I)
Τ’ απόστημα θα σπάσω
της σοδειάς σας .
Την άδεια σας κουλτούρα
κατουράω .
Σ’ εφετεία στέλνω τους εφέτες
και τις επωμίδες στήνω
στ’ απόσπασμα .
II)
Η επανάσταση κοιμάται στο σαρκίο της
οι επαναστάτες σε χωματερές
τραγουδάνε τη διεθνή .
Τα παιδιά στα χαλίκια
μιας παραλίας αγνώστου
διαβάζουν το μέλλον
κι εγώ λογιστής πολυεθνικής
ζυγίζω στα χαρτιά μου $ .
III)
Στον Derek Walcott
H γυναίκα , ο έρωτας , η επανάσταση .
Η Τρίαινα , ο Ποσειδώνας , η θάλασσα .
Να τι βλέπει ο ποιητής
μέσα από σειρηνοκόχυλα άστρα
και τη μήτρα των στίχων :
ήλιους θηλυκούς και αρσενικά φεγγάρια ,
λευκούς και μαύρους θεούς
και τη σημαία του Barbados
με την Τρίαινα των ματιών της
πάνω απ’ την αρμύρα
και μέσα από το βυθό της ιστορίας
να χαιρετάει
Caribbean Είμαι Εδώ .
IV)
Η τρέλα μου αναριχάται
καλπάζει , τραγουδάει στα Ουράλια ,
στα Ιμαλάια , στις ΄Ανδεις ,
γίνεται παιάνας ,
γίνεται ένα με Ινδούς και Ινδιάνους .
Αγαπάει εκατομμύρια γυναίκες και άστρα ,
ταξιδεύει με το σμήνος του χρόνου ,
γίνεται λουλούδι , μέλισσα , πεταλούδα ,
μεθυσμένη απ’ τη γύρη της φύσης ,
πίνει κρασί στο πατητήρι του έρωτα ,
στην οδό Γολγοθά αναπνέει και εισβάλει
σαν τανκ στο ιερό του Βούδα και προσεύχεται .
Η τρέλα μου είναι Πυρηνικό Εργοστάσιο
στους πρόποδες του Νεπάλ ,
στις ακτές του Μπαγκλαντές
στην Αβάνα της Κούβας .
Η τρέλα μου πατάει το σήμερα
Ραπίζει το χτες
Ανασταίνει το αύριο .
Η τρέλα μου κυματίζει σε καταφύγιο
της Αναπούρνα ,
μέσα στο ψυχιατρείο των άστρων βασιλεύει ,
ανασταίνει τη γήινη θλίψη
αστράτευτη κόρη .
Πολύ ωραία ποιήματα. Χάρηκα που σε διάβασα σήμερα. Να σαι καλά!
αΧ η γήινη θλιψη, αβάσταχτη. Καλός και έξω από τον 15σύλλαβο.
πιστεψέ με Δημήτρη
η ορμητικότητα και η φρεσκάδα αρκούν..
Υπάρχει ο λυρισμός της έντασης, αλλά χωρίς στο βάθος της ποιητικής έμπνευσης να συναντιέται συναίσθημα και στοχαστικότητα, εξατμίζεται η ορμητικότητα κάποια στιγμή και χωρίς το επιδιωκόμενο άλμα προς τα μπρος! Ενδιαφέρουσα η διαδοχική και κριτική μετατόπιση της εστίασης σε άλλους πολιτισμούς.
Ευχαριστώ για το χρόνο που διαθέσατε να διαβάσετε και να σχολιάσετε αυτή τη μικρή ποιητική μου δουλειά . Αν και για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να αναρτηθούν.
Κύριε Βλάχο τα ποιήματά σας
είναι αξιόλογα και αξιοπρεπέστατα..
Πότε θα ξεφύγουμε επιτέλους από τον άθλιο ακαδημαϊσμό που κομματιάζει τα ποιήματά μας και τα ποιήματα των άλλων; Και πόσο μάλλον από να ακούγεται αυτό από σύγχρονους ανθρώπους…Αυτό το σχόλιο για σας κύριε Φραγκοβαλτινέ, χωρίς να φτάνει το όριο της προσωπικής επίθεσης.. Και κάτι ακόμα: Ο ποιητής εκθέτεται με όνομα και επωνυμο και πρέπει να σχολιάζεται και να κρίνεται με όνομα και επώνυμο..Όλοι εσείς λοιπόν που εκμεταλεύστε την ιντερνετική δημοκρατία παίξτε τουλάχιστον με κανόνες fair play. Τα άλλα τα θεωρώ φλωριές, ναι καλά διαβάσατε φλωριές.
