En mayo de 2010 se publicó mi primer libro de
poemas, con el título Rastreadores del fin. Pensé
entonces en enviárselo a un viejo amigo mío de
España, al que había conocido por medio del programa
Erasmus. Sabía que él mismo era poeta y
muy buen conocedor de la literatura mundial. A
pesar de que hacía años que no teníamos contacto,
se alegró mucho de que le enviara mi libro y
mientras lo leía me dijo que tenía como objetivo
traducirlo entero al español. Cuando me lo dijo,
pensé que se trataba de algo dicho bajo los efectos
del entusiasmo y no me imaginaba que planeaba
hacer realidad su promesa. Poco tiempo después,
recibí un correo electrónico con un archivo adjunto,
que contenía la traducción del libro al completo,
notas y un texto biográfico. ¡No me lo podía
creer! No podía creer que mi viejo amigo hubiese
hecho realidad tan inmediatamente su promesa y
que hubiese dedicado tanto tiempo a esta obra.
Esta persona no podía ser otra que el poeta e
investigador Mario Domínguez Parra, sin el que
esta edición no podía haberse hecho realidad.
Querría dar las gracias desde lo más profundo de
mi corazón al traductor y amigo, Mario Domínguez
Parra, por el excelente trabajo que llevó a cabo
en relación con la traducción de mi libro, a Ediciones
Idea por la confianza que tuvieron en mi
obra y, finalmente, a mi esposa Efi, por el apoyo y
los útiles comentarios a la traducción.
N.G. Lykomitros
Atenas, mayo 2011
ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ
Η νιότη είναι μια ψευδαίσθηση που διαρκεί πε-
ρισσότερο απ’ τις συνηθισμένες ψευδαισθήσεις.
Η νιότη σού επιτρέπει να εναποθέτεις τις ελπί –
δες σου στο μέλλον. Η νιότη είναι το άλλοθι
που προσφέρεται σε όλους ανεξαιρέτως τους
ανθρώπους. Όταν όμως τα χρόνια περάσουν, ο
κλοιός αρχίζει να σφίγγει όλο και περισσότερο.
Και τότε η φλόγα της νιότης γίνεται το ανθρω-
ποκτόνο πυρ που σου καίει τα σωθικά και συ –
μπαρασύρει τα πάντα στο διάβα του. Καθίσταται
σαφές πως είναι πια αργά για οτιδήποτε.
NINGÚN MARGEN
La juventud es una ilusión que dura más que las
ilusiones habituales. La juventud te permite depositar
tus esperanzas en el futuro. La juventud es la
coartada que se ofrece a todas las personas sin excepción.
Sin embargo, al pasar de los años, el cordón
comienza a apretar cada vez más. Y después
la llama de la juventud se convierte en el fuego
homicida que te quema las entrañas y que arrastra
con todo a su paso. Se deja claro que ya es tarde
para cualquier cosa.
ΖΗΤΗΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ
Ο έρωτας είναι ένας οδοστρωτήρας
που ισοπεδώνει τα πάντα στο διάβα του.
Αν του αντισταθείς, θα σε κάνει να το μετανιώσεις.
Κι αν ενδώσεις, θα υποφέρεις αφόρητα όταν τον
[χάσεις.
Τελικά τι είναι προτιμότερο:
Να βουτήξεις στο ηφαίστειο και να σε κάψει η
[λάβα
ή να στέκεσαι αιωνίως πάνω απ’ τον κρατήρα;
PROBLEMA DE ELECCIÓN
La pasión es una apisonadora
que arrasa con todo a su paso.
Si te enfrentas a ella, hará que te arrepientas.
Y si sucumbes, sufrirás cuando la pierdas.
Al final, ¿qué es preferible:
lanzarse al volcán y que la lava te queme
o permanecer para siempre sobre el cráter?
Α16
στη μνήμη της Sarah Kane
Ουρλιάζω μέσα απ’ το χαρτί.
Οι σκέψεις βγαίνουν σωρηδόν από μέσα μου
προκαλώντας έναν αφόρητο πόνο.
Οι λέξεις δεν αρκούν για να αποδώσουν
αυτό το ύπουλο παιχνίδι που παίζει το μυαλό μου.
Γράφω σε στιγμές διαύγειας αυτά που σκέφτομαι
όταν παραληρώ
κι ύστερα τα σκίζω για να μην τα δει κανείς.
Σκοτάδι παντού.
Δεν ξέρω αν κοιμάμαι ή αν είμαι ξύπνια.
Συνέχεια βλέπω να με τριγυρίζουν γιατροί.
Καταπίνω δεκάδες διαφορετικά χάπια.
Ατέλειωτα milligrams αποτυχημένης θεραπείας.
