ΤΡΙΑ ΠΕΝΤΑΣΤΙΧΑ

(Ι)

Ματαιοπονείς

Δεν θ’ αναστήσεις

Χλωρά τοπία

Κήπους ιδανικούς

Κρυψώνες εφηβείας.

(ΙΙ)

Νεόφυτα κορίτσια

Ανθίζουνε ματαίως

Απρόσιτα σε κήπους κρεμαστούς

Ανέγγιχτα από βλέμματα

Παρθένα από θαυμασμό.

(ΙΙΙ)

Ναυαγός

Πιάνεσαι απ’ τα μαγειρικά σου σκεύη

Κωπηλατείς

Ακίνητη

Μπροστά στα ίδια ενδεχόμενα.

 *

DREI FÜNFZEILER

(I)

Vergeblich bemühst du dich

Grüne Landschaften

Ideale Gärten

Pubertätsverstecke

Wiederzubeleben.

(II)

Neu gepflanzte Mädchen

Blühen erfolgslos

Unzugänglich in hängenden Gärten

Unangetastet von Blicken

Unschuldig aus Bewunderung.

(III)

Schiffbrüchig

Haltest du dich fest von deinem Kochgeschirr

Ruderst

Stillstehend

Vor denselben Eventualitäten.

Θεός θεατός, η μητέρα μου

Κυρά  όλη την ώρα  των Τριών Βεβαιοτήτων:

Ηθική, Μυστικισμός, Πρακτική.

Καθαρότητα.

Στην οποία  δεν υπήρξε ποτέ

ένας ενδοιασμός Πραγματικότητας

ούτε ένας Συμπεριφοράς

ούτε ένας εγωισμός

ούτε ένας φόβος

ούτε ένας δισταγμός στη Θυσία

ένα παράπονο

μια αμφιταλάντευση

ένα δάκρυ

μια προκατάληψη

μια δυσαρέσκεια  πως  κάτι πρόκειται να ζήσει

πως  κάτι πρόκειται να πεθάνει

γιατί σ’ εκείνη δεν υπήρξε ποτέ

μια ενδόμυχη σκέψη .

Ξέροντας πως Αιώνια είναι

και δίχως μεσοβέζικα  για το επίγειο Σήμερα.

Δίχως ν’ αρπάζεται  από τα  μέρη  τού  χρόνου

ούτε στο εκείθε ή στο εδώθε.

Το δικό της «Ποιος ζει;»

φιλοξενούσε  χαιρετιστήριο το άλλο ζην.

Και o δικός της  «εαυτός» ανάλαφρος

ατάραχος, στους άλλους ανάμεσα, σαν ένας αριθμός.

Το μόνο της αγαθό  εκείνο των άλλων ευτυχιών.

(1929)

Ἔχοντας δολοφονήσει τὸν γαμπρό του, ὁ Ὄρριν Μπρόουερ ἀπὸ τὸ Κεντάκυ διέφευγε τῆς δικαιοσύνης. Εἶχε δραπετεύσει ἀπὸ τὴν ἐπαρχιακὴ φυλακή, ὅπου ἐκρατεῖτο προφυλακισμένος ἀναμένοντας τὴν δίκη του, ἀφοῦ ἐξουδετέρωσε τὸν δεσμοφύλακά του μ’ ἕναν σιδερένιο λοστό, τοῦ ἔκλεψε τὰ κλειδιά, ἄνοιξε τὴν ἐξωτερικὴ πόρτα καὶ χύθηκε μέσα στὴν νύχτα. Ἐφ’ ὅσον ὁ δεσμοφύλακας ἦταν ἄοπλος, ὁ Μπρόουερ δὲν εἶχε στὴν κατοχή του κάποιο ὅπλο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ ὑπερασπιστῇ τὴν ἀνακτημένη ἐλευθερία του. Μόλις πέρασε τὰ ὅρια τῆς πόλεως εἶχε τὴν ἀπερίσκεπτην ἰδέα νὰ μπῇ σ’ ἕνα δάσος· τοῦτο συνέβη πολλὰ χρόνια πίσω, ὅταν ἡ περιοχὴ ἐκείνη ὑπῆρξε ἀγριώτερη ἀπ’ ὅσο εἶναι σήμερα.