Φραγκοεβαντινέ, συγγνώμη, ειλικρινά έγινε ασυναίσθητα
κε Ποζουκίδη επειδή ο κ. Βλάχος απάντησε περίπου 16 ώρες μετά τον Φραγκολεβαντίνο, τον οποίο δεν εξαίρεσε από τις ευχαριστίες, εσείς ποιον μαλώνετε;
Έχετε ακούσει ποτέ τον ειρωνικό χαρακτηρισμό: «έγινες βασιλικότερος του βασιλέως»;
Χαιρετίζω τον κ. Ποζουκίδη. Η μέρα λοιπόν έχει ελπίδα. Ναι.
Δηλαδή κ. Πρίμπα τι περιμένατε; Όσοι δημοσιεύουμε στο Ποιείν, νεότεροι ή νεότατοι σε ηλικία έχουμε την ασφαλιστική δικλείδα να είμαστε ευγενικά ηλίθιοι..Το αν έγινα βασιλικότερος του βασιλέως το θεωρώ απλά άστοχο. Αν εσείς συμφωνείτε με έναν τέτοιο ακαδημαϊκό τεμαχισμό των ποιημάτων είναι δικό σας πρόβλημα, γιατί πρόβλημα το θεωρώ, τουλάχιστον όμως γράφετε με ονοματεπώνυμο και αυτό σας τιμά.
κε Ποζουκίδη αν δε είστε διατεθειμένος να δεχθείτε κριτική (ακόμα και την άστοχη ή και την κακόπιστη τολμώ να πω) γιατί δημοσιοποιείτε ό,τι γράφετε; Μόνο για το χειροκρότημα;
Η κριτική, γνώμη, άποψη (πείτε την όπως θέλετε) του Φραγκολεβαντίνου ήταν η αναλυτικότερη και η πλέον τεκμηριωμένη, μεταξύ των πέντε πρώτων, και αυτό είναι αδιάφορο του αν συμφωνώ ή δε συμφωνώ.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση τον «ακαδημαϊκό τεμαχισμό» που τον είδατε; Ή απλώς είναι «καραμέλα» για να απαξιώνουμε ότι δε μας αρέσει;
Ο άνθρωπος έκρινε ότι, και για τους λόγους που αναφέρει, παρά την ένταση των ποιημάτων δεν υπάρχει η ορμητικότητα να εκτινάξει στη γραφή. Λοιπόν;
Ο κ. Βλάχος αν μη τι άλλο έδειξε ότι δε μασάει τα λόγια του. Από πού λοιπόν προκύπτει ότι φοβήθηκε να αντιπαρατεθεί (ή έστω να υπονοήσει ότι δυσφορεί), το έπαιξε ευγενικά ηλίθιος! (πρακτικά τον βρίσατε…), οπότε απαντήσατε για λογαριασμό του;
(Αν δεν είχε, στο μεταξύ, απαντήσει και γράφατε ό,τι γράψατε δε θα σας απαντούσα. Για να καταλαβαινόμαστε…)
ΥΓ. ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΣΗΡΙΑΛ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ. ΚΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ!
…εκτινάξει τη γραφή…
Αγαπητέ κύριε Πρίμπα μου, δεν καταλαβαίνω διατί παρανοείτε αυτά που γράφω, πώς δηλαδή το πρώτο πληθυντικό που χρησιμοποίησα το κάνατε τρίτο ενικό (είσαι ευγενικά ηλίθιος), όσον αφορά αυτήν την “καραμέλα” που λέτε, είναι μια μεταμοντερνιστική καραμέλα την οποία σίγουρα δεν ασπάζεστε όπως είχαμε καταλήξει σε μια άλλη προ μηνών συνδιαλλαγή μας διαδικτυακή…τώρα όσον αφορά το ζήτημα της υπογραφής, την άποψή μου την παρέθεσα ειλικρινέστατα αν από κει και πέρα δεν έγινα κατανοητός στο σαφές μηνυμα του play by the rules δεν νομίζω ότι θα γίνω. Αλλά εσείς σαν μοντερνιστής όπως μου είχατε προ μηνών δηλώσει, από τη μία εκμεταλλεύεστε την δια-δικτυακή διακειμενικότητα που είναι μεταμοντερνιστικό γνώρισμα όπως και την έλλειψη αρχής (The Death of the Author-Roland Barthes 1969), γιατί ο Barthes στο μανιφέστο του μετα-μοντερνισμού μιλάει για μια παντελή έλλειψη αρχής στα κείμενα, από την άλλη δε υποστηρίζετε το σακάτεμα που προείπα, δεν διαφέρετε από εκείνες τις ομάδες είτε ακροαριστερές είτε ακροδεξιές που εκμεταλλευόμενες την ανοχή της αστικής δημοκρατίας εργάζονται διαρκώς να την καταλύσουν. Παίζετε με όρους μεταμοντερνιστικούς και ταυτόχρονα προωθείτε την έννοια της Αρχής του κριτικού.