Είμαι μόνη. Γι’ αυτούς είμαι άλλη μια ψυχωτική.
Ένα ολίγον έκτακτο περιστατικό.
Με επιτηρούν διαρκώς αλλά κάποια στιγμή
θα βρω την ευκαιρία να τους ξεφύγω.
Η παραμονή μου εδώ σύντομα θα ολοκληρωθεί.
A16
a la memoria de Sarah Kane
Aúllo en el papel.
Los pensamientos salen a montones de mi interior
provocando un dolor insoportable.
Las palabras no bastan para describir
este insidioso juego que mi mente pone en práctica.
Escribo en momentos de claridad lo que pienso
cuando deliro
y después lo rompo para que nadie lo vea.
Oscuridad en todas partes.
No sé si duermo o estoy despierta.
Veo continuamente médicos que me rodean.
Me trago decenas de pastillas diferentes.
Interminables milligrams de terapia inservible.
Estoy sola. Para ellos soy otra psicótica.
Un caso algo urgente.
Me observan continuamente pero en algún
[momento
encontraré la ocasión de evitarlos.
Mi estancia aquí pronto concluirá.
JACQUES ΚΑΙ JANOU
στη μνήμη του Jacques Mesrine
Είμαστε τα θηράματα ενός «ανελέητου
[ανθρωποκυνηγητού».
Φιλιόμαστε «μέσα σε μια βροχή από σφαίρες».
Δεν έχουμε χρόνο για τον έρωτά μας.
Πάντοτε «ουρλιάζουν πίσω μας οι σειρήνες των
[πε ριπολικών».
Δεν μπορούμε να πιαστούμε χέρι χέρι
γιατί πρέπει συνεχώς να είμαστε έτοιμοι για μάχη.
Ο πιο πιστός μας σύντροφος είναι το Colt 45
και ασπίδα μας τα σώματά μας.
Δε νιώθουμε φόβο και δε θα λυγίσουμε ποτέ.
Προσπάθησαν να μας κάνουν να προδώσουμε
και να μισήσουμε ο ένας τον άλλο.
Όμως δεν τα κατάφεραν.
Φτύνουμε κατάμουτρα την αστική κοινωνία
με τους νόμους της, τους μπάτσους και τους
[δικαστές.
Καμιά φυλακή δεν μπορεί να μας κρατήσει.
«ΜΑΖΙ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!»
a la memoria de Jacques Mesrine
Somos presas de una «implacable cacería humana».
Nos besamos «bajo una lluvia de balas».
No tenemos tiempo para nuestra pasión.
Por todas partes «aúllan detrás nuestro las sirenas
[de los coches patrulla».
No podemos cogernos de la mano
porque en todo momento debemos estar preparados
[para pelear.
Nuestro más fiel compañero es el Colt 45
y nuestros cuerpos son nuestro escudo.
No sentimos miedo y nunca nos entregaremos.
Intentaron que nos traicionásemos
y que nos odiásemos.
Pero no lo consiguieron.
Escupimos a la cara a la sociedad burguesa
con sus leyes, maderos y jueces.
Ninguna cárcel puede pararnos.
«¡JUNTOS HASTA LA MUERTE!».











βιάζεστε κ. Λυκομήτρο, βιάζεστε πολύ
σχεδον ντομπάρεστε σαν να τρεχατε στο πανευρωπαϊκο κατοστάρι
θα σκονταψετε φοβουμαι συντομα
και θα ειναι αν μη τι αλλο λυπηρο
ταυτα παρα τις ευχές μου!
