιά – αλλά να κοιτάξουν καλύτερα όσοι παριστάνουν τους ειδικούς επί του θέματος.
Όλο λάδι λάδι και από τηγανίτα τίποτα… ορισμένοι αγαπητοί συν-σχολιαστές.
Φταίει ο Μαρξ, ο Ιησούς, ο Ομπάμα, το λουρί της Μάνας;
Θα μας ακούει ο Μπασό και θα στέλνει λουλουδένια φάσκελα.
Της τρίτης τάξης
φίλες
είμαστε;
Απολύτως! Και βέβαια.
Αλλά να μάθουν τα παιδια τι είναι το Χαϊκού, όχι αυτό που νομίζουν ορισμένοι πως είναι – γιατί έτσι θα καταλήξουν μάλλον σαν τα μούτρα τους.
Τι σημαίνει όλο αυτό λοιπόν;
Θα ξανασχολιάσω διότι τρέφω τεράστιο ενδιαφέρον για το θέμα.
Φίλε Νίκο Ράπτη έθιξες το σημαντικότερο ΟΛΩΝ, μίλησες για την Κοσμοθεωρία πάνω στην οποία εδράζει το Χαϊκού. Αυτό απαιτεί την μεγαλύτερη προσοχή όλων.
Ως εκ τούτου για να κρίνει κανείς το Χαϊκού θα πρέπει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ να γνωρίζει ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Ειδάλλως μιλάμε για τον ιδρώτα στα μπούτια του Σεφέρη.
Μονοκοντυλιές, σύγχρονη αριστερά, προοδευτισμός, πολιτισμός και ποίηση με το τσουβάλι.
Διστάζουν πλέον ακόμη και τα ρίγη.
Η αφέλεια με αφέλειες.
Αν φίλε Σπύρο πριν και μετά το Χαϊκού πέφτει μια η δεξιά και μια η αριστερή βροχή πάνω στα κεφάλια των παιδιών μην περιμένεις και πολλά.
Τώρα από γλειφιτζούρια βρίθει ο τόπος, από 0,50 cents μέχρι όσο πάει ο νους σου.
Και ξέρεις η τιμιότητα δεν εκφράζεται ούτε στην αβρότητα ούτε βεβαίως και στην γαληφειά. Εκφράζεται στην ευθύνη προς το Αντικείμενο και προς την δημιουργία.
Συνεπώς τα μικρα παιδιά σας έχουν μυριστεί για καλά. Έκανες υπέρβαση με αυτήν σου την εξομολόγηση.
Δεν φαντάζομαι να διαφωνεί κανείς μʼ αυτό, θα ήταν ηλίθιο. Άλλο πράγμα σχολιάζω – επί των σχολιασμών, όχι επί του γεγονότος…
Πολύ φοβούμαι πως η προσπάθεια για δυναμικό διάλογο πέφτει, όπως και η γραφή, στο κενό.
Χαίρομαι για το σχόλιο, έστω και διαμέσου… Καβάφη…
Προφανώς λόγω ισχυρότατης Καβαφικής πρόσληψης δεν αντιλήφθηκε ο φίλτατος πως τόσην ώρα δεν μιλάμε για τους μικρούς αλλά για τους μεγάλους. “Τα Άλογα του Αλλέως…”
Και στρόφιγγα η τρομάρα…
Μόλις μπήκα στις ιστοσελίδες του 7ου και 5ου δημοτικού Χαϊδαρίου και θέλω να σας συγχαρώ θερμά για τη δράση και την πρωτοβουλία σας.
Γνωρίζω πολύ καλά το πρόσωπο και το βλέμμα των παιδιών όταν δημιουργούν…είναι τόσα πολλά που μπορούμε να διδαχτούμε από αυτά αν είμαστε ”ανοιχτοί ” στην αθωότητα και τις ανησυχίες τους.
Καλή συνέχεια!
Υπέροχα ποιήματα! γνήσια σαν παιδιά!
αλλά και ένα ακόμη δείγμα εξαιρετικό:
“Βαθαίνει το μπλε
και μένουν οι ουρανοί
ατελείωτοι”
Βάκης Λοϊζίδης, “Κλαράκι σπάζει”, 2007
m.
Συγχαρητήρια για την προσπάθεια -το αποτέλεσμά της δεν είναι πρωτεύον εδώ-, αλλού είναι το θέμα.
Το Ποιείν δεσμεύεται οτι θα παρέχει βήμα σε ανάλογες προσπάθειες που έχουν ως αφετηρία έναν άλλο κόσμο, όχι αυτόν που εμείς οι ίδιοι -οι μεγαλύτεροι- ενοχοποιούμαστε για τα δεινά του.
Τα παιδικά όμως ματάκια αν διαβάζουν αυτά τα σχόλια δεν ψάχνουν τους ενόχους, αλλά τους συνοδοιπόρους -δεν μου αρέσει το “καθοδηγητές”-. Τους ανθρώπους που θα περιορίσουν τον ναρκισσισμό τους και τη μετατόπιση των ευθυνών. Ένα εφτάχρονο ή ένα δωδεκάχρονο παιδί βλέπει τον τριαντάχρονο, τον σαραντάχρονο, τον πενηντάχρονο ως τους άμεσα υπεύθυνους της ζωής του. Εμείς να δούμε πότε…
Υ.Γ. Προσωπικά αφιερώνω τη σημερινή μέρα στο εφτάχρονο κοριτσάκι από το Κιλκίς, που γνώρισε τον κόσμο μας πριν την ποίηση.
