Ταυτοποίηση DNA
Γεννάω πάντα ένα παιδί
στη μέση του χειμώνα
μελανιασμένο από την υποξαιμία,
υπέρβαρο,
με μια τρύπα την καρδιά.
Κατεβαίνει με τα πόδια
από την μήτρα του εγκεφάλου μου
στο δεξί μου χέρι,
γλιστράει αιμόφυρτο
πάνω στο άσπρο χαρτί και κλαίει
με εκκωφαντικούς υπό-ηχους.
Γεννάω πάντα ένα παιδί
χορτάτο, θηλασμένο ήδη
με το γάλα της ανησυχίας μου
που μιλάει την γλώσσα της αβύσσου
και νοσταλγεί εμπειρίες
που δεν έζησε ποτέ.
Γεννάω πάντα ένα παιδί
μεγαλύτερο από μένα
σε ηλικία,
γεμάτο ρυτίδες,
θρομβωμένες φλέβες
και αρθρώσεις που φλεγμαίνουν.
Δεν το παίρνω ποτέ αγκαλιά
ούτε το κοιτώ στα μάτια
από φόβο μήπως ανακαλύψω
πως στην πραγματικότητα
εκείνο με γέννησε!
Ρωγμή
Είμαι ένας καθρέφτης
που κάποιος ιδιόρρυθμος
κρέμασε στο κενό
για να το διακοσμήσει.
Παρακαλώ πολύ
μην προκαλείτε άσκοπες δονήσεις.
Δεν είναι που χάνω πότε-πότε
την ισορροπία μου.
Είναι που φοβάμαι
μήπως ξυπνήσει η ρωγμή που κουβαλώ
και με θρυμματίσει.
Το διπλανό δωμάτιο
Ακούω ένα γέλιο γάργαρο
κι ύστερα ένα υπόκωφο κλάμα.
Βήματα νευρικά στο πλακάκι
από γυναικεία τακούνια
τακ! τακ! τακ!
συντονίζονται στην ταχυπαλμία μου.
Μαντεύω το σκοτάδι
και την ανήσυχη ανάσα ενός αγριμιού.
Τον εγκλεισμό μιας απόπειρας φυγής.
Κάποιος φωνάζει για βοήθεια.
Τι κρίμα πάντα!
Κλειδωμένη στο διπλανό δωμάτιο
προσποιούμαι την απουσία μου.
Μου άρεσαν πολύ. Κυρίως τα δύο πρώτα που νιώθω να αλληοσυμπληρώνονται.
Ίσως η σχισμή που βγαίνει το “παιδί” όταν ξεράθηκε να έγινε ρωγμή.
Δεν ξέρω.
Καλημέρα.
λιτή έκφραση,
λέξεις απλές με ουσία,
δυνατές εικόνες-περιεχόμενο
εξαιρετική!
(το πρώτο μου άρεσε πολύ…)
Eπιτέλους!Μερικά ποιήματα που έχουν σκοπό, πονοή και δομή, που προκαλούν να τα διαβάσεις, που έχουν να πουν κάτι(αυτός δεν είναι ένας στόχος της ποίησης) που περιγράφουν όχι μελό-συναισθήματα, αλλά της αιτία τους, μέσα στη γενικότερη ελληνική σαβούρα της ομφαλοσκόπησης, των αφηρημένων αοριστολογιών, της επαίσχυντης, άοσμης και πριμοδοτούμενης πολλές φορές από προσωπικές δικτυώσεις, υπερπροβολής του απόλυτου τίποτα!
Ενδιαφέρουσα η ποιητική της κυρίας Μπουράνη
χωρίς ωστόσο να πληρώνει τη λαιμαργία της ανάγνωσης.
Και θα ξηγηθώ.
Τα ποιήματα αλα Πλαθ ,που ποτε δεν ειναι Πλαθ,
είναι ΠΛΑΘ’ς.
