Ποσειδώνας
Φύκια φύτρωσαν στις πληγές,
στα γένια σου κοράλλια
–τι περίτεχνα σάβανα!
Με καρβουνιασμένες λαμπάδες οι αχινοί
θρηνούν πάνω στα πλευρά σου
–αρρωστημένοι θεατρίνοι.
Mαύρο το στεφάνι που φοράς
–ένα χταπόδι αγριεμένο–
ελάχιστος φόρος τιμής
στο βασιλιά που έταξε χαμένες Ατλαντίδες.
Ελαφριά· ας είναι τα κύματα βουβά·
οι πνιγμένοι δε συγχώρησαν ποτέ.
Ονειρολόγιο
Όταν κοιμούνται οι γίγαντες
περνάνε χρόνια ναρκωμένοι
πάνω σε τσιμεντένιους λόφους·
δεν τους δίδαξε κανείς το μέτρο.
Από τα όνειρά τους χτίζουμε βωμούς και
από τους εφιάλτες τείχη·
ας κοιμόντουσαν λιγότερο!
Η αλήθεια είναι ότι
τους γίγαντες τους ονειρευτήκαμε εμείς, μα
δεν υπήρξε χρόνος για καμπάνες.
Το υπόγειο (ή αλλιώς, κάποιο από τα κλουβιά του σώματος)
Σαν φοβισμένος Κρόνος κατάπια τα παιδιά μου
–όνειρα που δεν είδα να μεγαλώνουν–
σε σκοτεινό κελί βαθιά
με χολή τα ξέπλυνα
–στους 38 βαθμούς Κελσίου–
ναρκωμένα σαν ήταν
τους χάρισα ψεύτικα φτερά
που ποτέ δε θα ανοίξουν,
(βαθιά)
σ’ ένα κλουβί τρομαγμένο από κλουβιά.
Το αγόρι και το δέντρο
– Γιατί κιτρίνισαν τα φύλλα σου;
–Έτσι θ’ ασπρίσουν και τα μαλλιά σου.
–Δεν νιώθεις μοναξιά;
–Θα τη νιώσεις εντονότερη, κι ας έχεις τριγύρω σου ανθρώπους·
σαν το αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν θα σ’ αγκαλιάσει καμιά.
–Έχεις πονέσει ποτέ;
–Σαν τα σκουλήκια που σκάβουν τον κορμό μου,
τόσοι πόνοι θα σε ανταμώσουν.
–Τα δέντρα στενοχωριούνται;
–Δεν θα κλάψω για κανένα, μα δεν γέλασα ποτέ.
–Θα γεράσουμε μαζί;
–Η σκιά μου θα είναι πιο μακριά από τα χρόνια σου,
μα θα είναι άχρωμη·
όταν στον μαρμάρινο κήπο ξαποστάσεις,
μ’ ένα κίτρινο σεντόνι τη σκόνη που άφησες θα κρύψω.
Λεπτομέρεια από τοιχογραφία
λίγα καρφιά
στερεωμένα
στο ξύλο και
ανάμεσα: το
σώμα και οι
παραβολές–
θλίψη, οργή
και πνιγμένα
δάκρυα από
τους λίγους·
βουβαμάρα·
αυτή η νύχτα έσταξε πόνο και αίμα
(πνίγηκε στ’ αρώματα ρόδων νεκρών)
στη χούφτα της μπολιάστηκε άστρο
και φύτρωσε
–ολόδροσο–
σχήμα ιερό.
Ο Γιάννης Καλκούνος είναι 22 ετών και σπουδάζει Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Την ώρα που είμαι έτοιμος να αυτοκτονήσω
Διαβάζοντας Γιάννη Καλκούνο με περιλούζει
μια ακατάσχετη αισιοδοξία και το αναβάλω !!!!
Λατρεύω τους νέους ποιητές .
Λατρεύω τον “Ποσειδώνας”
Ξεχάσατε το κυριότερο, Μέστρε: διαβάζετε, διαβάζετε…
Επί σοσιαλισμού, η συμβολή του Λένιν προς τους νέους, η απάντησή του στο τι έπρεπε να κάνουν, ήταν “Μελετήστε, μελετήστε, μελετήστε”.