‘Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΊΝΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΙΚΌΣ ΧΡΟΝΟΣ’
έτσι μου φαίνεται. ο χώρος που πηγάζει κάτι αθώο και αναβλύζει.
μας ξεδιψάει.
συγχαρητήρια σε όλους τους δράστες της γλυκιάς απόδρασης από το κρεβατάκι του προκρούστη.
Παιδιά απο το Χαιδάρι, να κάνετε πολλές αταξίες.
Κυρίως εκτός της τάξης.
Όπως έκανα π.χ. εγώ εδώ.
Να αμφισβητείτε τους δασκάλους σας και όλους τους μεγάλους όσο μπορείτε.
Μην φοβάστε να είστε διαφορετικοί απο τους άλλους και να διαφωνείτε με τους άλλους.
Και όταν φοβάστε και ντρέπεστε, τότε μόνο να ντρέπεστε.
Τέλος, όπως είπε ένας σοφός άνθρωπος,
η ζωή είναι ένα ταξίδι.
Και εύχομαι σε όλους σας (και σε όλους μας)
Καλό ταξίδι.
Όλοι Χριστούληδες – σπέκουλα για το καράβι κοιτάζοντάς το, (με τα παιδιά μέσα) να ξεμακραίνει, καθισμένοι στο λιμάνι.
Πώς τραντάζεται το λευκό δακρύβρεχτο μαντήλι.
Σφαδάζουν οι εγκυκλοπαίδειες.
Μ’ όποιον δάσκαλο θα κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις… Ornithology.
“Έξω στέρφα γη.
Από κεφάλι πεθαίνουν οι γιοι. Μέλαινα χολή.
Από ‘δω παν και οι άλλοι.
Γράφει όπως κάποιος πεθαίνει ολομόναχος
σε μαν άγνωστη πόλη.
Ή αυτό ένεκα κάποιου πιο οδυνηρού να μην ισχύει.”
Ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει…..
Μα είχα μάθει από τις προηγούμενες ζωές
πως οι λύκοι έχουν ευπρέπεια,
δεν τρώνε κοριτσάκια και γριές.
Όσες κοκκινοσκουφίτσες είχαν φάει, χαλάλι τους.
Καλού κακού, κακού καλού άφησα ένα κομμάτι.
Τι αξία έχει ένα μισό φτερό να λείπει από νειάτο.
Ανθρώπινο αίμα μου μυρίζει…..
Μα έμαθα από τις προηγούμενες ζωές
πως οι νυχτερίδες κρέμονταν ανάποδα
και τις νυχτιές ρουφούσαν αίμα.
Και δεν το χόρταιναν ποτέ.
Καλού κακού, κακού καλού άφησα λίγο
στη θυρίδα αιμοληψίας τους.
Τι αξία έχει τριακόσια γραμμάρια κόκκινη μπογιά.
Ανθρώπινος νους μου μυρίζει…..
Μα ήξερα από τις προηγούμενες ζωές
πως όταν τα φεγγάρια στεφανώνανε τα αστέρια
δεν ξύπναγαν τα αρχέγονα αιμοδιψή ένστικτα των σκιών.
Καλού κακού, κακού καλού παρέλυσα τον νου μην νοιώσω.
Τι αξία έχει μισός αιώνας έρωτας με μισοφαγωμένο μυαλό.
Ανθρώπινη ψυχή μου μυρίζει…..
Ήξερα πως της ψυχής μου ο φλοιός είναι από μαρτύριο,
από τις προηγούμενες ζωές και αρνείται να παίζει τον ίδιο ρόλο,
στο ίδιο σενάριο στην τωρινή ζωή και στις επόμενες.
Έμαθα…..
Πως ο έρωτας έχει την γεύση πικραμύγδαλου,
ο πόθος την φωτιά απ το αψέντι,
η αγάπη την δροσιά του ανθόνερου
κι ο εφιάλτης είναι ο χρωστήρας της τρέλας.
Το καλοκαίρι
ένα μεγάλο ψάρι
Δες! Κολυμπάει
ΑΝΤΩΝΗΣ
Πλατεία Ομονοίας 29 -12 – 1979 από –καροτσάκι- που πούλαγε βιβλία Β διαλογής
αγοράζω το Ανθολόγιο ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΥΝΑ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ.
Αντιγράφω ένα ποίημα
ΣΕ ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Κλείδωνες έξω απ’ τα δόντια το θάνατο
όμως εκείνος οσμίζονταν
όπως τα σκυλιά
τριγύριζε με σίγουρο πόδι τα πρωινά σου βλέφαρα
τις γωνιές του στόματός σου
και τα βουνά είχαν κάτι
που θύμιζε πόλεμο
Κοίταξα τα’ αστέρι σου στον ουρανό
Περπατούσε όπως τα τσιγάρα των μεθυσμένων τη νύχτα
Σ’ έψαξα στα μάτια των παιδιών
Και σ’ είχαν ξεχάσει
ΒΕΜΗ ΜΠΙΛΗ
Πρωινό υστερόγραφο με στίχους του Σπύρου Τσακνιά «…είσαι ο μαρασμός των αγαθών προθέσεων» «ζωγραφίζω μηδενικά σαν τραγικά επιφωνήματα»
Bravo maria mou!
(mono pou zilepsa ligo ta 40 sou sxolia, egw mono 7 alla kala eixa o kaimenos 😉
filia
Κύριοι κύριοι, τα παιδικά τραύματα δύσκολα θεραπεύονται.Οι ψυχολόγοι κι οι νεκροθάφτες δυστυχώς δε θα πεινάσουν ποτέ.