Κύριε Ψάλτη καλησπέρα σας,
Ευχαριστώ για τις ευχές σας και για τα καλοπροαίρετα σχόλιά σας. Επιτρέψτε μου δύο μόνο παρατηρήσεις: α) η πρώτη μου ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε το 2010 με καθυστέρηση σχεδόν μιας δεκαετίας, αφού το υλικό ήταν έτοιμο πολλά χρόνια πριν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα κάποια από τα ποιήματα να έχουν τόσο μεγάλη διαφορά, όσον αφορά το ύφος και την τεχνική, από τα υπόλοιπα που μοιάζει να γράφτηκαν (σχεδόν) από άλλο πρόσωπο. Συνεπώς, αυτό που προσπάθησα εδώ και ένα χρόνο ήταν να διανύσω μια απόσταση που έπρεπε να έχω καλύψει εδώ και 10 χρόνια περίπου. Αυτό ίσως σας δημιουργεί την αίσθηση της βιασύνης από μέρους μου ενώ στην ουσία πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο. β) η ισπανική μετάφραση του βιβλίου μου κυκλοφόρησε αποκλειστικά και μόνο χάρις την προσωπική προσφορά και το μεράκι του μεταφραστή Mario Domínguez Parra και την πλήρη οικονομική στήριξη του εκδοτικού οίκου. Αν, λοιπόν, κάποιος προσφερόταν να μεταφράσει το βιβλίο σας και έβρισκε και εκδότη για να το κυκλοφορήσει χωρίς καμία επιβάρυνση για εσάς, εσείς δε θα δεχόσασταν; Κι ένα τελευταίο σχόλιο για να δούμε την υπόθεση στις πραγματικές τις διαστάσεις: το βιβλίο διατίθεται ουσιαστικά στην περιφέρεια των Καναρίων Νήσων, σʼ ένα βιβλιοπωλείο στη Μαδρίτη και σε 5-6 ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία. Συνεπώς, δεν έχει το μέγεθος που υπονοεί το «πανευρωπαϊκό κατοστάρι» που αναφέρετε. Είναι απλώς το δώρο ενός καλού φίλου και ως τέτοιο θα πρέπει να το δείτε. Αποτελεί, ωστόσο, την αφορμή για να ξεκινήσει ο συγκεκριμένος άνθρωπος να ασχολείται και με άλλους, καλύτερους από εμένα, ποιητές/ποιήτριες και σʼ ένα εύλογο διάστημα θα δούμε τους καρπούς αυτής της προσπάθειας.
με ποιον τρόπο ακριβώς προσπαθήσατε να διανύσετε την απόσταση που αναφέρετε και γιατί θα ‘πρεπε να την καλύψετε;δεν κατάλαβα τον συλλογισμό σας.
αν εκείνα τα παλιότερα ποιήματα σας, τα γραμμένα προ δεκαετίας, τα εκδόσατε τελικώς, είναι σα να τα είχατε εκδόσει τότε.δεν βλέπω καμιά διαφορά.αν πιστεύατε ότι δεν σας αντιπροσωπεύουν πια, ποιος ο σκοπός της έκδοσής τους;
στο blog σας, βλέπω ότι έχετε και μία ακόμα έκδοση, ηλεκτρονική.ποιας εποχής ποιήματα περιέχει;
όσον αφορά την μετάφραση, καλά κάνατε και τα παραχωρήσατε.δεν βλέπω κάτι κακό σ αυτό, αν η μετάφραση είναι καλή.πάντως τα ποιήματα δεν είναι καλά.έχετε μεγάλη απόσταση να διανύσετε ακόμα.καλή συνέχεια
Κύριε Καλογήρου καλημέρα σας,
Θέσατε κάποια ερωτήματα, οπότε θεωρώ υποχρέωσή μου να σας απαντήσω. Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα θα ήθελα να εξηγήσω τα εξής: Η απόσταση που θέλησα να διανύσω έχει να κάνει με την προσπάθεια να «διαδώσω» τα πονήματά μου ώστε να μπορέσω να συγκεντρώσω τις αντιδράσεις του αναγνωστικού κοινού και να δω αν και τι τελικά αξίζουν αυτά που γράφω. Αυτή η προσπάθεια που περιλαμβάνει αναρτήσεις σε ιστολόγια, δημοσιεύσεις σε περιοδικά κτλ. φαίνεται να εκλαμβάνεται από τον κύριο Ψάλτη ως βιασύνη. Αυτό που θέλησα να πω είναι ότι όταν κρατάς «στο συρτάρι» κάποια ποιήματα για χρόνια, είναι φυσιολογικό (κατά την προσωπική μου άποψη πάντα) να θελήσεις μετά να ακούσεις τις απόψεις των άλλων γι’ αυτά. Δε συμφωνώ μαζί σας ότι εφόσον εξέδωσα τα ποιήματα αυτά σήμερα είναι σαν να τα είχα εκδώσει τότε. Κι αυτό γιατί θεωρώ ότι με άλλο «μάτι» θα κρίνει κανείς αυτή τη δουλειά θεωρώντας τη το πόνημα ενός 23χρονου και αλλιώς θα την κρίνει όταν προέρχεται από κάποιον που έχει περάσει τα 30. Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα δεν θα έλεγα ότι δε με αντιπροσωπεύουν. Αυτό που λέω είναι ότι η συλλογή φάνηκε «άνιση» σε πολλούς (και ασπάζομαι κι εγώ αυτή την άποψη), κι αυτό οφείλεται στο ότι υπάρχει μεγάλη χρονική απόσταση ανάμεσα στα ποιήματα. Παρ’ όλ’ αυτά, ο σκοπός ήταν να γίνει μια πρώτη έκδοση, ν’ ακουστεί και να κριθεί η «φωνή» μου και να προχωρήσω στην επόμενη. Ερχόμαστε, έτσι, στο τρίτο ερώτημά σας. Ο κύκλος ποιημάτων «Θροΐσματα Θανάτου» (δεν πρόκειται για νέα συλλογή αλλά για 8 ποιήματα που δημοσιεύτηκαν με το περιοδικό «Λογοτεχνικά Σημειώματα») περιλαμβάνει καινούριο υλικό. Κλείνοντας, να σας ευχαριστήσω για τα σχόλιά σας. Καλή συνέχεια και σε εσάς.
