ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ

Μέσα στην καταιγίδα. Πρόφερα τ’ όνομά μου. Ακούστηκε. Σαν αχνός λυγμός. Σπαρταρούσαν. Τα φωνήματα. Μέσα σ’ αυτή τη λέξη. Τ’ όνομα. Αυτό που μου χάρισες. Εσύ. Για να υπάρξω. Στο δέρμα μου λαμπύρισαν χρυσά φτερά. Στ’ άκρα τους μόρια φωτός. Σχεδόν αγγίξαν. Τα όρια της ανυπαρξίας.

Τα ηλιοτρόπια ανθίζαν. Ένας ρυθμός που ξέσκιζε τ’ ατσάλι. Ένας καρπός πιο άκαρπος. Μια πειθώς στην άβυσσο. Ένα χάσμα. Κοντά στον ήλιο. Κοντά, στην πιο σκοτεινή πλευρά μου. Ένα θραύσμα αλήθειας.

Ο λόγος είν’ η αρχή και το τέλος. Σαν μνημόνιο. Φως. Αγγελικών διανοιών. Αίτιο και αιτιατό. Αντανακλάσεις της εσπέρας. Γαλαζορόδινη. Καθρεφτίζει. Το διαιρεμένο σώμα. Τον εξαντλημένο εγκέφαλο. Τον ανασυγκροτημένο. Μεσ’ στην αχανή ολότητά του.

Το κορμί. Κυλιέται αναίσχυντα. Σε μια παραφορά δακρύων. Σε μια λίμνη υλιστικών δρακόντων. Φλεγουσών επιθυμιών. Κρύπτη ορνέων. Μετουσιώσεις ονείρων. Αναγεννημένων. Από τις σκιές. Ένας κύκλος. Ένα παιχνίδι πλευρικών κατόπτρων. Ανεστραμμένων.

Ουλές του παρελθόντος. Ακριβοδίκαια κατανεμημένες στη ροή του αίματος. Υγρές, λείες κοιλότητες στο έδαφος της γνώσης. Νους, συσκοτισμένη ύπαρξη. Απέραντη μνήμη. Ξεπηδά σα φωτιά. Σαν ίχνη. Σαν ουλές που αφήνει στο διάβα του το σώμα. Χαρακιές. Σε υπέργειο καθρέφτη.

Ουράνιοι τροχοί. Ρινίσματα φωτός. Ψίθυροι. Μεσ’ στην αχανή άβυσσο. Χαώδης διαρπαγή σοφών ενστίκτων. Λυγμός. Σαν αχνός λυγμός. Ακούστηκε. Στην άβυσσο. Στο λιβάδι με τους ασφόδελους. Λευκές ουλές. Εναλλάσσονται. Με κυματοειδείς. Μαύρες γραμμές. Εκτυφλωτικές αντανακλάσεις. Χωρίς περιγράμματα. Χωρίς χρώματα. Το φως γδέρνει το σκοτάδι. Ένα φανάρι στην ομίχλη. Τολμώ να το προφέρω. Η λέξη. Αναβλύζει από μια πηγή. Φεγγαρόφωτο. Πλάι, το ποτάμι. Ακούστηκε. Σαν ουρλιαχτό.