Ἡ νύχτα ἦταν ἀρκετὰ σκοτεινή, δίχως ὁρατὸ φεγγάρι κι’ ἄστρα, καὶ καθὼς ὁ Μπρόουερ δὲν εἶχε κατοικήσει ποτέ του ἐκεῖ γύρω καὶ ἀγνοοῦσε τὴν διαμόρφωσι τῆς περιοχῆς, δὲν ἀπεῖχε, φυσιολογικά, πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ χαθῇ. Ἀδυνατοῦσε νὰ διαπιστώσῃ τὸ ἂν ἄφηνε ὁλοένα καὶ περισσότερο πίσω του τὴν πόλι ἢ ἐπέστρεφε σ’ αὐτήν, ἕνα ἐξαιρετικὰ κρίσιμο ζήτημα γιὰ τὸν Ὄρριν Μπρόουερ. Γνώριζε πὼς σὲ κάθε περίπτωσι μία ὁμάδα καταδιώξεως πολιτῶν συνοδείᾳ ἀγέλης σκύλων «Μπλάντχαουντ» θὰ βρισκόταν σύντομα στὰ χνάρια του καὶ πὼς οἱ πιθανότητές του νὰ δραπετεύσῃ φάνταζαν λιγοστές· ὅμως δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ βοηθήσῃ καὶ ὁ ἴδιος στὸ ἀνθρωποκυνηγητό του. Ἀκόμα καὶ μία ὥρα ἐπιπλέον ἐλευθερίας ἄξιζε τὸν κόπο.

Si la noche haze escura

Τι κι αν σκοτεινή η νύχτα,
Τι κι αν σύντομος ο δρόμος,
δεν έχεις φανεί, αχ φίλε.
Τα μεσάνυχτα περάσαν,
Κι ας λυπάται, δεν θα’ρθει.
Μιά και η τύχη μου τον διώχνει,
Τώρα π’ όλοι με ξεχάσαν.
Μ’ έκανες να ζω στη θλίψη,
έγινες πια ο εχθρός μου,
συ που ήσουν θησαυρός μου.

(No. 14, Cancionero de Upsala 1556)

Estas noches à tan largas

Είναι οι νύχτες δίχως τέλος
πια για με, πια για με,
έτσι δεν ήταν ποτέ.
Πιο παλιά ξεκουραζόμουν,
τις νυχτιές ευγνωμονούσα
κι αν ακόμα δεν κοιμόμουν
μ’ ηρεμία τις περνούσα.
Μ’ από τότε π’ αγαπάω,
δεν μπορεί, δεν μπορεί
ο ύπνος να με λυπηθεί.

(No. 26, Cancionero de Upsala 1556)

Τα πιο χαμηλά τα δέντρα έχουνε κορφές

Τα πιο χαμηλά τα δέντρα έχουνε κορφές,
τα έντομα ουρές, τη ζέστη της η φωτιά η μικρή
κι οι τριχούλες, αν και λεπτές, ρίχνουν σκιές,
αν κι όχι μεγάλο, οι μέλισσες έχουνε κεντρί.
Οι θάλασσες πηγή, όπως και η ρηχή η ποταμιά
κι η αγάπη είναι αγάπη, στο ζητιάνο και στο βασιλιά.

Σαν τα νερά τρέχουν αργά, ειν’ τα περάσματα βαθιά,
κινούνται οι δείκτες, κι όμως δεν τους παρατηρούν.
Η πιο σταθερή πίστη βρίσκεται σε λόγια λιγοστά,
οι χελώνες δεν τραγουδούν κι όμως αγαπούν.
Η αληθινή καρδιά έχει μάτια κι αυτιά, όχι γλώσσα να μιλάει:
ακούει, βλέπει, αναστενάζει μετά και σπάει.