Κι ούτε δωρεά ούτε δωρεάν…
γι’αυτό χαμογέλασε κι ο κάθε πικραμένος με το δώρο των παιδιών
Αγαπητοί και αγαπημένοι, όλα κατά μάνα και κατά κύρη.
Αλίμονο στα παιδιά του καθενός αλλά και στο Χαϊκού.
Ο διάλογος που κάνετε είναι δελτίο ειδήσεων.
Και ποιος λυπάται…
Προοδευτισμός και αντίληψη φουγάρα.
Ελλάς χαμπάρια.
αφιερωμένο στην παρέα και στην όμορφη κουβεντούλα…
ένα χαικου που “δεν στέκει πουθενά”
“μικρέ μη μιλάς!
ποιητές δημιουργούν
εκδιδόμενοι”
Να “κόβονται τα αίματα” Γιώργο Μίχο.
Και το ξέρει του καθενός το αίμα.
Ορισμένοι δεν αφήνουν περιθώριο άλλης εκτίμησης: δεν γνωρίζουν ούτε γραφή ούτε ανάγνωση, αλλά είναι τόσο καλοί άνθρωποι… τόσο ευαίσθητοι… ποιητές δηλαδή.
…οι λεπτές αποχρώσεις των διαλόγων φυσικά και πέφτουν στο κενό όταν από τις λέξεις αναβλύζει γάργαρη η ματαιοδοξία…
και η ποίηση χώνει το πρόσωπό της στα χέρια και αποστρέφεται…
“Κυρία τι εννοεί ο ποιητής;”
Οι ποιητικές φύσεις γράφουν κρυμμένα. Γράφουν ποιητικά και μεταφορικά. Πώς διαβάζουν όμως τα γραπτά των άλλων ομοίων;
Ποιός καθρεφτίζεται και ποιός καθρεφτίζει;
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Οι ποιητικές φύσεις κρύβονται και κρύβουν. Για να δείξουν το άρρητο. Για να κρύψουν τις προθέσεις τους.
Οι ποιητικές φύσεις είναι και φιλοπόλεμες.
Γενικεύουν με βάση τον εαυτό τους. Ποιόν εαυτό τους όμως;
Οι καλλιτεχνικές φύσεις είναι πρώτ’ απ’ ολα ναρκισσιστικές. Και παλεύουν συνεχώς για αυτοεκτίμηση και επιβεβαίωση.
Μήπως πηγάζουν όλα απο μια θέληση για δύναμη;
Ίσως…
πολύ φοβάμαι ότι κι εσείς με παρεξηγήσατε.
και βέβαια δεν εννοούσα εσάς.
ποιητής είναι “στάση ζωής”
και για να αποκτήσεις αυτόν τον τίτλο πρέπει να “ιδρώσεις”
δεν αρκεί να
εκδόσεις
και να “εκδοθείς”
Γεια σου Δημήτρη.
Για να ανοίξουν καμιά κούτα, να δούμε πού βρίσκεται ο καθένας…
Limodokoren de la aristeren Koutoupen.
(Να γελάσουμε κομμάτι).
Όπως λέμε μαγκούφηδες…
Καλησπέρα σας,
Ο Λωτός και τα Χρυσάνθεμα
Κώστας Ρεούσης & Υ.Φ.Λ.
!*!
βλ. & σχ. 7 ανάρτησεως της 07.02.2009
Πόσο δίκιο έχετε κυρία Φορτούνη να αποστρέφεστε τις λεπτές αποχρώσεις της ματαιοδοξίας και τον γλυκερό συναισθηματισμό. Ιδού κάποιες προτάσεις από το site του βραβευμένου ποιητή Σολδάτου που παρουσιάζουν την αλήθεια γυμνή και χωρίς μισόλογα – για όσους αντέχουν:
“Δυστυχώς, η μεγαλοψυχία δεν διδάσκεται στα πανεπιστήμια!” και “Τώρα ο ποιητής έγινε δημοσιοσχεσίτης, πολιτικάντης, ένα άχρηστο πλάσμα που περιφέρει το κενό του πάνω κάτω για να το γεμίσει χειροκροτήματα και ενίοτε πενταροδεκάρες. Αν εξαιρέσει κανείς την κυρία κυρία Κική Δημουλά και κάποιους, μετρημένους στα δάχτυλα, ελπιδοφόρους νέους εκτός συστήματος που παλεύουν με όποιο τρόπο να υπάρξουν, σχεδόν όλοι οι άλλοι οι παντοιουτοτρόπως πολυπροβεβλημένοι είναι ανακυκλώσιμα μεγαλοεκδοτικά σκουπίδια!”
http://dimsol.blogspot.com/
… και μετά απ’ αυτή την ύψιστη σιωπή μπορείτε να συμπληρώσετε ένα δελτίο του ΛΟΤΤΟ.
(Κάποιος είδε πρώτη φορά για ψάρι μια μαρίδα και όταν αντίκρυσε καρχαρία τον πέρασε για ελέφαντα)
Σκέτη αλητεία, φίλτατοι, σκέτη αλητεία.
Γλυκεία και τρυφερή προσπάθεια αλήθεια, όσο και αν είναι εμφανής ο ρόλος της ενήλικης εποπτείας στο τελικό αποτέλεσμα. (μια υπερ-ώριμη συναισθηματική οπτική απορρέει από τα περισσότερα)
Σίγουρα το διασκέδασαν όλοι και θα άξιζε να το επαναλάβουν κι άλλοι σε άλλα σχολειά.
