En mayo de 2010 se publicó mi primer libro de
poemas, con el título Rastreadores del fin. Pensé
entonces en enviárselo a un viejo amigo mío de
España, al que había conocido por medio del programa
Erasmus. Sabía que él mismo era poeta y
muy buen conocedor de la literatura mundial. A
pesar de que hacía años que no teníamos contacto,
se alegró mucho de que le enviara mi libro y
mientras lo leía me dijo que tenía como objetivo
traducirlo entero al español. Cuando me lo dijo,
pensé que se trataba de algo dicho bajo los efectos
del entusiasmo y no me imaginaba que planeaba
hacer realidad su promesa. Poco tiempo después,
recibí un correo electrónico con un archivo adjunto,
que contenía la traducción del libro al completo,
notas y un texto biográfico. ¡No me lo podía
creer! No podía creer que mi viejo amigo hubiese
hecho realidad tan inmediatamente su promesa y
que hubiese dedicado tanto tiempo a esta obra.

(Απόσπασμα από τη 2η Σκηνή: Κυανοπώγων και Ελισάβετ.
Σε αίθουσα του πύργου του)

ΚΥΑΝΟΠΩΓΩΝ:
Μόλις έσβησε το τελευταίο αστέρι.

ΕΛΙΣΑΒΕΤ: (σα μαγεμένη)
Κλειδί έχεις στο λαιμό;
Λάμπει, σα να ʽναι από χρυσό.
Τι ανοίγεις μʼ αυτό;

ΚΥΑΝΟΠΩΓΩΝ:
Την πόρτα στη νυφική την κλίνη
που κρύβει ένα μυστικό: αμαρτία είνʼ η επιθυμία!
Κι επιθυμία είνʼ η αμαρτία.
Το ξέρουμε αυτό!
Του Θεού είμαστε παιδιά και του Σατανά.
Κι αν πέθανε ο Θεός για την ανάγκη της σάρκας,
το μυστικό παραμένει ίδιο:
η σήψη κι ο θάνατος πηγάζουν
απʼ τη βαθύτατη ανάγκη της σάρκας.
Κι απʼ το αδηφάγο μίσος!

ΞΥΠΝΑΩ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙΝΕ…

Ξυπνάω και τα μάτια μου καίνε.
Η εφηβεία πέθανε μέσα στα γένια μου
Που μεγάλωσαν καθώς κοιμόμουν,
Στην απίσχναση του σαρκίου μου, αποτυπώνεται
Στο λιωμένο φως που καίει στα μάτια μου.
Καταλήγω λοιπόν, στη βουβή πυρκαγιά
Μιας νεότητας που την ζάλισε η αιωνιότητα.
Έτσι καίγομαι, και δεν αξίζει σκέφτομαι,
Να είναι διαφορετικά τα πράγματα:
Να επιβάλλω όρια στην αταξία.
Με παρασύρει ολοένα και πιο αδύναμο
Με ένα αποστεωμένο παιδικό προσωπείο
Προς μια ήσυχη και παλαβή τάξη,
Το βάρος της μέρας που έχασα
Μέσα σε ώρες βουβής ευθυμίας, και στιγμές
Ανείπωτου τρόμου…

Ακούστε Εδώ το IV

IV
Αυτοί πολέμησαν πάντως,
και μερικοί πιστεύοντας,
pro domo, παντως…

Άλλοι πρόθυμοι για τα όπλα,
άλλοι για περιπέτεια,
άλλοι απ’ τον φόβο της αδυναμίας,
άλλοι απ’ τον φόβο της αποδοκιμασίας,
άλλοι από αγάπη για τη σφαγή, στη φαντασία,
μαθαίνοντας αργότερα…
άλλοι με φόβο, μαθαίνοντας την αγάπη της σφαγής`

μερικοί έπεσαν, pro patria,
non “dulce”non et “decor”…
βούτηξαν ως τα μάτια στην κόλαση
πιστεύοντας στα ψέματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας
επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ένα ψέμα,
επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες,
επέστρεψαν σε παλιά ψέματα και νέους εξευτελισμούς`
τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαιη
και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες.

Τόλμη όσο ποτέ άλλοτε, σπατάλη όσο ποτέ άλλοτε.
Νέο αίμα κι ευγενικό αίμα,
ρόδινα μάγουλα, κι ωραία σώματα`
σθένος όσο ποτέ άλλοτε

Ακούστε ΕΔΩ την Dorothy Parker να διαβάζει το “One Perfect Rose”

ONE PERFECT ROSE. ΕΝΑ ΤΕΛΕΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ.

Μόνο ένα, λουλούδι μου ʼστειλε
από τότε που γνωριστήκαμε.
Τον πιο τρυφερό πληροφοριοδότη, διάλεξε.
Κατευθείαν στην καρδιά, αμόλυντο,
ακόμα μύριζε την πρωινή δροσιά.
Ένα “τέλειο” τριαντάφυλλο.
Την γνώριζα την γλώσσα των λουλουδιών,
“τα ευαίσθητά μου φύλλα, κρύβουν μέσα την καρδιά του” έλεγε.
καιρό τώρα, ο έρωτας, το πήρε πια το φυλακτό του.
αυτό το ένα , “τέλειο” τριαντάφυλλο.
Γιατί ποτέ, κανείς δεν μου ʽστειλε εμένα,
μια τέλεια λιμουζίνα, αναρωτιέμαι;
Α! Όχι! Εμένα η τύχη μου είναι πάντα,
μόνο να μου στέλνουν,
ένα “τέλειο” τριαντάφυλλο.