Οι φιλολογικές-επεξηγηματικές κατακλείδες που χρησιμοποιούνται στο τέλος κάθε ποιήματος περιορίζουν τη φαντασία του αναγνώστη -τη δική μου έστω- και δεν αφηνουν την εικόνα να επεκταθεί. Κατ εμέ ,το ποίημα δεν κρίνεται από το καθ’ αυτό ποίημα αλλά από τις δυνατότητες που προσφέρει στους αναγνώστες να το επεκτείνουν χωρίς κατευθυντήριες εντολές, ποδηγεσίες και χρήσματα.
Επιπλέον, η τόσο εξόφθαλμη χρήση των αντιθετικών χαρά-γέλιο αλλα και η χρήση των εκνευριστικών (επιτέλους!!) υπερρεαλιστικών ευκολιών ”ανήσυχη ανάσα” , διαβρώνουν την ουσια που ενδεχομένως να διαθέτει το ποίημα. Τέλος, η ανατροπή είναι μια μεγάλη μεγάλη υπόθεση. Θεωρώ, και αν κάνω λάθος διορθώστε με, ότι η εκ των έσω ανατροπή είναι αποτέλεσμα της ανατρεπτικής φύσης των λέξεων και των εικόνων κι όχι των κατακλείδων (θυμήθηκα το σχόλιο του κ.Λειβαδα για τις κατακλείδες στη σύγχρονη ποίηση).
Τα ποιήματα έχουν ροή
και είναι αξιόλογα
δεν ειναι όμως διαφοροποιά.
Θεωρω (και προτείνω εμμεσα) οτι η ηλικία, αφενός, και οι φιλοδοξίες του ποιητού, αφετέρου, θα βοηθούσαν την κριτική των ποιημάτων.
Διότι αν η κυρία ποιήτρια φιλοδοξεί απλώς να θεωρείται αξιόλογη και να χέρει της εκτιμήσεως των ομότεχνών της ,βγάζοντας τις κατακλείδες, σχεδόν το πέτυχε.
Υστερόπληκτρον :Το σχόλιο του κ. Μίχου είναι εύστοχο.
(Προς κ.Παστάκα και κ.Αραβανή,
Ορισμένες φορές πληκτρολογώντας τη διεύθυνση http://www.poiein.gr προς μετάβαση μου εμφανίζει τα εξής: ”Δεν είναι δυνατή η εύρεση του διακομιστή”.
Ενδεχομένως το πρόβλημα να είναι ο παμπάλαιος υπολογιστής μου, σκέφτηκα ωστόσο να το αναφέρω ,για να το έχετε στα υπόψην σας.)
“Πρέπει να πατηθούν όλα τα πλήκτρα για να γραφτεί ποίηση” (είπε εκείνος…. κάποτε, και δέχτηκε επίθεση, χε χε) εδώ όντως δεν συμβαίνει αλλά δεν τρέχει τίποτα γιατί μπορεί η ποιήτρια να βρίσκεται ακόμη στην αρχή. Θα δείξει. Το ευχόμαστε, εμείς οι τρανοί επαίοντες της ποίησης…
Κύριε Μίχο, πρέπον είναι να αναφέρεστε στις πηγές απ’ όπου αντλείτε – και φρονιμότερο να εφαρμόζετε αυτό που διατυμπανίζετε…..
Ευχαριστώ πολύ όλους όσους διάβασαν και μπήκαν στον κόπο να σχολιάσουν τις ποιητικές μου απόπειρες καλοπροαίρετα και με επιείκεια είτε ως απλοί αναγνώστες είτε ως γνώστες της ποίησης.
Διπλά ευχαριστώ όσους προχώρησαν σε συμβουλές και υποδείξεις. Υπόσχομαι να βελτιωθώ τόσο σκηνοθετικά όσο και μουσικά.
Δυο λόγια μόνο προς τον σχολιαστή με το ψευδώνυμο «Αναστασία»:
Φοβάμαι πως με αδικείτε καταλογίζοντάς μου πρόθεση να μιμηθώ την Sylvia Plath δεδομένου οτι ούτε στις αγαπημένες μου ποιήτριες συγκαταλέγεται ούτε θα μπορούσα να διανοηθώ ποτέ να αντιγράψω την απελπισμένη έκφραση ενός ατόμου ψυχικά διαταραγμένου και με τάσεις αυτοκαταστροφής.
