Τα όνειρα!  αυτός ο αρίφνητος κόσμος του ατομικού και συλλογικού ασυνείδητου, αυτό το ταξίδι στο σύμπαν των πόθων, των απωθημένων επιθυμιών, των νόστων και των ανομολόγητων ενοχών, του ατομικού και συλλογικού εφιάλτη, ταυτόχρονα η καταβύθιση σε μια όλβια και αυτονόητη στην ερωτική της μαγεία νήσο των μακάρων. Τα όνειρα σαν παμπάλαιο λογοτεχνικό είδος,  από τα προφητικά όνειρα της ανατολής, μέχρι τα αλληγορικά και σατυρικά του μεσαίωνα, τον παραμυθένιο κόσμο του Λιούις Κάρολ, την επικράτεια του εφιάλτη  του Φράντς Κάφκα, μέχρι τις ψυχαναλυτικές ερμηνείες  στο έργο του Φρόϋντ, του Γιούνγκ, του Λακάν. Ο Μπόρχες παραθέτει πολύ εύστοχα στο βιβλίο του την παρατήρηση του Άγγλου κλασικιστή του 18ου αιώνα Τζόζεφ Άντισον ότι η ανθρώπινη ψυχή όταν ονειρεύεται, ξαλαφρωμένη από το βάρος του σώματος,  είναι ταυτόχρονα  το θέατρο, οι ηθοποιοί και το κοινό.  Ο ίδιος προσθέτει ότι κάθε ατομική ψυχή είναι η ίδια ο συγγραφέας του δράματος η της κωμωδίας που βλέπει. Και παραπέμποντας στο έκτο βιβλίο της Αινειάδας του Βιργίλιου σηματοδοτεί τις δυο θείες πύλες που μας οδηγούν τα όνειρα. Αυτή του ελεφαντόδοντου για τα πλανερά όνειρα και αυτή του κέρατου για … Συνεχίστε να διαβάζετε το Χόρχε Λούις Μπόρχες, «Το βιβλίο των Ονείρων» (Εισαγωγή- Επιμέλεια- Μετάφραση: Στάθης Λειβαδάς) [Α΄ ΜΕΡΟΣ].