ΔΕΚΑ ΕΚΔΟΧΕΣ ΜΙΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ
 
Σημείωμα 1ο
( η  εκδοχή του άθεου )
Εδώ και πολλά χρόνια καθηγητές, ιερείς και μοναχοί έχουν βαλθεί να με πείσουν πως η ζωή είναι ένα δώρο το οποίο έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους. Συνεπώς θα ήταν καθαρή τρέλα να πετάξει κανείς αυτό το δώρο. Απ’ την άλλη βέ¬βαια, το να φύγει κανείς απ’ τη ζωή ισοδυνα¬μεί με την περιφρόνηση της θεϊκής εντολής. Έτσι πήρα αυτή την απόφαση ως μια ύστατη πράξη εξέγερσης έναντι του Θεού.
 
Σημείωμα 2ο
( η εκδοχή του ερωτευμένου )

Είναι προφανές πως αφού δεν τρώω, δεν κοι¬μάμαι και δεν εργάζομαι, έχω πάρα πολύ χρό¬νο να σκεφτώ. Το μεγαλύτερο κομμάτι των σκέψεων μου είναι αφιερωμένο σε σένα. Όμως, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως, εγώ δε σκέφτομαι το μέλλον και την κοινή μας ζωή. Ψάχνω να βρω έναν τρόπο ώστε να ενωθούμε μια για πάντα. Νομίζω πως τελικά τον βρήκα. Ελπίζω να συμφωνήσεις μαζί μου.

 
Σημείωμα 8ο
 ( η εκδοχή του επαναστάτη )

Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης αργεί να έρθει. Οι προλετάριοι (λούμπεν και μη) δε λένε να σπάσουν τις αλυσίδες. Ο λαός επιμένει ν’ α¬κολουθεί τις φωτισμένες πρωτοπορίες. Η κοι¬νωνία του θεάματος εξακολουθεί να αντιστέκε¬ται. Η πατριαρχία συνεχίζει να υφίσταται. Κι ε¬γώ, που δεν είμαι καν επαγγελματίας επανα¬στάτης, λέω να ξεκινήσω μια δεύτερη εωσφορική εξέγερση βαδίζοντας στο αριστερό μονοπάτι.
 
Σημείωμα  7ο
( η εκδοχή του αποτυχημένου εραστή )

Προσπάθησα και ξαναπροσπάθησα. Επιστράτευσα όλες μου τις δυνάμεις. Χρησιμοποίησα όλα τα μέσα (θεμιτά και αθέμιτα). Παραμέρισα την αξιοπρέπεια και τον εγωισμό. Όμως δεν ήμουν ικανός να πετύχω την παραμικρή νίκη. Τελικά η απόρριψη έγινε συνήθεια. Τώρα το μόνο που φοβάμαι είναι να μη με απορρίψει ο θάνατος.
 
Σημείωμα 3ο
( η εκδοχή του οικογενειάρχη )

Όλ’ αυτά τα χρόνια προσπάθησα ν’ αντεπεξέλ¬θω στις δυσκολίες. Έκανα ό,τι καλύτερο μπο¬ρούσα, μα δεν ήταν αρκετό. Ένιωσα τις ευθύνες να με πνίγουν. Δε στάθηκε δυνατό να τηρήσω τις υποσχέσεις μου. Τώρα θα πρέπει να ζήσω με τις τύψεις. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Μπροστά σ’ αυτή την προοπτική, ακόμα και ο θάνατος μου φαίνεται πιο προσιτός. Είναι, αν θέλεις, ο εύκολος τρόπος διαφυγής.
 
Σημείωμα 5ο
  ( η εκδοχή του νέου )

Μπορεί να μην έχω ζήσει και πολλά χρόνια, αλλά έχω καταλάβει προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα. Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να εκμεταλλευτώ το χρόνο μου όσο το δυνατόν καλύτερα, μα δε βρίσκω κάτι αξιόλογο να κά¬νω. Ίσως ήρθε η ώρα να βιάσουμε την ιστορία και να επιταχύνουμε τις εξελίξεις. Έτσι κι αλ¬λιώς, ποτέ δεν υπήρξα νέος.
 
Σημείωμα 4ο
( η εκδοχή του καθηγητή )

Επί είκοσι συναπτά έτη διδάσκω τα ίδια πράγ¬ματα με τον ίδιο τρόπο. Έχω χάσει κάθε εν¬διαφέρον γι’ αυτή την ιστορία. Ήλπιζα πως θα το παρατηρούσε κάποιος και θα ζητούσε να με απολύσουν. Όμως όλοι είναι χαμένοι στο μι¬κρόκοσμό τους. Αν δεν πάω αύριο στη δουλειά δε θα το παρατηρήσει κανείς. Άρα πρέπει να πάρω πιο δραστικά μέτρα.
 