Διατελώ σε πλήρη ψυχική και πνευματική υγεία πράγμα που με απομακρύνει από εκφραστικούς παραλογισμούς, συγκεχυμένα νοήματα και αφηρημένες, δαιδαλώδεις, γλωσσικές περιπλανήσεις ενώ αντίθετα με ωθεί σε έναν απλό, κοινότοπο κατά τη γνώμη σας λόγο που ατυχώς δεν αφήνει περιθώρια στην φαντασία σας να τον διαχειρισθεί περαιτέρω και προφανώς δεν σας εντυπωσιάζει.
Για την χρήση της κατακλείδας πολύ φοβάμαι πως αν σας ακούσω και την καταργήσω από κάποιες γραφές μου (δεν είναι δα και μανιέρα!) προκειμένου ο «ποιητής» να μην κατευθύνει τον αναγνώστη όπως προτιμάτε θα οδηγηθούμε στο να κατευθύνει ο αναγνώστης τον «ποιητή» πράγμα εξίσου κακό ή και χειρότερο.
Εύχομαι σε όλους ένα καλό βράδυ!
Κυρια Μπουρανη
Δεδομενου οτι ειναι απιθανο να μιμηθειτε την αγαπημενη συλβια,καλα κανετε και αποκλειεται η ιδια ενα τετοιο ενδεχομενο.
Η υγεια ειναι μια εννοια πολυπτυχη και πολυπρισματική.Η Πλαθ απο τα παιδικα της χρονια εμφανισε μια σειρα διαταραχων ,με αποτελεσμα οι διαταραχές αυτές να συνιστουν την ”υγεια” για την ποιήτρια.
Το αντιθετο συμβαινει με σας
και ειναι απολυτως θεμιτο.
Ανεβασατε τα ποιηματα σας στο ποιειν γνωριζοντας εκ των προτερων οτι θα τεθουν στην κριση ολων μας. Ε, λοιπόν εμένα δεν μου άρεσαν καθόλου οι κατακλείδες και δεν βρίσκω το λόγο να μην το επισημάνω. Δεν σας παρακίνησα να αναθεωρήσετε το γραφικό σας στυλ,τον εαυτό μου προσπαθώ να προστατέψωσω από τέτοιου είδους κακοτοπιές.
Δεν σας εδωσα συμβουλες γιατι δεν ειμαι συμβουλος γαμου ούτε δανειοδότης.
Οι συμβουλάτορες σας είπαν πλαγίως και διπλωματικώς βεβαίως βεβαίως να αφαιρέσετε τις κατακλείδες
και φυσικά, δεν ήμουν εγω αυτη που ανέφερε τη λέξη ”κοινοτοπιες”
εγώ ειπα με παρρησια(ε;) τη γνώμη μου
(εδω που τα λεμε ολοι την ιδια γνωμη διατυπώσαμε ,πανω -κατω ,απλουστατα ο καθενας την εξεφρασε με διαφορετικο τροπο)
Ε;
και πραγματικα δεν βρισκω το λογο που το υφος σας εμφανιζεται τόσο επιθετικό.
Την επόμενη φορα που θα αναρτησετε ποιηματα σας ,σας καλω να υπογραμμισετε εξαρχης ”Δεν θελω να με σχολιαζει η Αναστασια και οσοι πιστευουν τοσο πολυ στο ατομο και στην αυθεντικοτητα του που εχουν βαρεθει να ”παιζουν” με τις νουθεσιες και τα παπαγαλίκια”.
Θα θεωρησω το σχολιο σας μια κακη στιγμη.