Παίζω έναν ρόλο…
Είμαι ηθοποιός, δεν είμαι εγώ. Αφήνω το παντοτινό να γίνει η σκηνή στο έργο αυτό. Δε νιώθω χαρούμενος, ούτε λυπημένος, απλά θέλω να ξέρω το λόγο που χρειάζεται, για να είμαι εντάξει μέσα στην αλλαγή του κόσμου.
Ανάμεσα στο γνωστό σύμπαν αλλά και το άγνωστο.
Μέσα εκεί που είμαι και εγώ.
Ένας κατάκοπος ξένος, πίσω από μία κάμαρα γεμάτη βροχή.
Περισσότερο μοναχικός τώρα, σα μια ένδειξη των δύσκολων καιρών.
Δεν έχω κοινωνική φόρμα και οι λέξεις σπάσανε από τα σαρδάμ..
Σε αυτές είχα αποταμιεύσει πολλά αποθέματα ρόλων.
Το σενάριο είναι γραμμένο απʼ όσες βρήκα απόψε…
Θάνατος, μοναξιά, χρόνος, όνειρα, κόσμος, ύπνος, πόλη, λέξεις, μέρες, ψυχή, σχέσεις, αγάπη, έρωτας, χωρισμός, απομόνωση, ζωή…
Τώρα πρέπει να βγω στη σκηνή. Τα φώτα είναι τόσο δυνατά, που δε βλέπω τον κόσμο. Ακούω μόνο τα τσιριχτά γέλια του φθόνου. Είμαι έτοιμος…
– Σςςςςςςςςς… σωπάστε τώρα, η σκέψη μιλάει…
– Ποια σκέψη ; Μιλάει η σκέψη ;
– Είναι τρελός! {Φωνάζει κάποιος από τον εξώστη}.
– Η μοναξιά σε φοβίζει… περισσότερο από τον θάνατο; {Ρωτάω}.
– Ποια μοναξιά; Δε νιώθω μόνος!
{Κανένας άλλος από το ακροατήριο δε μιλάει…ο άνθρωπος με κοιτάει και κουλουριάζεται στη θέση του.}
– Ο θάνατος είναι ένας ύπνος χωρίς όνειρα…Η μοναξιά ένα κενό του μυαλού…για τον απρόσμενο φόβο.
– Ο χρόνος που περνάει; {Ρωτάει κάποιος άλλος}.
– Ο χρόνος…

I)

Τ’ απόστημα θα σπάσω
της σοδειάς σας .
Την άδεια σας κουλτούρα
κατουράω .
Σ’ εφετεία στέλνω τους εφέτες
και τις επωμίδες στήνω
στ’ απόσπασμα .

II)
Η επανάσταση κοιμάται στο σαρκίο της
οι επαναστάτες σε χωματερές
τραγουδάνε τη διεθνή .
Τα παιδιά στα χαλίκια
μιας παραλίας αγνώστου
διαβάζουν το μέλλον
κι εγώ λογιστής πολυεθνικής
ζυγίζω στα χαρτιά μου $ .

Ταυτοποίηση DNA

Γεννάω πάντα ένα παιδί
στη μέση του χειμώνα
μελανιασμένο από την υποξαιμία,
υπέρβαρο,
με μια τρύπα την καρδιά.
Κατεβαίνει με τα πόδια
από την μήτρα του εγκεφάλου μου
στο δεξί μου χέρι,
γλιστράει αιμόφυρτο
πάνω στο άσπρο χαρτί και κλαίει
με εκκωφαντικούς υπό-ηχους.

Γεννάω πάντα ένα παιδί
χορτάτο, θηλασμένο ήδη
με το γάλα της ανησυχίας μου
που μιλάει την γλώσσα της αβύσσου
και νοσταλγεί εμπειρίες
που δεν έζησε ποτέ.

Γεννάω πάντα ένα παιδί
μεγαλύτερο από μένα
σε ηλικία,
γεμάτο ρυτίδες,
θρομβωμένες φλέβες
και αρθρώσεις που φλεγμαίνουν.
Δεν το παίρνω ποτέ αγκαλιά
ούτε το κοιτώ στα μάτια
από φόβο μήπως ανακαλύψω
πως στην πραγματικότητα
εκείνο με γέννησε!

(2)

Μεθυσμένα τηλεχειριστήρια

αναποδογυρίζουν

τους ανθρώπους.

Σκοντάφτει

ο ένας πάνω

στον τάφο του άλλου

και σκοτώνεται.

Βλέπεις,

υπάρχουν

και πιο απλοί τρόποι

για να περάσεις στην αιωνιότητα

Far away from Hollywood

Μια φορά

να συγχωρεθείς ή να συγχωρέσεις

Αβέβαιοι οι μέλλοντες χρόνοι

χτυπούν μεταξύ τους και ξεκουφαίνουν τους αντιφρονούντες

Τους αδιαφορούντες

Κι εγώ

Λέω ένα εγκάρδιο ευχαριστώ στο σιγαστήρα

κι ανοιγοκλείνω τα φτερά μου

Μένω ακόμα εδώ κοντά,

σ’ αυτό εκεί το σπίτι

Το κουδούνι γράφει

έξοδος.