διαβάζοντας το ιστολόγιο σου παρατήρησα ότι καταβάλλεσαι από ένα άγχος και μια αγωνία να στείλεις οτιδήποτε έχεις γράψει σε: περιοδικά, sites,ποιητικά φυλλάδια.να στέλνεις το βιβλίο σου στον Βαρβέρη για να γράψει κάτι για δαύτο.Προς τι όλος αυτός ο πανικός φιλαράκι μου;νομίζω πως θα πρεπε να κουλάρεις λίγο.να πιεις 2-3 ποτά, να διαβάσεις Ντοστογιέφσκι…να κοιτάξεις περισσότερο την γραφή σου απ’ την αναγνωρισιμότητα σου.και να ξεσκαρτάρεις το υλικό σου.δεν χρειάζεται να κρατάς ότι μπούρδα σου κατέβει στο μυαλό εξαιτίας μιας υπόθεσης βιασμού.αυτά από μένα και συγνώμη για την επανατοποθέτηση.
Κύριε Καλογήρου,
Καθείς διαχειρίζεται το υλικό του όπως νομίζει και κρίνεται γι’ αυτό. Επειδή αναφερθήκατε στον θανόντα Βαρβέρη, θα σας διευκρινίσω (επειδή προφανώς δεν το γνωρίζετε) ότι όποιος εκδίδει το βιβλίο του στον Γαβριηλίδη (δηλαδή οι μισοί ποιητές της χώρας) λαμβάνει έναν κατάλογο με διευθύνσεις γνωστών ποιητών στους οποίους καλείται να αποστείλει τη δουλειά του. Επομένως, απλώς ακολούθησα την πεπατημένη όλων των άλλων ποιητών του συγκεκριμένου οίκου και δεν πρόκειται για τίποτα παραπάνω. Κρατώ τις συμβουλές σας και θεωρώ θεμιτή την όποια κριτική όπως κι αν εκφέρεται…
Καταρχήν συγχαρητήρια και καλοτάξιδο το βιβλίο, στον ισπανόφωνο κόσμο, όπως επίσης και στο μεταφραστή κύριο Parra.Ο κύριος Λυκομήτρος είχε την καλοσύνη να μου ταχυδρομήσει τη δίγλωσση έκδοση της ποιητικής του συλλογής από τον ισπανικό εκδοτικό οίκο IDEA, πριν από μερικές εβδομάδες, και τον ευχαριστώ δημόσια, αυτή τη φορά, μέσα από την ιστοσελίδα του «Ποιείν». Από τα «κάποια» ισπανικά που γνωρίζω, νομίζω πως η μετάφραση είναι καλή και πιστή στο πρωτότυπο. Εδώ, ας κρίνει και ο κύριος Μίχος, ως δεινός ισπανιστής. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ο εκτενής πρόλογος του κυρίου Parra, όπου μέσα από μία επιμελή προσέγγιση της συλλογής του κυρίου Λυκομήτρου συνδέει αυτό που διαβάζει και μεταφράζει με το φαινόμενο του καρυωτακισμού στην ελληνική ποίηση και όχι μόνο. Τέλος, θα ήθελα να εκφράσω την πεποίθησή μου ότι είναι ευτύχημα το γεγονός να μεταφράζεται μία ποιητική συλλογή στο σύνολό της κι αυτό αφορά, σαφώς, στον επαγγελματισμό του μεταφραστή.
Συμπληρωματικό σχόλιο στα λεχθέντα απ’ το Βασίλη. Δεν με ενδιαφέρει τόσο σε ποιόν στέλνετε τα βιβλία σας, μιας και πρόκειται για προσωπική υπόθεση. Αν και βέβαια ο καθένας κρίνεται για τις προσωπικές ή μη υποθέσεις κι αποφάσεις του.
Εμένα αυτό που με απασχολεί ή για να το θέσω καλύτερα με ενοχλεί είναι πώς είναι δυνατόν ένας νέος ποιητής, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι η ποίησή του, που μεταξύ μας τις περισσότερες φορές δεν είναι, να εκδίδει στον Γαβριηλίδη.