Καληνυχτα σας 😉
Το σχόλιο της κυρίας Μπουράνη δεν μου φαίνεται καθόλου επιθετικό. Το αντίθετο μάλιστα. Το δικό σου σχόλιο Αναστασία είναι επιθετικό και αλαζονικό, και αποθαρρυντικό ίσως για μια νέα ποιήτρια .
Ίσως κι εσύ από εδώ και στο εξής στο τέλος κάθε σχολίου σου να βάζεις ένα ΥΓ. ότι απαγορεύεται κάθε διαφωνία με την μεγαλειότητά σας.
Και τα ποιήματα της κυρίας Μπουράνη μου άρεσαν πολύ.
Για να δούμε και τα δικά σου Αναστασία. Έτσι που τα γράφεις εδώ μέσα και μιας και κατέχεις όλα τα doʼs και τα dontʼs της ποίησης δεν έχω αμφιβολία πως θα είναι αριστουργηματικά.
Ακριβως επειδη δεν κατεχω την ποιηση ,το αντικειμενο της ποιησης δηλαδη, μιας και την ουσια της δεν μπορει να την κατεχει κανεις, προσπαθω να μη δινω συμβουλες και να μην παρακινώ-αποτρεπω οποιονδηποτε απ’το να κανει ή να λεει το οτιδηποτε. Αν διαβασετε καλυτερα το πρώτο σχολιο μου θα διαπιστωσετε οτι μιλησα με πολυ καλα λογια για την ποιηση της κυριας Μπουρανη
αποτυπωνοντας (επι γυαλου) μαλιστα τα ειπθετα που ακουστηκαν απο ολους
ΑΞΙΟΛΟΓΗ-ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ.
Κανενα απο τα σχολια μου δεν ηταν αλαζονικο
και τα δυο ηταν ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ και διατυπωθηκαν με τον ιδιαιτερο τροπο με τον οποια εκφραζομαι
πειραζει;
Τελος, θα ηταν καλο να μαθουμε να διακρινουμε την προκληση απο την επιθεση,
η επιθεση γινεται παντα απο θεση μειονεξιας
δε συμβαινει το ιδιο με την προκληση.
Η κυρια Μπουρανη ειναι αξιολογη
και τα λεει καλα
μέχρι εκεί.
Υγ Οσο για την δικη μου ποιηση αφήστε την στην ησυχια της. Εχω επιλεξει να την κραταω για παρτυ μου, κατι το οποιο δεν σας επιτρεπει να τη σχολιαζετε. Σχολιαζουμε κατι μονο όταν μας δινεται προς σχολιασμο. Μπορειτε να μιλησετε με ”κακα” λογια για μενα, για το ύφος μου, για το ηθος μου
τα υπόλοιπα αφηστε τα εκει που ειναι.
κα Μπουράνη
συμβαίνει πιο συχνά απ’ όσο φαντάζεστε
να καθοδηγείται
ο ποιητής από τον αναγνώστη.
Αναστασία, don’t be a “sissy”, show us some poems of yours!
what means ”sissy”;
My English is bad
but
i ll try.
I think poem is something very abnormal
my poems are mine
are a part of my flesh
are a τυραννος
how easy can you give your nose to the others;
I spent my free time reading unknown poems
skipping into the resbonsibility
without knowing how deadly or not
is the personal limit.
Κι οποιος καταλαβε, καταλαβε.
χαχα lonely writer δεν ξερω καθολου καλα αγγλικα.
Αναστασία αναφέρομαι στο δεύτερο, κι όχι στο πρώτο σχόλιό σου, το οποίο ήταν όντως εποικοδομητικό. Στο δεύτερο όμως εξέλαβα την «ιδιαιτερότητα» -όπως την ονομάζεις – της γραφής σου ως αλαζονική. Ίσως και η επιθετικότητα στη γραφή της κυρίας Μπουράνη να ευθύνεται στην ιδιαιτερότητα της δικής της γραφής, αν και μόνο η ίδια το ξέρει αυτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι να μην βλέπουμε μόνο καμπούρες στους άλλους. Πιστεύω πως από την στιγμή που αποδεχτούμε την καμπούρα μας, γινόμαστε πιο δεκτικοί και στις καμπούρες των άλλων. Και συμπεριλαμβάνω και την δική μου, για να μην λες ότι είμαι έξω από τον χορό.
