Αυτοσχέδια φεγγάρια

Θραύσματα οι λέξεις μιας πραγματικότητας, λίγες μα αιχμηρές
Κόβουν στα δυο απόψε ένα φεγγάρι νόμισμα χρυσό.
Το ένα μισό πάνω σε ράγες διασχίζει καμπύλη τροχιά
Τυλίγεται την υγρασία του καλοκαιριού αδιαμαρτύρητα
Για να βουτήξει ηδονικά να ξεπλυθεί στη θάλασσα
Πίσω από τους εξώστες τ΄ουρανού στο τέλος μιας διαδρομής.
Το άλλο μισό ενέχυρο για μια χούφτα δάκρια το δώσαμε
Για να ξεπλύνουμε ένα πρωινό τα προσωπεία του δαίμονα
Αθόρυβα παρέα με λέξεις που κρατούν την αναπνοή τους
Και με αγγέλους που κρατάνε το λόγο τους να τον εξορίσουμε
Μέσα από μυστικά περάσματα στις σκοτεινές συνοικίες
Εκεί όπου ξεψυχούν τ΄αστέρια, εκεί από πού γεννήθηκε
Με αντίδωρο ένα ποίημα καρφωμένο στην πλάτη
Αντί για το μισό φεγγάρι που βιαστικά το δώσαμε ενέχυρο.

Σκισμένο τριαντάφυλλο

Μυθικά σ’αγαπώ μυθικά κι αλλόκοτα
Αισθαντικός τρελός προσκυνητής μοναχικός
Τρόφιμος της αγάπης σου, μια πινελιά σκιά
Πόνου απόχρωση σκισμένο τριαντάφυλλο
Λουλούδι νοτισμένο σάρκινο μ’ αγγέλων δάκρια
Υγρός πυρετός ο έρωτας μέσα στις φλέβες σου.

Ένα αγρίμι αμαρτωλό που νανουρίζεται γυμνό
Αγκαλιασμένο απ’ τις συσπάσεις των βλεφάρων σου
Γρύλισμα συρτό λυγμός ρωγμή που αναβλύζει
Μέσα σε θύλακες φωτιάς φλόγα αναρριχόμενη
Εκμυστηρεύσεις στριμωγμένες σε μια αγκαλιά
Κρήνες αιμάτινες που ξεδιψούν τα νυχτολούλουδα.

Στη δίψα των κυττάρων μου οδός διαφυγής
Η υγρασία που εξαπλώνεται στα χείλη σου
Κάθε που σε φιλώ γοργόνα ζωηρή καραδοκεί
Αναπηδά περίτεχνα για να χαθεί μέσα σε κύματα
Αλκοολούχα αποστάγματα απομεινάρια
Των φιλιών σου εκείνων που δεν ξεχάστηκαν.

Αναλλοίωτα

Στις άλλες μνήμες
όσες θέλει ας δίνει η φαντασία παραλλαγές :

Στο άφρισμα της θάλασσας
που αγγίζουν τα δάχτυλα των ίσκιων
οδοιπορώντας πάνω στα πλήκτρα των ωρών
ή σε μια πιο σκούρα απόχρωση
που παίρνει ο ουρανός τη νύχτα
καθώς βαθαίνει στον ορίζοντα

Αλλά σʼεκείνη την εικόνα
που χάιδεψαν τα μάτια μου,
σʼεκείνη τη στιγμή
που μένει ακίνητη στα χείλη μου,
η φαντασία τίποτα δεν έχει να προσθέσει

«ΕΝΔΥΜΑ»

Σκέπασε τη λάμπα με τα πρωινά σου ενδύματα. Επιδίωξε το σκοτάδι και έτσι κανείς δεν θα γνωρίζει σαν σε βρούν πνιγμένο από τις τύψεις, πως απόψε αποπειράθηκες να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.

«ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΗΛΙΝΑ»