Σημείωμα 6ο
( η εκδοχή του ηλικιωμένου )

Ξόδεψα τόσα χρόνια αναζητώντας κάτι που ή¬ξερα απ’ την αρχή πως δε θα το έβρισκα ποτέ. Τώρα πια έχω καταλάβει ότι η ευτυχία είναι μια ψευδαίσθηση που διαρκεί ελάχιστα. Έχω επίσης συνειδητοποιήσει πως το κυνήγι της ο¬δηγεί στην κατασπατάληση του χρόνου ζωής που έχει δοθεί στον καθένα από μας. Αφού λοιπόν κατανάλωσα (σχεδόν) το χρόνο που μου αναλογούσε, αποφάσισα να επιστρέψω το υπό¬λοιπο που μου απομένει. Υπάρχει άλλωστε και η μετενσάρκωση. Ή μήπως όχι;

Σημείωμα 9ο  και 10ο
 ( η τελική εκδοχή )

Βαρέθηκα να είμαι το σκιάχτρο αυτού του ι¬διότυπου ψυχιατρείου. Τα χάπια που μου έδι¬ναν δεν τα κατάπινα, τα συγκέντρωνα. Τώρα έχω ένα πολύχρωμο σύνολο από δαύτα και σκέφτομαι αν πρέπει να τα καταπιώ ή να τα διαλύσω σε νερό. Όπως και να ’χει, θα στενο¬χωρήσω τους θεοσεβούμενους. Θα σε πάρω και σένα μαζί, για συντροφιά. Έτσι δε θα βρεθεί κανείς να ειδοποιήσει τους δικούς μου. Τα βι¬βλία μου τα πέταξα. Δε θα μου χρειαστούν. Ευτυχώς το σώμα μου είναι σφριγηλό και νεα¬νικό, οπότε θα το καλοδεχτεί ο ιατροδικαστής. Αν ξαναγεννηθώ, ελπίζω να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ βαρετό. Μάλλον θα διαλύσω τα χάπια σε νερό. Ίσως το μείγμα δώσει λίγο χρώμα στη ζωή μου…

ΑRBEIT MACHT FREI

Στην υπερσύγχρονη γαλέρα μας τα φινιστρίνια είναι κλεισμένα με στόρια. Ακούγεται ένα συ¬νεχές κουδούνισμα που αντικαθιστά τα τα¬μπούρλα και ο Supervisor μας καλεί να ακο¬λουθήσουμε όλοι το ρυθμό. Με high tech μι¬κρόφωνα κι ακουστικά συντονίζουμε πειθαρχη¬μένα τις κινήσεις μας. Πού και πού αφήνει κα¬νείς το πόστο του για να ξεκουραστεί, αλλά η φωνή του Gastarbeiter τον επαναφέρει. Κι εγώ, ένας απλός θεατής προς το παρόν, συνειδητο¬ποιώ ότι 60 χρόνια μετά «η εργασία [εξακο¬λουθεί να] απελευθερώνει!»

JACQUES ΚΑΙ JANOU

          στη μνήμη του Jacques Mesrine

Είμαστε τα θηράματα ενός «ανελέητου ανθρωποκυνηγητού».
Φιλιόμαστε «μέσα σε μια βροχή από σφαίρες».
Δεν έχουμε χρόνο για τον έρωτά μας.
Πάντοτε «ουρλιάζουν πίσω μας οι σειρήνες των πε¬ριπολικών».
Δεν μπορούμε να πιαστούμε χέρι χέρι
γιατί πρέπει συνεχώς να είμαστε έτοιμοι για μάχη.
Ο πιο πιστός μας σύντροφος είναι το Colt 45
και ασπίδα μας τα σώματά μας.
Δε νιώθουμε φόβο και δε θα λυγίσουμε ποτέ.
Προσπάθησαν να μας κάνουν να προδώσουμε
και να μισήσουμε ο ένας τον άλλο.
Όμως δεν τα κατάφεραν.
Φτύνουμε κατάμουτρα την αστική κοινωνία
με τους νόμους της, τους μπάτσους και τους δικαστές.
Καμιά φυλακή δεν μπορεί να μας κρατήσει.
«ΜΑΖΙ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!»

ΝΥΚΤΟΒΑΣΙΑ

Χτες το βράδυ βγήκα απ’ το σώμα μου
και άρχισα να περιπλανιέμαι πάνω απ’ την πόλη.
Νόμιζα πως ονειρευόμουν αλλά είχα κάνει λάθος.
Καθώς πετούσα είδα δυο άντρες να λογομαχούν
και μια πόρνη να ψωνίζεται.
Είδα ακόμη μια μοναχή να προσεύχεται
και ένα ζευγάρι να κάνει έρωτα.
Ένας αδέσποτος σκύλος περπατούσε αμέριμνος
και μια κουκουβάγια με κοιτούσε κατάματα.
Τελικά έφτασα στο νεκροταφείο.
Είναι το μόνο μέρος που βρίσκεις ησυχία.
Αφού περπάτησα ανάμεσα στους τάφους
έκατσα κάτω από ένα κυπαρίσσι
για να ξεκουραστώ.
Τότε κοίταξα γύρω μου και σκέφτηκα
πως ένα από τα σημαντικότερα πράγματα
στον κόσμο
είναι το προνόμιο της περισυλλογής.

 

Τρόποι Επικοινωνίας με τον Ν.Γ. Λυκομήτρο:

 http://www.the-sound-of-loss.blogspot.com/

damocleanswordoftime@gmail.com

από Σπύρος Αραβανής
31 Comments