Καλά κάνεις και κρατάς την δική σας ποίηση για την πάρτι σου, επιλογή σου είναι αυτό, αλλά το θεωρώ άδικο και ύπουλο να (κατά)κρίνετε άτομα όταν για οποιοδήποτε λόγο κρατάτε τα δικά σας γραπτά ασφαλή. Και το λέω αυτό γιατί ο κριτής κρίνεται για αυτό που κρίνει. Και το τελευταίο σχόλιο δεν αναφέρεται μόνο σε εσένα Αναστασία.
Καριν,
Θα ρθω να συμφωνησω μαζι σου
Σκεψου ομως οτι ολοι οι ποιητες που ανεβαζουν τα εργα τους στο ποιειν
να κριθουν
απο ολους
απ’ ολα τ’αναστηματα και τα διαμετρηματα
Οσο για τη δικη μου την καμπουρα πιστεψε με ειναι θεορατη.
Τελος παντων, η κυρια Μπουρανη γραφει καλα .Αν μαλιστα ειναι μικρη σε ηλικια τοτε προκειται για εξαιρετικη περιπτωση,
Η γραφη της ειναι καλη αλλα ακατεργαστη και αυτο ειναι που πρεπει να δουλεψει κατα τη γνωμη μου. (οχι σαν συμβουλη σαν παρατηρηση)
”Η πληγή μου είναι χάπι ορφανό.”
Αναστασία θα μου πεις τη γνώμη σου αν έχεις την καλοσύνη; ‘Εγραψα τον πρώτο μου στίχο !!!
Συγχαρητήρια Μάτα,
Να τον στείλεις στο Ποιείν να τον αναρτήσουν έτσι όπως είναι, δίχως να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις τίποτα. Κατά την πολύ ταπεινή γνώμη μου είναι από μόνος του ένα ανατρεπτικό ποίημα. Εξ άλλου σύμφωνα με τους πολυμαθής σχολιαστές εδώ είναι ένα ποίημα που έχει όλα τα συστατικά του τρέντι της εποχής μας, χαμηλόφωνο, λιτό, απλά λόγια που αφήνουν την φαντασία του αναγνώστη αχαλίνωτη, και πάνω απʼ όλα η κατακλείδα είναι όλα τα λεφτά (γιατί είναι και οικονομική).
Mα αναρτήθηκε ήδη!
Ναι είπα ό,τι είχα να πω σε μια γραμμή. Τώρα είναι ώρα να σιγήσω :))
Nα’σαι καλά Καρίν για το θάρρος που μου δίνεις! 🙂
Το συγκεκριμενο σαιτ εχει δημιουργηθει, προκειμενου να εκτιθενται νεες ποιητικες φωνες, να διαβαζονται και να σχολιαζονται.
Κανω λαθος;
Στην περιπτωση που η γνωμη μου δε συμφωνει με τη δικη σας θα πρεπει να χλευαστω, να απορριφθω ή να ”λερωθω”;
Κυρια Ματα
Ακολουθειτε την πεπατημενη των σαιτ,των τηλεορασεων,του τυπου,της μοδας εν ολιγοις, εδω και καιρο .Η λογοκρισια ειναι ο ευκολοτερος τροπος να αντρειωθουμε και να πουστισουμε,εξισου.
Τελος παντων, εφοσον η γνωμη μου ειναι περιττη ,ενοχλει και ενοχλει και ενοχλει δεν θα αναρτησω σχολιο στο μελλον.
Λογοτεχνικες κλικες.
Υ. Γ Ειμαι ευτυχης που η κ.Ματα μπηκε στη διαδικασια να γραψει ,εστω απο αντιδραση. Αυτη ειναι η αξια της προκλητικοτητας!
Να στε ολοι καλα, καλη συνεχεια.