(και είναι αξιέπαινοι οι διδάσκοντες που σκέφτηκαν να προσφέρουν κάτι τέτοιο, μια τέτοια χαρά -πρώτα από όλα- στα παιδιά)
Τι καλά όμως που θα ήταν και όχι ΜΟΝΟΝ τα μικρά παιδιά, αλλά και οι μεγάλοι που υποτίθεται τα ξέρουν όλα, να εγνώριζαν πλην των ποιητικών ασκήσεων της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου, το ίδιο καλά και τι σημαίνει ίαμβος, ελεγεία, επίγραμμα….
(να το ξέρουν καλά όμως, όπως πρέπει να γνωρίζει κανείς ότι κάθε 3στιχο 17συλλαβο δεν είναι απαραίτητα και χάικου)
Μετράμε μια χαρά το 5-7-5, ανάπαιστους ποιος ξέρει να μετρά;
Καλός και ο Μπασό να τον γνωρίζουμε, αλλά υπάρχει και ο Αλκαίος, η Σαπφώ.. ο Μελέαγρος (πού είστε κ. Κυριαζή;;;)
Και όπως πάει το θέμα στο τέλος αν ακούσουν Μπασό ή …Αλκαίο στο πρωτότυπο θα είναι σίγουρο ότι η εντύπωση θα είναι μία: ξένη γλώσσα…
(και δεν μιλάω για ηλικίες 8 και 10 ετών όπως αυτά τα παιδάκια…αλλά και για πολύ μεγαλύτερες…)
Κάθε μάθηση, κάθε άσκηση είναι ωφέλιμη
Και κάθε γνώση που εμβαθύνει, ακόμα πιο πολύ. Να μην σταματά ποτέ.
Να μην αρκείται ποτέ. Διότι έτσι ελλοχεύει το τέρας της ημιμάθειας.
Αγαπητές φίλες και φίλοι – για να τελειώσει κάποια στιγμή ετούτη η παράτα…
Λυπούμαι αφάνταστα που κανείς δεν έλαβε το θάρρος να σχολιάσει πως ετούτη η κουβέντα έχασε τον μπούσουλά της από το Σχόλιο νούμερο 9 του κυρίου Λυκοτραφίτη. Εγώ καθώς και ο κύριος Ράπτης αναπτύξαμε άλλο ζήτημα με το οποίο ατυχώς και ανειδικεύτως βαλθήκατε να φέρετε στον δικό σας ίσιο δρόμο. Τοποθέτησα πριν πριν όλα μου τα σχόλια για του λόγου το αληθές αλλά μάταια….
Τα μάτια τα αυτιά και τα ρουθούνια έχουν μπουκώσει κιμωλία.
Καλούς βαλεντίνους να έχετε, και ιδιαίτερα εσύ Γεώργιε Λυκοτραφίτη.
Σας χαιρετώ.
Και τελειώνω με αυτό γιατί τράβηξε πολύ αυτό το αστείο περί Χαϊκού. Η αγαπητή κυρία που “ασχολείται” με την εν λόγω ποιητική φόρμα, πέραν των τόσων άλλων αστοχιών, προσθέτει στο blog της: Το χαϊκού – Αποτελείται από ένα τρίστιχο
με συγκεκριμένες συλλαβές 5-7-5
Το χαϊκού ,
είναι ένα λυρικό ποίημα
που εκφράζει ποιητικό συναίσθημα
ή συγκίνηση…
Και το μυρμήγκι φορά 42 νούμερο παπούτσι…
Κύριοι, σας ευχαριστούμε για τη φιλοξενία στον ποιητικό ιστοχώρο σας!
Πρέπει να ξέρετε ότι καθημερινά είμαστε με τα παιδιά 5, 6 και 7 ώρες.
Περισσότερο με το δάσκαλο παρά με το γονιό είναι σήμερα το παιδί.
Δίνουμε αγώνα πραγματικό,
σε συνθήκες σχολικές και κοινωνικές εξαιρετικά δύσκολες.
Μας αρέσει και το απολαμβάνουμε.
Είναι χαρά και προνόμιο να αγωνίζεσαι δίπλα στο παιδί.
Στην γ΄ τάξη του δημοτικού έχει στο βιβλίο της γλώσσας μάθημα για τα χαικου.
Δέστε τι έκαναν τα μικρά μας με το δάσκαλό τους
http://to-blogaki-mas.blogspot.com/2009/01/haiku.html
Μπορεί να μην αξίζουν για τα δικά σας μέτρα,
ωστόσο είναι δημιουργίες παιδικές μέσα στην τάξη!!!
Σας ευχαριστούμε και πάλι για το χώρο που μας δώσατε, είμαστε στην διάθεσή σας για ανταπόδωση της φιλοξενίας
στο χώρο του σχολείου μας και γιατί όχι μέσα στην αίθουσα,
να δείξετε στα παιδιά μας
πώς να ποιούν,
αφού λατρεύουμε τις δημιουργικές δραστηριότητες και μισούμε την αποστήθιση.
Τελειώνοντας σας χαρίζω ένα ποίημα που αγαπώ ιδιαιτέρως και το αφιερώνω εξαιρετικά σε νεαρούς “φερέλπιδες”
και μεσόκοπους “φτασμένους” ποιητές
“το μαχαίρι”
Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κ’ οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.
Άρης Αλεξάνδρου
Από ζήλεια και ηλιθιότητα άλλο τιποτα
@ nikos-k
Εμείς σας ευχαριστούμε για την υπομονή σας και τον καθημερινό αγώνα σας.
Όπως βλέπετε και από τα 66 σχόλια, καθημερινά και εμείς έχουμε να κάνουμε με μαθητές που ονειρεύονται να γίνουν δάσκαλοι, από δασκάλους που νομίζουν πως έχουν μαθητές, από “παιδιά” γενικότερα που θέλουν την προσοχή της τάξης και που νομίζουν πως όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους. (για να προλάβω “δαγκώματα”, αναφέρομαι γενικά).