Για το τι “δήλωσα”, μήπως με μπερδεύετε με άλλον;
Ούτε είπα ότι συμφωνώ με τον ακαδημαϊκό τεμαχισμό. Είπα “που τον είδατε;”
Την κριτική όμως (και κυρίως τη μη επαγγελματική) και τη δέχομαι… και τη σέβομαι…
Αλλιώς θα τα κράταγα στο συρτάρι και θα αυτο-πανηγύριζα με το τι έγραψα…
Έχετε δίκιο χίλια συγγνώμη σας μπέρδεψα με άλλον..Λάθος μου, ειλικρινά, με τον κ Ράπτη είχα μια τέτοια διαφωνία..απλά είχαν περάσει αρκετοί μήνες και κάπως μου είχε κολλήσει το όνομά σας..Συγγνώμη που έβαλα λόγια που δεν είπατε, το δέχομαι αυτό σαν ήττα μεσαίου μεγέθους
Τελικά, οι μεγαλύτερες παρεξηγήσεις γίνονται ανάμεσα σε ονοματεπώνυμα.
Η συγγνώμη μου έγκειται στο σχόλιο που παρέθεσα προσωπικά στον κ Πρίμπα και όχι στο περί ακαδημαϊσμού και κριτικού τεμαχισμού των ποιημάτων, για να γινόμαστε σαφείς, όπως επίσης και στο κομμάτι περί ψευδωνύμων, ή ημιτελών ονοματεπωνύμων, και κριτικής παρουσίας των σχολίων.
κε Ποζουκίδη, ως προς το πρώτο σκέλος, αρκούσε μια απλή παραδοχή ότι με μπερδέψατε με άλλο πρόσωπο.
Σ’ ένα διάλογο το να μιλάς για νικητή και ηττημένο ή να θέτεις ως στόχο την προσχώρηση του άλλου στις απόψεις σου είναι λάθος.
Πετυχημένοι διάλογοι είναι αυτοί που αμφότεροι ελέγχουν, και εξελίσσουν αν πρέπει, κάθε στιγμή τις θέσεις και τις ιδέες τους.
Ως προς τα υπόλοιπα δεν έχω να πω κάτι άλλο.
Καλό βράδυ.
Λάθος είναι να μην παραδέχεσαι ότι σκοπός κάθε συζήτησης είναι η νίκη, αυτό που λέμε πείθω…
Δεν πείθει κανείς για το καλό του συνομιλητή, ούτε για το καλό της συζήτησης αλλά
για δικό του όφελος.
Η αναφορά στην ήττα δεν ήταν αναφερόταν στη συζήτηση, είναι μια φράση που μου άρεσε ιδιαίτερα όταν την άκουσα. Συμφωνώ με την άποψή σας κύριε Πρίμπα, απλά χρειάζεται πάθος σε κάθε συζήτηση αλλιώς δεν έχει νόημα…Αυτά τα ολίγα και και καληνύχτα και σε σας
(σχόλιο 22)
Αυτό στο οποίο αναφερόμουνα ήταν μια συζήτηση όπου κάποιοι κάθονται και συζητάνε/ αναλύουν τις ιδέες τους.