Ο οποίος μάλιστα του δίνει κι έναν κατάλογο με μεγαλύτερους/ γνωστούς/ δικτυωμένους/ ή όπως αλλιώς θες πες το ποιητές.
Δεν κάνει λίγο για γραφείο μόντελινγκ;
Επιπλέον, συμφωνώ με όσους πλέον δεν διαβάζουν ποίηση που βγαίνει τώρα μιας και δεν υπάρχει λόγος να τη διαβάσεις.
Για σκέψου:
όταν κάποιος δίνει 2 κ 3 χιλιάρικα για να εκδόσει ένα γαμοβιβλίο κ μετά βγάζει λόγο για τους πεινασμένους κ κλαίει για τους ζητιάνους και οδύρεται ή αναπτύσσει ένα οποιοδήποτε ιδεαλιστικό σχήμα στον ποιητικό του λόγο
κοροιδεύει τον αναγνώστη ή τον εαυτό του;
Έχει δε πλάκα το γεγονός πως στον Γαβριηλίδη έχουνε εκδόσει οι μεγαλύτεροι ιδεολόγοι, αναρχικοί αριστεροί φωνοζητούντες, της γενιάς που ‘ναι τώρα 30.
Θα ‘θελα κάποιον να μου απαντήσει στην ερώτηση, πολυφαγωμένη καθώς είναι,
-σε τί χρησιμεύει σήμερα η ποίηση;-
αλλά όχι με δοκίμιο.
Υπάρχει κάποια σχέση με τον ηθοποιό Λυκομήτρο;
Και η ματαιοδοξία μας τί θα κάνει, Λαμπρινή;
Πάντως άκουσα
πως στο περιπολικό
δε βγάλανε κουβέντα..
Κυρία Αιωροκλέους,
Όσον αφορά το ερώτημά σας για τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη, θα σας πω ότι ήταν ο μοναδικός εκδοτικός οίκος στον οποίο έστειλα τα ποιήματά μου. Μου έδινε, τότε, την εντύπωση ότι ειδικεύεται στην ποίηση και ότι η δουλειά μου θα τύγχανε καλύτερης αντιμετώπισης. Δε γνώριζα, βέβαια, τότε ποια είναι η πραγματικότητα. Δε γνώριζα ότι θα έπρεπε να πληρώσω τα ποσά που αναφέρετε για να κυκλοφορήσω τα βιβλία μου, ούτε γνώριζα ότι ο δικός μου μόχθος θα αποτελούσε άλλο ένα γρανάζι στην «καλολαδωμένη» μηχανή των εκδόσεων που θα λειτουργούσε ως «αιμοδότης» των σημαντικών της λογοτεχνών. Με τα όσα γνωρίζω σήμερα δεν θα πήγαινα ξανά σε αυτόν τον εκδότη. Μάλιστα, ήδη πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο ήρθα σε ρήξη μαζί του, γεγονός που με προσγείωσε ανώμαλα στην εκδοτική πραγματικότητα. Για τον κατάλογο με τους καταξιωμένους ποιητές, θα σας πω ότι εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι αποτελούσε μία καταγραφή των στοιχείων που υπάρχουν στην ιστοσελίδα της Εταιρείας Συγγραφέων και τα οποία είναι διαθέσιμα σε όλους. Επομένως, ο καθένας μπορεί να στείλει το βιβλίο του στον οποιονδήποτε. Σε προσωπικό επίπεδο, ο λόγος που το έκανα ήταν διότι πίστευα ότι θα μπορούσα να μάθω κάποια πράγματα από τους μεγαλύτερους και, εν μέρει, αυτό όντως συνέβη. Διαπίστωσα, δε, ότι κάποιοι από τους γνωστούς λογοτέχνες αντιμετωπίζουν με ειλικρινές ενδιαφέρον τους νέους και δίνουν χρήσιμες συμβουλές. Για την ποίηση της γενιάς μας, θα διαφωνήσω. Υπάρχουν αξιόλογες φωνές και, οπωσδήποτε, μία από αυτές είστε κι εσείς. Άρα, είναι λάθος, κατά την άποψή μου, να απορρίπτουμε συλλήβδην όλους τους νέους ποιητές. Σε σχέση με αυτό που λέτε για τα 2-3 χιλιάρικα και τα ιδεαλιστικά σχήματα, θα σας έλεγα ότι αυτά τα χρήματα προήλθαν από το υστέρημά μου και αν ήξερα ότι μπορούσα να τα αποφύγω να είστε σίγουρη ότι θα το είχα κάνει. Φυσικά δεν είμαι διατεθειμένος να δαπανήσω ξανά ένα τέτοιο ποσό και ελπίζω ότι αυτές οι γραμμές θα βοηθήσουν αυτούς που αναζητούν σήμερα εκδότη για τη δουλειά τους να αποφύγουν τις παγίδες. Επιτρέψτε μου, πάντως, να θεωρώ ότι κανείς δεν έχει το μονοπώλιο της θεματολογίας και ότι κάποιος που (ουσιαστικά) έπεσε θύμα εκμετάλλευσης (καθ’ όλα νόμιμα βέβαια) δε μπορεί να θεωρηθεί ότι παρουσιάζει ασυνέπεια λόγων και έργων. Το τελευταίο σας ερώτημα είναι και το πιο δύσκολο. Θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας απάντηση. Για μένα θα έλεγα ότι η ποίηση είναι εσωτερική ανάγκη. Χρήσιμες, πάντοτε, οι παρεμβάσεις σας κυρία Αιωροκλέους και σας ευχαριστώ.