Με χαρά μας να συνεχίσουμε την επικοινωνία μέσα στις πραγματικές και διαδικτυακές “τάξεις”
Κύριε Αραβανή,
σας ευχαριστώ πολύ,
δική μας η χαρά και η τιμή,
άλλωστε ο στόχος είναι κοινός…
καλό βράδυ!
“μίλα σιγανά
οι άνθρωποι κοιμούνται
αγκαλιασμένοι”
καλό βράδυ φίλοι μου!
Δεν υπάρχει θέμα ποιος θα πει την τελευταία κουβέντα αγαπητοί… έχει ήδη ειπωθεί εδώ και ώρες.
Μα αναρωτιέμαι… υπήρξε κανείς που άσκησε αρνητική ή την όποια άλλη κριτική για την πρωτοβουλία των δασκάλων;
Άλλο πράγμα πήγαμε να παιδέψουμε με τον Ράπτη μα οι ανύποπτοι τα έχασαν – ο λόγος δικός τους…
Ως εδώ από μένα.
Δημήτρη με ξεσηκώσες νυχτιάτικα – θετικά όμως. Με αφορά σε ορισμένο βαθμό ένα μέρος των λεγόμενών σουαπό την τρίτη σου παράγραφο. Και οπωσδήποτε, σαν φίλος και όχι σαν σχολιαστής, θέλω να σου απαντήσω, ένεκα που συνομιλώ με σοβαρό άνθρωπο.
Γενικολογία αποτελεί η εκχυδαϊσμένη εκδοχή του “χάϊκου” στα σχολεία, ήτοι ο προσδιορισμός του αναγνωστικού “κέρδους” από μία παντελώς ασύνακτη και ανενημέρωτη διδασκαλική πρωτοβουλία – κι εννοώ αυτήν του υπουργείου, οι δάσκαλοι έρχονται κατόπιν, και ερήμην τους, να ολοκληρώσουν αφού δεν κατέχουν. Δεν μου έφταιξαν όμως, και τέτοιο πράγμα δεν δήλωσα. Εγώ λοιδωρώ αυτούς τους δήθεν προοδευτικούς που έκαμαν το Χαϊκού σαλάμι αέρος για μικρούς και για μεγάλους. Αν υπάρχουν ανάμεσά τους κάποιοι από τους παραπάμνω σχολιαστές, δεν το γνωρίζω, αλλά αν υπάρχουν τους λοιδωρώ κι αυτούς με την σειρά τους.
Η εντελο-λαγνεία εφόρμησε, δημιουργώντας ακατάσχετη αιμοφαγία στην ροή των σχολιασμών, από το σχολιο νούμερο 9 του διαβόητου κυρίου Λυκοτραφίτη – πολλοστήν…
Ο κύριος Ράπτης μίλησε καλά και μετρημένα καθώς και ο υποφαινόμενος. Θεωρώ πως κατόπιν όλα τα σχόλια γράφτηκαν για να γίνουν φίδια του Λαοκόοντα. Καταλαβαίνεις τι λέω…
Τώρα επί τάπητος: και με την απαγόρευση χρήσης των παρακάτω, είτε αποσπασματικά είτε με οποιονδήποτε τρόπο, διότι το κείμενο ανήκει σε τόμο που ετοιμάζεται η έκδοσή του και τα δικαιώματα έχουν παραχωρηθεί στον εκδότη του.
Μετά απ’ αυτό κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, ή μάλλον στην σπηλιά του.
ΧΑΪΚΟΥ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ (περικοπή)
Το χαϊκού είναι το κορυφαίο λουλούδι της Ανατολικής κουλτούρας. Οι μεγάλοι ποιητές του διατείνονταν πως είναι επίσης κι ένας τρόπος ζωής.
Στο χαϊκού το διανοητικό στοιχείο είναι τόσο απόλυτα συγχωνευμένο με το διαισθητικό, που καμία πιθανή ανάλυση δεν θα μπορούσε να τα διαχωρίσει. Ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει το χαϊκού χωρίς κόπο, δίχως την παραμικρή προσπάθεια, μόνο με το ένστικτο. Ουσιαστικά πρόκειται για την αντίληψη ενός γεγονότος που δημιουργεί ακαριαία εσωτερική δράση, μέσω της συνειδητοποίησης της δικής μας ένωσης μαζί του. Η όλη διαδικασία καταλήγει στην ικανοποίηση της επανένωσης του εαυτού μας με τα πράγματα, με το Όλον. Και πράγματι, η εμπειρία ενός Χαϊκού αφορά το άφατο του Κενού και τον υπερβατικό χώρο που μας χαρίζει να γεμίσουμε μέσα του.
Ο δρόμος της εμπειρίας είναι ο δρόμος των αισθήσεων. Η έκτη, και σημαντικότερη από όλες, η Ενόραση, έχει ως σύνδεσμο με τον έξω-από-το-νου κόσμο, τη γλώσσα, το μέγιστο εργαλείο. Αποθηκεύουμε τις εμπειρίες μας στο νου, σαν διανοητικές εικόνες. Η εικόνα έχει την απίστευτη δυνατότητα να σημαίνει πολλά περισσότερα από τον εαυτό της: πράγματα, πράξεις, συναισθήματα, σκέψεις κ. ά., με την προϋπόθεση βέβαια πως πρόκειται για εικόνα που είναι υπάρχουσα με άμεσο, φυσικό τρόπο: πράγμα που γίνεται όλο και πιο σπάνιο στον σύγχρονο κόσμο, όπου η εικόνα, ως τραγικά επιδραστικό φαινόμενο, ανήκει στην σφαίρα του πλαστού και του ευτελούς.