Αυτοί οι κάποιοι βέβαια δε θα πρέπει να είναι δογματικά κολλημένα άτομα, γιατί στην περίπτωσή τους ισχύει το απόφθεγμα του Π. Κονδύλη: «Ο διάλογος μεταξύ ετεροφρόνων είναι αδύνατος και μεταξύ ομοδόξων περιττός»
Οποιοσδήποτε έχει μια ελάχιστη εμπειρία ζωής γνωρίζει ότι οι ιδέες του, όσο καλά και να τις έχει οργανώσει στο νου του, δεν επαρκούν σε κάθε πρόκληση που θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει (ή να τον προβληματίσει) Οι μαθηματικοί το λένε το θεώρημα της μη πληρότητας του Gödel.
Σε ένα σωστό λοιπόν διάλογο θα πρέπει να μπορεί να τις αιτιολογεί και, αν χρειαστεί, και να τις επεκτείνει και πάντα έτσι ώστε να μην αντιφάσκουν μεταξύ τους. Αν σε κάποιο διάλογο η μια πλευρά δε μπορεί να τα κάνει, ο διάλογος χάνει κάθε ενδιαφέρον.
Ένας πετυχημένος διάλογος μπορεί άνετα να οδηγήσει αμφότερους σε ισχυροποίηση των θέσεων τους και χωρίς να υπάρξει σύγκλιση απόψεων.
Καλό βράδυ (αμετάκλητα…)
κ.Ποζουκίδη
1. Αν, όπως φαίνεται απʼ αυτά που γράφετε στο @15, συμφωνείτε με την “παντελή έλλειψη αρχής στα κείμενα”, γιατί προσπαθείτε να επιβάλλετε κάποιες “αρχές” στον τρόπο με τον οποίο σχολιάζει κάποιος;
2. Οι ποιητές εκτίθενται πολλές φορές με ψευδώνυμο. Μήπως έχει σημασία πόσο προφανές είναι ένα ψευδώνυμο;
3. Πως είσθε τόσο βέβαιος ότι ο κ.Πρίμπας δεν χρησιμοποιεί ψευδώνυμο (δεν υπονοώ τίποτα για τον κ.Πρίμπα. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά); Αν ο Φραγκολεβαντίνος χρησιμοποιούσε το όνομα “Γιώργος Παπαδόπουλος” ποιός θα ήταν; Εσείς ποιός Κωσταντίνος Ποζουκίδης είστε; Έχετε αναρτήσει βέβαια ένα υποτυπώδες βιογραφικό και τη φωτογραφία σας, αλλά πιστεύω καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Αν φερʼ ειπείν ένας λογοτέχνης, πολύ γνωστός με ψευδώνυμο, σχολίαζε με το πραγματικό του όνομα στο ΠΟΙΕΙΝ τι θα λέγατε; Τι είναι λοιπόν τελικά “επωνυμία” σʼ ένα δικτυακό τόπο; Τι εμποδίζει για παράδειγμα εσας, εμένα τον οποιονδήποτε να γράφει άλλα “επώνυμα” και άλλα “ψευδώνυμα”, πράγμα που ίσως ο Φραγκολεβαντίνος να μην κάνει;
4. Ο αστικός κοινοβουλευτισμός (που βέβαια δεν έχει και πολλή σχέση με τη δημοκρατία) δεν ανέχεται τίποτα. Απλά τηρεί τα προσχήματα που συντηρούν το μύθο του. Χρησιμοποιεί δε τα πάντα προς όφελός του. Αυτό κάνει και με τις “ομάδες” τις οποίες αναφέρετε στο @ 15. Η ιστορία έχει δείξει πως όταν κινδυνεύει πραγματικά δεν είναι καθόλου ανεκτικός!
5. Υπάρχει κάποιο play κατα τη γνώμη σας που μπορεί να είναι fair ή unfair;
Εκείνο πάντως που με ενόχλησε περισσότερο απʼ όλα κ.Ποζουκίδη, είναι αυτό το “ο ποιητής εκθέτεται” στο @8 και που θέλω να πιστεύω ότι έγινε εκ παραδρομής!
Με τιμή
Αδαμάντιος-Ιωσήφ Χατζηκαραπαπαδογιαννόπουλος
Κοιτάξτε περιηγητή,
δεν διαφωνώ με την προβληματική των θέσεων μου χωρίς να σημαίνει ότι παύω να την υποστηρίζω. Και πιστεύω ότι γράψατε ένα πολύ ωραίο σχόλιο αν αφήνατε και την ειρωνεία στο τέλος θα ήταν καλύτερο.