Η μετάφραση είναι προϊόν του Εργαστηρίου Λογοτεχνικής Μετάφρασης Ισπανικά > Ελληνικά που συντονίζει ο καθηγητής και μεταφραστής Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ.

Συμμετείχαν οι:

Όλγα Αναστασιάδου, Αικατερίνη Γιασιράνη, Χριστίνα Δημητρίου, Βάλλια Εμμανουηλίδου, Βάσω Καλφέλη, Παντελής Κουτσιανάς, Μαρία Μανωλοπούλου, Χριστίνα Μπατσίλα, Σοφία Πανταζίδου, Χρύσα Παπανικολάου, Ζαχαρίας Χιονίδης, Marcela Fernández Márquez, Daniel Jiménez Martín.

ΝΙΩΘΩ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑ Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ.

Επειδή μόνο καταιγίδα υπάρχει στην καταιγίδα,

και η καταιγίδα μάς απομονώνει

απ’ όλα τα δεινά του κόσμου.

Βολεύομαι στο εσωτερικό της καταιγίδας.

Φωλιάζω.

Η καταιγίδα είναι μήτρα

και κυκλική προστασία

ενάντια στα πάντα.

Ο χρόνος που αναστέλλεται

στην υγρασία του χάους.

Φουσκώνω τα στήθη μου στο κουβάρι αυτής της καταιγίδας.

Πετούν, πέρα από μένα

οι στέγες,

οι νεκροί,

τα λαβομάνα.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Η «φωλιά» πριν από το τραγικό πλήγμα: ο πατέρας Ρουτζέρο, η μητέρα και τρία από τα παιδιά τους (στη μέση, ο μικρός Τζοβάννι).

ΔΕΞΙΑ: Η πιτσιλωτή φοράδα κι η μητέρα (Σκίτσο του ίδιου του ποιητή).

Στον Πύργο οι ήχοι πια όλοι σιγήσαν.

Στου Σάλτο το ρέμα κυπαρίσσια θροΐσαν.

Τ’ άλογα τα νορμανδικά όλα μες στο παχνί τους

σπάγαν, κρατσανίζαν με θόρυβο την τροφή τους.

Κει κάτω ήταν εκείνη: φοράδα αγριωπή

γεννημένη στην ακροθαλασσιά την αλμυρή∙

στα ρουθούνια είχ’ ακόμα θαλασσινές πιτσιλιές

και στ’ αυτιά της τα γερά κείνες που άκουσε τις κραυγές.

Πλάι της, στο παχνί, τον αγκώνα ακουμπούσε

η μητέρα, κι έτσι μαλακά της μιλούσε:

«Φοραδίτσα μου γκρίζα με τη λευκή πιτσιλιά,
συ που έφερες κείνον που πια δε γυρνά∙

Ευχόμαστε σε όλους τους συνεργάτες, αναγνώστες και φίλους

Καλή Χρονιά!

***********

ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ (QUE PASSE)

— Α! Πολύ καλά! Φέρτε μέσα το άπειρο!

Λουί Αραγκόν (Luis Aragon)

Χόρχε Λούις Μπόρχες, «Το βιβλίο των Ονείρων» (Εισαγωγή- Επιμέλεια- Μετάφραση: Στάθης Λειβαδάς) [Α΄ ΜΕΡΟΣ]

*********************

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ (DE DÓNDE  Y CÓMO RESULTAN LOS SUEÑOS)

Όταν η εξωτερική φωτιά υποχωρεί τη νύχτα, η εσωτερική φωτιά διαχωρίζεται από αυτήν· τότε, (όταν προβληθεί από τα μάτια), πέφτει σε κάτι διαφορετικό, τροποποιείται και σβήνει, αφού παύει να έχει κοινή φύση με τον αέρα που την περιβάλλει, ο οποίος δεν έχει πλέον φωτιά.  [ἀπελθόντος δὲ εἰς νύκτα τοῦ ξυγγενοῦς πυρὸς ἀποτέτμηται^. πρὸς γὰρ ἀνόμοιον  ἐξιὸν ἀλλοιοῦταί τε αὐτὸ καὶ κατασβὲννυται, ξυμφυὲς οὐκέτι τῷ πλησίον ἀέρι γιγνόμενον, ἅτε  πῦρ οὐκ ἕχοντι].