Η αυθεντική εικόνα λοιπόν καταφέρνει μʼ έναν θαυμάσιο τρόπο να ισοδυναμεί με την γλώσσα, τη διάνοια ή το συναίσθημα κατά τη διάρκεια της ποιητικής δημιουργίας. Τα ξεκάθαρα κείμενα δίνουν στον αναγνώστη και ξεκάθαρες εικόνες. Αν ο ποιητής αδράξει την εικόνα (ή τις εικόνες) μιας συγκινησιακής εμπειρίας, ο αναγνώστης, εφόσον διαθέτει βεβαίως τα κατάλληλα εφόδια, θα συγκινηθεί κι αυτός με τη σειρά του. Το Χαϊκού είναι η πεμπτουσία αυτού του τρόπου γραφής:
Ουγκουίσου νο
νάκου για τσιϊσάκι
κούτσι άιτε
Το αηδόνι τραγουδά:
το μικρό του στόμα
ανοιχτό.
(Μπουσόν)
Το χαϊκού λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρείται απλώς ένα ποίημα συμπυκνωμένο σε τρεις στίχους. Ένα τρίστιχο αφαιρετικό ποίημα, δεν είναι κατ’ ανάγκη χαϊκού. Και μάλιστα η πλειονότητα των «χαϊκού» που γράφονται από δυτικούς, δεν είναι στην πραγματικότητα χαϊκού. Πριν προχωρήσουμε, ας καταδείξουμε ένα πολύ σημαντικό σημείο: το χαϊκού δεν είναι τίποτε άλλο από «Σατόρι» – στιγμιαία αφύπνιση. Δεν είναι, όπως πολλοί πιστεύουν, η ανάδειξη ενός υψηλού νοήματος με ελάχιστες λέξεις. Το νόημα είναι μια λέξη εντελώς αντίθετη προς το Χαϊκού, ή, αν υπάρχει νόημα, δεν είναι άλλο από το ίδιο το χαϊκού. Το χαϊκού έρχεται από το κενό, και παράγει κενό. Απλοποιημένα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το χαϊκού είναι μια ελάχιστη νύξη γύρω από την πραγματική ύπαρξη των πραγμάτων, και την πραγματική σχέση του ανθρώπου μʼ αυτά. Η δυσκολία προσδιορίζεται στο ότι ο τύπος και η ουσία αυτής της σχέσης, είναι ένα πράγμα. Η βασικότερη προϋπόθεση για να γραφτεί ένα χαϊκού, είναι ο ποιητής να το βιώσει συλλήβδην, και όχι απλά να το διανοηθεί. Το χαϊκού δεν σχετίζεται με καμία άλλη αισθητική νόρμα, όπως λ.χ ο λυρισμός, ο νατουραλισμός, η λαϊκή ή η δημοτική παράδοση κτλ.
Τα τρία βασικά στοιχεία του χαϊκού είναι το Τι, το Πότε και το Πού. Συνήθως, η ίδια η εικόνα δηλώνει από μόνη της το Τι, ενώ υποδηλώνει το Πότε και το Πού. Αυτά απαρτίζουν τον αρχετυπικό κανόνα, με βάση τον οποίο, το χαϊκού διέθετε την συλλαβική διάταξη σε σειρά τριών στίχων: 5/7/5. Το χαϊκού όμως εξελίχθηκε και έφτασε στις μέρες μας έχοντας ως δομή και τεχνική του τα χαρακτηριστικά που πριν από αιώνες αποτελούσαν μάλλον την εξαίρεση του κανόνα. Η επαγωγή μετατράπηκε σε ύψιστη αξία, και η τριάδα των Τι, Πότε και Πού, έπαψε να συντελεί (με τη σειρά της διάταξής της και την αρχική της χρησιμότητα) ή συντελεί σε μικρότερο πλέον βαθμό στη δημιουργία του ποιήματος. Ούτως, καταργήθηκε σταδιακά και η ορθόδοξή του συλλαβολογία, διατηρώντας βέβαια την μέγιστη λακωνική, οικονομική φόρμα. Η «εξαίρεση» για την οποία γίνεται λόγος εδώ δεν αποτελεί κάποια αυθαίρετη κρίση που αφορά σε πολύ ελάχιστα παραδείγματα γραφής από τους μεγάλους ποιητές του είδους. Πρόκειται ουσιαστικά για τις κορωνίδες των χαϊκού που παρότι γράφτηκαν την εποχή που οι κλασικοί κανόνες όριζαν την μορφή και το ύφος του ποιήματος, οι ίδιοι οι μέντορές του παρέκκλιναν εσκεμμένα και έφτασαν το χαϊκού στην αποθέωσή του:
Φθινοπωρινός
άνεμος: σκέψεις
στο μυαλό του Ίσσα.
(Ίσσα)
Ξέρω καλά πως
οι βροχές του Ιούνη
απλώς πέφτουν.
(Ονιτσούρα)
Η λακωνικότητα του χαϊκού επιτρέπει μια βαθύτερη πειθαρχημένη γλωσσική προσέγγιση, γεγονός μοναδικό για ολόκληρο το υπόλοιπο λογοτεχνικό σύστημα γραφής. Σχετικά μʼ αυτό ο William Carlos Williams έγραψε κάποτε:
«Δεν υπάρχει τίποτα το συναισθηματικό σε μια μηχανή, και το ποίημα είναι μία μικρή (ή μεγάλη) μηχανή φτιαγμένη από λέξεις. Όταν λέω πως δεν υπάρχει τίποτα το συναισθηματικό σʼ ένα ποίημα, εννοώ πως δεν μπορεί να υπάρξει κανένα στοιχείο (όπως συμβαίνει και σε οποιουδήποτε άλλου είδους μηχανή) που να πλεονάζει».