Η βιβλιογραφία σχετικά με το ερώτημα τι χρειάζεται η ποίηση και η τέχνη γενικότερα, είναι τεράστια. Πολλοί καλλιτέχνες (π.χ. Βαλερύ, Μπρετόν) αλλά και πολλοί περισσότεροι κοινωνιολόγοι και κριτικοί τέχνης έχουν γράψει δοκίμια. Σε θεωρίες αισθητικής βρίσκονται επίσης απαντήσεις στο ερώτημα.
@14
Σχολιαστά, το ερώτημα δεν είναι αυτό και ίσως από επιθυμία να δώσετε μια εξυπνακίστικη απάντηση βιαστήκατε και δώσατε μια εξυπνακίστικη, άκυρη απάντηση.
2 ήταν οι λέξεις κλειδιά
-είναι περίπου σαν τα μαθηματικά η φιλολογία που υπερθεματίζει-
α. σήμερα
β. όχι με δοκίμιο
Ξέρετε είναι τόσο εύκολο να μιλάμε με βιβλιογραφία, αφού εναποθέτουμε σε κάποιον άλλον την ευθύνη μας για μια απάντηση που πρέπει να δίνεται στο κάθε σήμερα και όχι συνολικά σαν μια αποτίμηση της συνεισφοράς της τέχνης στην ανθρώπινη ζωή, που ο καθένας μας γνωρίζει. Είτε έχοντας διαβάσει τη βιβλιογραφία είτε μερικά κόμιξ.
Αγαπητή Λαμπραιώ
Εάν είναι “χρήση” ουδόλως !!!
Εάν δε , “Χρειά” με κάποια ιδιαίτερη “χροία” , αρκετά !!!!
Συνήθως η πλειάδα των ποιητικών γραφών που ξεπροβάλουνε, αποτελούν μια άτσαλη βουτιά στα ενδότερα ,ένα βιαστικό στόλισμα με μπόλικα ιδανικά συναισθήματα και αναφορές κυρίως σε ανήκουστα μεγέθη καθώς η σχολαστική διαφορετικότητα έγινε πια κανόνας γραφιάδων.
Όλα αυτά μετά πρέπει υποχρεωτικά να εκδοθούνε στα γρήγορα μη τυχόν και ξενυστάξουνε οι βιβλιοθήκες του κόσμου κατά την «Μπουκόφσκια» ορολογία.
Αφού λοιπόν κάποιοι εκδότες αναλαμβάνουν με το αζημίωτο να «χαρτομανιάζουν» τον κόσμο, θα αναλάβουνε προφανώς και εσένα.Θα σου κάνουν και παρουσίαση μάλιστα όπου το μεγαλύτερο ποσοστό των παρευρισκομένων θα είναι της τάξης «.. μα δεν ήταν σωστό να μην πάω»
Αν έχεις και καμιά ψιλοπρόσβαση καλή σε κάποιο από τα αποκαλούμενα περιοδικά τέχνης (ή τα τοιαύατα τέλος πάντων της κουλτουρέ ενασχόλησης) θα σου πάρουνε και συνέντευξη ίσως όπου η τελευταία φράση του ερωτώντος θα είναι « …σας ευχαριστώ πολύ και ανυπομονώ για την επόμενη μας συνάντηση)
Θα δημοσιεύσεις ασφαλώς και κομμάτια του έργου σου μέσω του διαδικτύου για να σου πει και την γνώμη του ο λαός.
Εφόσον είσαι νόστιμο κοριτσάκι και το αποδεικνύεις με φώτο,ο αντρικός πληθυσμός (και κυρίως ο κάποιας ηλικίας και άνω) θα σου ανακαλύψει αυτοστιγμή ένα σκέτη μούρλια ταλέντο.