Παύει να βλέπει και αφήνεται στον ύπνο. Τα προστατευτικά όργανα της όρασης, τοποθετημένα εκεί από τούς θεούς, τα βλέφαρα, όταν κλείνουν, συγκρατούν τη δύναμη της εσωτερικής φωτιάς. Αυτό, με τη σειρά του, ηρεμεί και καταλαγιάζει τις εσωτερικές κινήσεις. Και όταν καταλαγιάσουν, έρχεται ο ύπνος· και αν η αποκοίμιση είναι τέλεια, μας κατακλύζει ένας ύπνος σχεδόν χωρίς όνειρα. Αντίθετα, όταν παραμένουν μέσα μας πιο αισθητές κινήσεις, ανάλογα με τη φύση τους και ανάλογα με τον τόπο όπου βρίσκονται, προκύπτουν από αυτές εικόνες ποικίλης φύσης και έντασης, πού μοιάζουν με εσωτερικά ή εξωτερικά αντικείμενα και διατηρούμε κάποια ανάμνησή τους όταν ξυπνάμε.

Πλάτων Τίμαιος XVI

Περπατάω μέσα στη ζωή και

είμαι ερωτευμένος, και

τον έρωτα μέσα από το στήθος μου δεν τον βγάζω

δεν τον βγάζω,

θα έπρεπε να καθίσω

δεν κάθομαι, αλλά κοιτάζω μέσα στο σύμπαν

μαζεύω ομορφιά και

βάζω τις ομορφιές πάνω στο πρόσωπό μου και

με αυτές ζω.

Όταν ο άνθρωπος δεν είναι ερωτευμένος, δεν μπορεί να αγαπήσει τον άνθρωπο

Κι εσύ που θέλεις,

την πόλη σου να αγαπήσεις

καλά πάνω από τα εμπόδια να πηδάς και

σωστά στα σοκάκια να περπατάς και

ο χαιρετισμός των καθαρών πορτών να είναι ζεστός,

γίνε ερωτευμένος.

Ένας ερωτευμένος βγάζει τα μάτια του έξω και

ό,τι ομορφιά υπάρχει,

στο μάτι του την μαζεύει και

εκπαιδεύεται,

στις σκοτεινές γωνιές και

μαλακά με τις πέτρες στο δρόμο περπατάει και

σκληρά με το σκοτάδι μιλάει και

ζει μέσα στην καρδιά του και

ξέρει,

ο άνθρωπος είναι πολύ μεγάλος.

Αυτό που μένει στον άνθρωπο, είναι ο έρωτας.

Η Βασιλική αισθανόταν χάλια και της ερχόταν να κλάψει. Είπα να της γράψω κάτι, μήπως την κάνω να νιώσει καλύτερα. Μου το έκλεψε μετά ο J. J. Cale.

ΜΗΝ ΚΛΑΨΕΙΣ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ

Μην κλάψεις μικρή μου
η μέρα η κακή θα περάσει
μη κλάψεις μικρή μου
μην κλάψεις, δεν αξίζει να κλαις.
Μην κλάψεις μικρή μου
δεν είναι παρά μόνο μία φάση
μην κλάψεις μικρή μου
δεν κάνει να κλαις

Μην ανοίξεις την πόρτα στη λύπη να μπει
κι αν τα πράγματα πάρουν λάθος τροπή
στη ζωή σου μην έχεις το δάκρυ οδηγό
μη καταντήσεις όπως εγώ.

Μην κλάψεις μικρή μου
η μέρα η κακή θα περάσει
μη κλάψεις μικρή μου
μην κλάψεις, δεν αξίζει να κλαις.

Ξύπνησες χάλια, δεν νιώθεις καλά,
όσα κι αν τους δίνεις σου ζητούν πιο πολλά,
μες στο ποτήρι σου βάλε κρασί
σαν κι εμένα είσαι κι εσύ.

Μην κλάψεις μικρή μου
η μέρα η κακή θα περάσει
μη κλάψεις μικρή μου
μην κλάψεις, δεν αξίζει να κλαις.
Όχι δεν αξίζει να κλαις
Όχι δεν αξίζει να κλαις.

Στο τέλος έκλαψα εγώ, που την ερωτεύτηκα