One poet has said that one small poem can be more than 10 thick novels, and that fits with Mata’s poem too. Let’s analyze it little, although this thread supposed to be a discussion about the poems of Lilian.
The beginning is strong – the first person speaker of the poem wants to tell us that she has a wound. Naturally that makes reader to think that what can have caused such big wound, that from all the possible things of earth, she wants to speak about hers wound? So it must be something very meaningful, because it is filling all hers universe during the speaking moment.
The style of verse is laconic: speaker is giving hers words as an assertive claim. Reader pays attention to a fact that claim is not a question, or doubting or comtemplative phrase. And it’s not humorous either. It shows that speaker really has decided to see hers wound as an orphan medicine. Speaker seems to be so sure, that she wont listen any refutation. This means hers personality has started to twist tight inside. The fact that she is not telling us anything more than this one short sentence is supporting my interpretation.
Now there is the question about what has caused the wound? If we’re thinking that speaker’s personality has twisted inside, we could think that she is one of those emos and she has slitted herself and caused the wound by herself. But this is way too obvious assumption, and I don’t believe in it. Because she is telling that the wound is a pill, it means she believes the situation in which she is having a wound, is better than if she wouldn’t have it. Of course that is never true! So, she is denying something. There are no wounds without the thing that has caused them. Or somebody, I’d say. So, speaker is denying the existence of the slasher from hers world. Somehow, she has started to think that the best medicine for her is to have wound(s). Actually the pill can be a pill of medicine, but it can be also a pill of narcotic. We must let this question open, and believe that writer made an ambiguity expression by purpose. So, the speaker actually realises that hers claim has face of Janus. If seeing it in negative way, we must say that there’s no hope: she wants to live with hers wound, and it’s like a drug to her. An illusion. If seeing it in positive way, the reader needs to try to find a way to save her. To find a way to show her that without wound, she would be stronger. Nobody want’s to live by taking pills!
Nothing in poem tells us that the wound has mended. My impression is that wound is bleeding. The wound wont stay open without repetitive cause. So how to prevent the tragedy for happening again and again? If the causing factor is something concretic, like a tool, an axe or a knife, then the cure is to learn to use it safely. But the word “orphan” is not used about lifeless objects, but humans. That gives us the sense that wound is caused by a human, whose existence the speaker has denied. In that case the real medicine would be to get know that person better. To try to create a confidential relationship between him(/her) again. Actually even every orphan has the both parents, mother and father, so the speaker is exposing, that he who made the wound has also two sides in his character: the masculine and the feminine. It takes time to understand such person deeply enough, and if the speaker is exceptional character also, then it is double as hard than it would be in regular case. But knowledge, patience and full trusting are always needed, if one wants to avoid violent and destructive accident.
So, my interpretation is that the poem is telling about the love. As I have explicated, the poem seems to be very negative and closed, but on the other hand it leaves the situation open, which shows us a small glimpse of hope. (one should never loose his hope totally, at least I don’t like poems that are totally black) Only the future will show, what is speaker’s decision: to believe the claim that she has created, and let her soul to twist more and more tighly round this one claim that is selected as a truth, or will she try to learn to understand better and deeper the phenomenons that were involved in incidents that finally caused the wound? That would be a choose for the life without poisonous drug-pills. Question is difficult, because as we all know, some exceptional individuals (very rare) has managed to create incredible artistic creations by using pills that finally caused their destruction.
If writer decides to write a continuation, only then we’ll see.
“Διατελώ σε πλήρη ψυχική και πνευματική υγεία πράγμα που με απομακρύνει από εκφραστικούς παραλογισμούς, συγκεχυμένα νοήματα και αφηρημένες, δαιδαλώδεις, γλωσσικές περιπλανήσεις”, αυτή η δήλωση από μόνη της στάθηκε αρκετή για να μου προκαλέσει φρίκη οπότε αποφάσισα να αφήσω ένα σχόλιο: “Γράφω μέσα στην υπέροχη φούσκα μου, πετάω μερικούς στίχους -λόγια που θα αντάλλαζα με τον περιπτερά της γειτονιάς μου- και είμαι χαρούμενη” – (Δεν αναφέρομαι στην ποίησή σας, αλλά στο σχόλιο 12).