Αν είσαι νέος και άρρεν, θα φέρνεις ίσως το κάτι καινούργιο, ενώ αν μεσαίος λογίζεσαι θα σε σχολιάσουν με βάση την πορεία της τέχνης για να αποδείξουνε τις γνώσεις τους πάνω σε αυτή.
Μετά θα ξεκινήσεις να «ξανασοβαρολογείς» την .σκέψη σου για να ετοιμάσεις το νέο βιβλίο.
Εν κατακλείδι θα έλεγα ότι το μεγαλύτερο κακό που επιφέρει η αλόγιστη σύγχρονη χρήση του γραπτού λόγου και η δαπανηρή του τοποθέτηση σε χρήση βιτρίνας, είναι η αδυναμία του να συμπεριλάβει την αιχμή της σκέψης.
Η αιχμή της σκέψης που υποχρεωτικά προυποθέτει μια κινησιολογία που παραπέμπει στην γκριμάτσα,στην έκφραση, στην επαφή ,στην συσχέτιση….
Ο αγών για την διάδοση του ποιήσεως υποχρεωτικά εξακολουθεί να περνά μέσα από τον δρόμο της κατάργησης της τάξης των ποιητών!
Κυρία Αιωροκλέους έχω να δω τη θάλασσα τόσο καιρό που τρομάζω, εάν και ζω σε νησί, όπου σήμερα η ποίηση εκμαιεύεται με και για την αντικατασκοπία όσων ημερών προηγήθηκαν κι αυτών που έχω ορίσει με και για χρήση έως την προγραμματισμένη ανατίναξη. Χαίρομαι που σας συναντώ εκ νέου μέσω του “Ποιείν”. Τέλος πάντων, τον αδικούμε τον κύριο Λυκομήτρο, αλλά και τη μεταφραστική εργασία του κ. Parra. Όσον αφορά στις εκδόσεις Γαβριηλίδη, δεν έχω λόγο να διαφωνήσω μαζί σας. Ο άνθρωπος την πάτησε, για να το πω απλά, και το αναγνωρίζει στον εαυτό του. Διαφωνώ με κύριο Μίχο, αναφορικά με τις νέες τεχνολογίες. Υπάρχουν ανεξάρτητοι εκδοτικοί οίκοι, και το γνωρίζετε, για να τυπώνουμε την καύλα μας. Έρρωσθε.
Y ademas,
Ποίηση είναι αυτός/αυτή… αυτή/αυτός που τη γράφει και την έχει γραμμένη (στο χαρτί, στο διαδίκτυο, στα παλιά του/της παπούτσια, στα τρυφερά του/της… αδιάφορο με τη λέξη ‘αδιάφορο’ όπως την προφέρει ο Νίκος Εγγονόπουλος στην ηχογράφηση της απαγγελίας του ‘Μπολιβάρ’.
Δεν καταλαβαίνω τον σκοπό της παρέμβασής σου, Λαμπρινή. Και νομίζω πως αδικείς τον κύριο Λυκομήτρο.
Όσον αφορά τον Γαβριηλίδη έχεις απόλυτο δίκιο.
Κουτσοί στραβοί στον άγιο παντελεήμονα..
αλλά το ίδιο συμβαίνει παντού. σε κάθε εκδοτικό οίκο ανοχής, ακόμα και στους μικρούς.
Η απουσία λογοκρισίας, όπως διατείνονται,
κατ’ ουσίαν σημαίνει Καθαρή Επιχείρηση..
“”όταν κάποιος δίνει 2 κ 3 χιλιάρικα για να εκδόσει ένα γαμοβιβλίο κ μετά βγάζει λόγο για τους πεινασμένους κ κλαίει για τους ζητιάνους και οδύρεται ή αναπτύσσει ένα οποιοδήποτε ιδεαλιστικό σχήμα στον ποιητικό του λόγο
κοροιδεύει τον αναγνώστη ή τον εαυτό του;””
εντελώς απλοικός ο συλλογισμός σου, και σε αδικεί.
ο ποιητής δεν είναι ιεραπόστολος, ούτε ασκητής, ούτε σαμάνος.
λοιπόν, πρέπει να ακουστεί.
Είναι σαν την άλλη παρόλα: όποιος έχει λεφτά δεν μπορεί να είναι κομμουνιστής, πρέπει να τα δωρίσει (!).. Κουφά πράγματα..
υφυπουργός ο Άδωνις!!
ε λοιπόν όλα είναι πιθανά..
MUKTI!
Θαυμάζω την ευγένεια των σχολίων σας κύριε Λυκομήτρο. Κατεβαίνετε στην αρένα κραδαίνοντας μια ανθοδέσμη απόλυτα συμφιλιωμένος με τον επιτιθέμενο.