Η βραχυλογία και η αποφυγή κάθε μη απολύτως απαραίτητου στοιχείου, όπως επιβάλλει η φύση της σύλληψής του, δίνει στο χαϊκού ένα υπερπλεονέκτημα που δεν το διαθέτουν άλλου είδους κείμενα. Η εικόνα, η μεταφορά, η επαγωγή, η συγκίνηση και η ενόραση βρίσκονται ταυτόχρονα στο προσκήνιο του ποιήματος με τη μέγιστη δύναμή τους. Στο χαϊκού, κανένα στοιχείο δεν υποχωρεί, ούτε δίνει τη θέση του στο άλλο – όλα συνυπάρχουν. Αν κάτι δε ληφθεί υπόψιν, το ποίημα αποδυναμώνεται αυτομάτως. Όμως, ακόμη κι όταν το ποίημα συγκροτείται απʼ αυτά τα στοιχεία, η καθαρή αξία, η αλήθεια του ποιήματος, χρειάζεται κάτι ακόμα: όποια τεχνική προτίμηση κι αν έχει ο ποιητής, η απόλαυση της πραγματικής ποίησης, επαφίεται τελικά στην οξυδέρκεια και τη διάνοια του αναγνώστη (πάλι σε βαθμό που δεν απαιτείται σε κανένα άλλο είδος ποιητικής γραφής). Ο αναγνώστης οφείλει να συλλάβει το Ουσιώδες μέσω της Καθαρής Αντίληψης. Αυτό είναι δύσκολο, μια και στους περισσότερους ανθρώπους έχουν παροπλιστεί οι πιο λεπτοί διανοητικοί μηχανισμοί. Το χαϊκού πάντως, ακριβώς επειδή δίνει την ψευδαίσθηση της δυνατότητας πολλαπλών αναγνώσεων και νοητικών παιχνιδιών, είναι πολύ δημοφιλές στους κύκλους των αναγνωστών της ποίησης. Στη πραγματικότητα όμως με το Χαϊκού δεν μπορεί να παίξει κανείς καθώς δεν υφίσταται παρά μόνο ένα μήνυμα και μία ανάγνωση.
Άλλο ένα σημαντικό στοιχείο του χαϊκού είναι η ονοματοποιία, η οποία συμβάλλει ουσιαστικά στο μεγαλείο του. Υπάρχουν τρεις τύποι ονοματοποιίας, που χρησιμοποιούνται ανά περίπτωση: α) η άμεση αναπαράσταση του ήχου, β) η αναπαράσταση της δράσης και όλων των αισθήσεων πέραν της ακοής, και γ) η ονοματοποιία της έκφρασης της ψυχικής κατάστασης, της οποίας η μετάφραση είναι μάλλον ακατόρθωτη. Για παράδειγμα:
Χίτο τσιράρι
κονόχα μο τσιράρι
χοράρι κάνα.
(Ίσσα)
Σʼ αυτή την περίπτωση, η επανάληψη του «-ράρι», της κατάληξης δηλαδή του τετελεσμένου χρόνου, δίνει τρομερή έμφαση στην απόλυτη ερήμωση που περιγράφει η εικόνα. Ιδού η δική μου προσέγγιση:
Σκόρπιος κόσμος
τα φύλλα σκόρπια
και διάσπαρτα.
Κλείνοντας, δεν είναι δυνατό να μην κάνουμε ξανά λόγο για την υπέρτατη αρχή που διέπει το χαϊκού, το Ζεν. Κατά την αντίληψη αυτή, η αξία και αλήθεια κάθε πράγματος βρίσκεται στο κενό του – όπως ακριβώς η χρηστικότητα ενός δοχείου. Χωρίς το Ζεν δεν μπορεί να υπάρξει χαϊκού. Το χαϊκού είναι η απόλυτη καλλιτεχνική έκφραση του Ζεν, γιατί συλλαμβάνει το ακαριαίο, το Παροδικό, ακριβώς τη μοναδική στιγμή της σύγκρουσής του με το Αιώνιο.
Άνθος χαϊκού
Άπειρη ευγλωττία
του ελάχιστου.
Υ.Γ. «Δεν έχει ιστορία ο αέρας
Μνήμη η ζέστη η απογευματινή
Οι άνθρωποι που πάνω κάτω προχωράνε
Ηλικιωμένοι που τους σέρνουνε παιδάκια…»
Γιάννης Πατίλης
Κο κο κο
Πουλ πουλ
άι άι.
Κύριε Μίχο δεν το σώζετε το ζήτημα ακόμη κι αν πάτε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Δείτε το σχόλιο 5 και γυρίστε πλευρό.
Επί χάρτου ζητήματος (σχόλιο 79): κούκου…
Και χαμπάρι πως σας απαντά το Χαϊκού και όχι εγώ.
ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ
Καμία πράξη των άλλων δεν γίνεται εξαιτίας σας.
Ό,τι λένε και κάνουν οι άλλοι, αποτελεί μια προβολή της δικής τους πραγματικότητας, του δικού τους ονείρου.
Όταν είστε απρόσβλητοι στις γνώμες και πράξεις των άλλων, δεν θα υποφέρετε από αναίτιο πόνο.
ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ
DON MIGUEL RUIZ
με την Janet Mills
Υ.Γ. “Sancta simplicitas!” (Ιερά Απλότης)
Δριμύτριε εσύ γνωρίζεις ποιός το φώναξε και γιατί.
“Η θέση των διανοούμενων δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα στη γαλλική κοινωνία. Μετά τα γεγονότα του Μάη του ’68, οι κυβερνήσεις αντιλήφθηκαν πως τα εργαλεία κατανόησης της κοινωνίας δεν ήταν προσαρμοσμένα στη νέα κατάσταση. Αρχίσαμε λοιπόν τότε να δίνουμε σημασία σε έναν “συμπτωματικό” λόγο διανοούμενων: οι διανοούμενοι έγιναν ειδικοί των συμπτωμάτων, γιατροί που κάνουν διαγνώσεις, που παριστάνουν τους μάγους, αλλά που δεν θεραπεύουν. Τους ρωτάμε, αναφερόμαστε σε αυτούς, αλλά τους παρακαλούμε να μην προτείνουν κανένα φάρμακο! Βρίσκονται εκεί για να πουν πως η κοινωνία είναι άρρωστη… και να το επαναλαμβάνουν συνεχώς, επικαλούμενοι όλους τους κοινούς τόπους μέσα από τους οποίους εδώ και πολύ καιρό η ελίτ αναγγέλλει την ασθένεια των σύγχρονών της…».
Ζακ Ρανσιέρ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 11/02/2009
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=42602980
Λάο Τσε – Το βιβλίο του Λόγου και της φύσης – Ταό Τε Κινγκ
Απόδοση και σχόλια Γιώργος Αλεξάκης Αθήνα 1983
ΕΙΚΟΣΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΡΟΦΗ
Εκείνος που στηρίζεται στην άκρη των δαχτύλων
δεν καταφέρνει να σταθεί.
Εκείνος που βαδίζει με μεγάλη δρασκελιά
σύντομα θα κουραστεί.
Όποιος προβάλλεται δε λάμπει.
Όποιος περιαυτολογεί δεν ακούγεται.
Όποιος κομπάζει δεν έχει αξία.
Όποιος καυχιέται δε διαρκεί.
Για κείνους που ακολουθούν το Λόγο τούτα είναι περιττή τροφή
κι άχρηστο βάρος
γι αυτό και τ’ αποφεύγουν.
Υ.Γ. Αυτοί οι επίγειοι νονοί ουρανίων φώτων
Που δίνουνε ονόματα στους απλανείς αστέρες
Δε χαίρονται τις έναστρές τους νύχτες
Περισσότερο απ’ εκείνους που βαδίζουν αγνοώντας τι είναι αυτά.
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ
Καλησπέρα σας,
Σεπούκου & Σινπού… Οι γιοι τ’ ανέμου.
Ούτε καμικάζι ούτε χαρακίρι (αυτά είναι νόθες χυδαιότητες).
Με εκτίμηση
Κώστας Ρεούσης & Υ.Φ.Λ.
!*!
Δημήτρη σε χαιρετώ. Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει τίποτα σε κανέναν. Ποια είναι η λοιδωρία και η ξιπασιά επίσης, κρίνεται από το κεφάλι στο οποίο κρέμεται το στόμα.
Για μένα η λοιδωρία και η ξιπασιά ξεκινά από την αυθαίρετη οικειοποίηση ιδιοτήτων,σχέσων, και αντιλήψεων από κεφαλές που κάνουν λογοτεχνικό χόμπι. Είναι βεβαίως και αυτό ένα δικαίωμα, ξεκάθαρο, κανένας δεν πρέπει να το αφαιρέσει, δεν έχει το δικαίωμα. Αλλά υπάρχει και μία πυρηνική υποχρέωση από την πλευρά εκείνων που ασκούν το χόμπι: να είναι τίμιοι (με το αντικείμενο), και προσεκτικοί. Δεν είμαι εγώ αυτός που σχολιάζω τους πάντες και τα πάντα, ούτε αυτός που λέει “πάντα τα καλά λογάκια” (γιατί νομίζει ο αδαής πως μ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται καλός άνθρωπος και επι πλέον βοηθά την ¨ποίηση”).
Σχετικά με την κατάντια των περισσοτέρων παραπάνω σχολίων απήντησα ευθέως και καθέτως στο 79.
Το περί ποσότητος σχολιασμών εφάπτεται στα περί υποχρεώσεων.
Όπως υπονόησα και στον κύριο Μίχο, δεν υπάρχει πουθενά “εγώ” στα δικά μου σχόλια, υπάρχει το Χαϊκού. Δεν θα κάνω σε κανέναν την χάρη να σαλιαρίζει με κάτι τόσο σημαντικό, δίχως να αρπάζει και καμιά πενιά….
Παραμένω σθεναρά στο 79, επί του οποίου επικρατεί σιγή κατεψυγμένου ψαριού.
Ίσι γιόρι
ναμασί
άκι νο κούρε.
Που έλεγε και ο παπούς μου…
Σημείωση Ποιείν:
Όπως θα δείτε, αφαιρέθηκαν τα ονόματα των παιδιών έπειτα από αίτημα του σχολείου, εξ’αιτίας της (ν)τροπής που είχαν πάρει ορισμένα σχόλια, ειδικά σε ένα ποστ παιδιών. Σβήστηκαν επίσης ορισμένα σχόλια, πιθανόν να σβήστούν και άλλα. Σε περίπτωση που υπάρξουν αντιδράσεις στο παρόν πόστ θα “κλειδωθούν” τα σχόλια.
Υ.Γ Γνωρίζουμε οτι χάθηκε η ροή των απαντήσεων, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.