Αλλά ακόμη δεν είναι αργά. Μπορείτε να πάρετε ένα σφυρί, να κοπανήσετε το κρανίο σας και να τραβήξετε τον φλοιό του εγγεφάλου σας ώσπου να ανοίξει πόρους που θα συλλάβουν το άπειρο. Ή μπορείτε να αρκεστείτε στο παλούκωμα των ματιών που προϋποθέτει η λοβοτομή της “ψυχικής και πνευματικής υγείας”.
Από την άλλη οι σχολιαστές (όπως πάντα) το βρήκαν πολύ σημαντικό να προτείνουν στην Λογοτέχνιδα να αλλάξει το ύφος της και να καταπιαστούν με τις κατακλείδες:
Make love! Not warcraft.
Υ.Γ.: Έχω βρει τη φράση που είναι απαραίτητη για κάθε “νέο ποιητή”: έφτιαξαν πρώτα το αποτέλεσμα ελπίζοντας πως έτσι θα επαλαμβανόταν από μόνη της η διαδικασία που είχε οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα. Έτσι συνέβη τότε και έτσι συμβαίνει και σήμερα.C.G. Jung.
L.W
Θα ηταν δοκιμο να μεταφρασεις το σχολιο σου στην ελληνικη
Lonely Writer, σε ευχαριστώ για όσα έγραψες.
[”Χάπι ορφανό” ίσως είναι και ένα χάπι χωρίς συσκευασία, αποκομμένο από το σώμα του, που δεν ξέρουμε την ταυτότητα του, που δεν ξέρουμε τι θεραπεύει…]
Δεν είναι εύκολο να αποφύγεις το ευφυολόγημα όταν βρίσκεσαι μπροστά στην πηγή των παραδόξων, την αυτοαναφορά. Αλλά δεν βλέπω πώς αλλιώς μπορείς να αντιμετωπίσει κανείς το θέμα χωρίς να καταφύγει σε κάτι που γοητεύει το μυαλό (αν το ευφυολόγημα είναι κάτι τέτοιο). Και η πίπα του Magritte είναι ευφυολόγημα – και δεν καπνίζεται, ακριβώς γιατί δεν είναι μια πίπα. Όσο για τις κατακλείδες στα κείμενα της κυρίας Μπουράνη, τις θεωρώ αναπόσπαστο όρο για το στήσιμο του ευφυολογήματος – ή, με μια άλλη ανάγνωση, για το κλείσιμο του κυκλώματος που δημιουργεί το δυσάρεστο βραχυκύκλωμα.
Ασφαλώς, τέτοιου είδους στησίματα αφήνουν ολόκληρο τον κόσμο απ’ έξω (το ότι δεν αφήνουν τη φαντασία να πετάξει ίσως είναι το λιγότερο). Από την άλλη, ίσως ακριβώς δείχνουν πόσο στενόχωρος και ασφυκτικός είναι ο μικρόκοσμος του Εγώ.
Ίσως…
ασφυκτική είναι η γραφή της
όχι το εγώ.
πρέπει να γράφει κανείς για να επιβεβαιώνει
τον εαυτό του συνεχώς
κι όχι για να τον καταργεί
ή να τον ξεχνάει.
Οι απόψεις σας σπάνε καρύδια. Αφήστε τον κόσμο να γράψει ό,τι θέλει, όπως θέλει κι ας αντιγράφει όποιον του κάνει κέφι. Εσείς δεν σχολιάζετε σταυρώνετε. Ύστερα ξίδι και χολή μοιράζετε. Συμβουλές ζητάνε όχι σφαλιάρες.
Θα σας περιμένω
Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-
Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.
Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.
Μιχάλης Κατσαρός
Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε
όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος
Ντίνος Χριστιανόπουλος