Το “Ζιζεκικό” ανέκδοτο έχει ως εξής:
Ρωτούν τον Μαρξ, τον Ένγκελς και το Λένιν αν θα προτιμούσαν να είχαν μια σύζυγο ή μια ερωμένη. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Μαρξ, μάλλον συντηρητικός στα προσωπικά ζητήματα, απαντά, “Μια σύζυγο!”, ενώ ο Ένγκελς, περισσότερο τύπος μπον βιβέρ, προτιμά μια ερωμένη. Προς έκπληξη όλων, ο Λένιν λέει:” Εγώ θα ήθελα να είχα και τις δύο!”. Γιατί; Μήπως υπάρχει μια κρυφή φλέβα παρακμιακού ηδονιστή πίσω απ’ την αυστηρή επαναστατική εικόνα του; Όχι εξηγεί: “Για να μπορώ να λέω στη συζηγώ μου ότι πηγαίνω στην ερωμένη μου και στην ερωμένη μου ότι πρέπει να μείνω με τη συζυγό μου…” “Και τότε, τι θα έκανες;” “Θα πήγαινα σ’ ένα απομονωμένο μέρος για να μελετήσω, να μελετήσω και να μελετήσω!”
Γι’ αυτό έγινε επανάσταση, λέω…
Ψηφίζω Λένιν:μελετήστε, μελετήστε…(το αν γράψετε-το ότι γράφετε το ξέρω-αν γράψετε λέω, στην γραμματολογία κι όχι στη θεία σας στο Πονσιμπόντζι, είναι πολύ δευτερεύον…να σας θυμήσω τον Μπόρχες: Ας υπερηφανεύονται οι άλλοι για όσα έχουν γράψει, εγώ είμαι ευτυχισμένος χάρη σε αυτά που έχω διαβάσει…(σαπώ)
Ενδεικτικά πάντως να αναφέρω πως ο Μαρξ διέθετε και σύζυγο και ερωμένη, τις οποίες είχε κάτω από την ίδια στέγη, την πρώτη ως νοικοκυρά και σύζυγο και τη δεύτερη ως υπηρέτρια…
Από την άλλη ο Πάουντ είχε φροντίσει να τις διατηρεί σε αντικρυστά σπίτια…
Για τον Λένιν δεν ξέρω…
http://i1224.photobucket.com/albums/ee370/wint3rborn/abc.jpg
(μια ακόμη λεπτομέρεια).
ευχαριστώ για τα σχόλια 😉
Το ήθος είναι καθαρά υποκειμενικό.
Ο ποιητής που καταφέρνει να ιντριγκάρει και να προκαλεί, κατακτά αυτόματα ένα μέρος του μυαλού μου. Αυτό που ποτέ δεν παύει να προβληματίζεται και να διερωτάται.
Δε θα μπω στη διαδικασία να κρίνω την Τέχνη του Καλκούνου, θεωρώ την κριτική ανούσια.
Μπορώ όμως με χαρά να πω, ότι μπόρεσε να με κάνει άλλη μια φορά να σκεφτώ..πράγμα που λίγοι φιλόδοξοι ανερχόμενοι ποιητές έχουν καταφέρει.
Ο Καλκούνος με προκάλεσε, χωρίς να μου δημιουργήσει την αίσθηση ότι αυτο υπήρξε ποτέ αυτοσκοπός, πράγμα που με διαβεβαιώνει ότι χαίρει ενός ιδιαίτερου τάλαντου, το οποίο θα χαρώ να δώ να ξεδιπλώνεται..
Ελπιζώ σε περισσότερες δημοσιεύσεις και λιγότερες κριτικές, καθώς κριτική στην Τέχνη κάνουν -κατ΄ εμέ πάντα- όσοι δεν την έχουν μέσα τους, και στερούνται της δυνατότητας κατανόησης της ελευθερίας, την οποία αυτή πρεσβεύει.