Αλλόκοτα σχήματα , ανορθόδοξα αποκτά η νύχτα από τούτη τη γωνιά που τη θωρρώ , κρυμμένος καλά από τις φλογισμένες σκέψεις. Ξοδεύεται ο καιρός, γίνεται άνεμος και χύνεται στο καλούπι που με στυλώνει. Αγχόνη ο καπνός τυλίγεται στα άδεια μάτια , θολώνει το λογισμό και χάνεται μαζί με έναν ανασασμό απελπισμένο. Διερχόμενα οχήματα οι μνήμες και εκείνα που θα έρθουν έχουν κιόλας παλιώσει. Κοιμάσαι χρόνια στην κάμαρη και δεν χωρούν οι ποιητές με τα φτιασιδωμένα τοπία να τρυπώσουν στων ματιών το διάκενο.Μια σημασία έκλεψα από τη μέρα που θα γεννηθεί στου σκοταδιού τον κόρφο και η κραυγή μου , ελπίδα που ακόμα ζει ανάμεσα στις θανατωμένες αδελφές της.
Χαράζει στον κόσμο και μόνο με τα αγάλματα μπορείς να μοιραστείς τη σιωπή. Πήλινο , όλο ρωγμές το προσωπείο που μου απέμεινε απόψε. Εκείνο που φορεί η ψυχή δεν είναι σάρκα, όνειρο καρφιτσωμένο είναι στα μάτια , σαν μια στάλα που πάγωσε και το τζαμωτό δάγκωσε για να σταθεί πριν γίνει ψηφίδα διάφανη στο ραγισμένο ουρανό σου. Σαν χώμα που μύρισε από βροχή περαστική , έτσι και οι καιροί απόψε που δεν τολμώ να κοιμηθώ , θύμησες από σφοδρές επιδημίες κουβαλούν , πληγές από επιδρομές ενοχών και τα επίκαιρα μοτάρια πονούν πιότερο.
Άδειο το ποτήρι, σφαλιστά τα βιβλία και η λάμπα μου, φανοστάτης ψυχής, φως μακρυσμένο δρόμων αδιέξοδων, μεγάλων.

«ΦΟΡΕΜΑ ΟΛΟΣΚΟΤΕΙΝΟ»

Καπνίζεις εγκατάλειψη και αγάπη άφλιτρη. Στα χείλη σου αποδομένος ο καπνός και είναι οι ψηφίδες του , μνήμες πικρές που κολλούν στα χείλη. Θυμάμαι μονάχα που μου πες κάποιο βράδυ ανύπνωτο πως αγαπάς πολύ τη σιωπή της αυγής. Τούτη την ώρα μου λεγες, σαν φυλακίσεις τον ανασασμό , θα ακούσεις ίσως τον ήλιο να σκαρφαλώνει στα υγρά κλωνιά , στις ολομόναχες, φιλέρημες στέγες , αφήνοντας ολόλευκες χαρακιές , ψυχανθίσματα εφήμερα. Μου έλεγες για νύχτες ματαιωμένες, βραδυπορούσες με ένα δειλό φιλί και ένα σωρό από τρέμουσες κατάκοπες καρφιτσωμένες στο ολοσκότεινο φόρεμά της.
Ενοχές , τύψεις , ηδονές τραχιές, σαν δυσβάσταχτοι καημοί. Τούτα , μου λεγες πως προσδίδουν στο απόβραδο αίγλη και έξαψη ανυπόφορη. Τούτα , μου λεγες , πως δειλό σε κάμουν τα φλογισμένα απομεσήμερα στις άδειες πόλεις. Και ένας χειμώνας βροχερός σκέπαζε τα λιόδεντρα μάτια.

Άσκηση θάρρους

Οραματιζόταν το μέλλον μέσα από στίχους του Lorca
«Κάτω από την αψίδα της συνάντησής μας
το κώνειο τώρα μεγαλώνει.»
Κι ο Tarantino από δίπλα να τον μυεί
στην Πόλη της Αμαρτίας.
Στο ασπρόμαυρο πλάνο
το αίμα στο παντελόνι
δεν θύμιζε τίποτε από το πάθος της νύχτας.
-ρομαντικό και άγριο ταυτόχρονα-
Αποκαμωμένος στηρίχτηκε στο μπαστούνι του.
Χρόνια τώρα το ίδιο όνειρο συντροφεύει το βήμα του.
Η θύμισή της ολοζώντανη στέκει στην καρδιά του ακόμα,
ενώ ο Φεντερίκο του ψιθυρίζει
“Ένας τοίχος απʼ ονείρατα κακά
με χωρίζει από τους πεθαμένους.”

* Οι στίχοι του Φ. Γκ. Λόρκα είναι από το ποίημα “Γκασέλα της Ερωτικής θύμισης”, μτφρ. Τάκης Βαρβιτσιώτης (εκδ. Λιβάνη)

Το καλοκαίρι θα περάσει κορώνα γράμματα.
Μια μέρα του φθινοπώρου
θα μαζευτούμε οι καπνιστές στα καφενεία˙
θα κοιταχτούμε καλά
κι ύστερα θα βγούμε στη βροχή
να προστατεύσουμε
τα τσιγάρα που μας άναψαν
οι έρωτες.
Κι όπως θα γίνουμε ένα
με τις καύτρες του στήθους μας
θα καταλάβουν επιτέλους
του κόσμου όλου οι άκαπνοι
ποιο πάθος μας μοσχοβροντά
και ποιο μας αποτεφρώνει.