Το σχόλιο της Λαμπρινής με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Επιτέλους, κάποιος με καταλαβαίνει! Μια αδερφή ψυχή. Από τις πιο σπάνιες συμπτώσεις στο σύμπαν.
θα απαντησει κανεις, στα ισια, τι σκατα χρειαζεται η ποιηση…διχως ενα ιχνος απο αμοιβαιες πιπες;;;
Αν δεν το έχετε απαντήσει εσείς ο ίδιος για τον εαυτό σας, giorgio, κανείς δεν θα μπορέσει να σας το απαντήσει. Καθένας το απαντά για λογαριασμό του. Οι πίπες ξεκινούν όταν επιχειρεί να το απαντήσει για τους άλλους.
Δεν έχω προσωπικά με τον κύριο Λυκομήτρο
αλλά με μια πρακτική που αφθονεί πλέον και δεν έχει σχέση με καμιά απόπειρα ορισμού του ποιητή αλλά με την βιτρίνα. Δεν καταλαβαίνω τη σχέση έχουν τα περί σαμάνου, προφήτη κλπ. Έχω πλήρη επίγνωση του πόσες υποχωρήσεις πρέπει να κάνει κάποιος για να μπορέσει να βρει δουλειά έστω με 600 ευρώ κ πόσες φορές καλούμαστε να υπερβούμε τους φραγμούς που βάζουμε στον εαυτό μας ως προιόν των απόψεων μας.
Αλλά η ποίηση δεν παύει να είναι το στρογγύλεμα των απόψεων μας και τουλάχιστον σ’ αυτήν μπορούμε να κινούμαστε όπως ορίζουμε οι ίδιοι. Δεν καταλαβαίνω γιατί εφόσον έχεις μια τάδε η μια δείνα πεποίθηση για τον κόσμο, πρέπει οπωσδήποτε να την καταπατάς για να δεις το βιβλίο σου στη λίστα των βραβείων ή σε καμιά ημερήσια εφημερίδα. Αν έρθουν καλώς να ‘ρθουν αλλά γιατί πρέπει να το εκβιάσεις;
Κι ακόμα κ αν το καταλαβαίνω, έχω το δικαίωμα να το κρίνω κ να το επικρίνω.
Σχετικά με την περίπτωση του κ. Λυκομήτρου τον καταλαβαίνω όπως κ άλλους που έκαναν αυτήν την κίνηση αλλά δεν παύω να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου προς όσους συνεχίζουν αυτήν την πρακτική κ δεν στρέφονται σε ολότελα διαφορετικούς δρόμους.
Αν εσύ Θανάση πιστεύεις πως ο ποιητής ή ο εγωτικός μέσα σου μπορεί να πατσαβουριάζει όλες τις υπόλοιπες εκφράσεις του εαυτού σου, την κοινωνική την πολιτική την ιδεολογική ή την σεξουαλική (πόσο μεγάλη συζήτηση για τους συγγραφείς που το έκαναν. Μιλώ ακόμα κ για τον μεγάλο Προυστ με την Αλμπερτίν κ όχι απαραίτητα για τον έλληνα που θέλει να δείξει οπωσδήποτε κάτι άλλο για να γίνει αποδεκτός από ένα σύστημα γραφιάδων), τότε κάντο.
Ωστόσο εδώ έγκειται ακριβώς η αντίφαση: Εφόσον ο ποιητής δεν είναι σαμάνος ή προφήτης όπως λες, τότε πώς είναι δυνατόν να ΠΡΕΠΕΙ να ακουστεί ή να πρέπει να παραβιάζει τις αντιλήψεις του για τον κόσμο μόνο κ μόνο για να τον διαβάσουν 10 άτομα περισσότερα;
Όσον αφορά στο σχόλιο του Παναγιώτη συμφωνώ απόλυτα. Και η ερώτηση δεν περιλάμβανε την απάντηση όλων προς εμένα ή εμού προς όλους αλλά την απάντηση που δίνει ο καθένας κ ο άλλος έχει το δικαίωμα να το αποδεχτεί, να το δικαιολογήσει, να το κρίνει ή ό, τι άλλο. Ωστόσο δεν νομίζω πως περιττεύουν οι απόψεις σε μια εποχή που δεν ξέρεις που σου παν τα τέσσερα κ δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να δώσουμε την απάντηση αυτή, ακόμα κ στον ίδιο μας τον εαυτό.
@8 Παρακαλώ!!!
Κατ’αρχάς αν μπαίνω καμιά φορά εδώ στο Ποιείν είναι για να διαβάζω κανένα καλό ποίημα. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους υπεύθυνους της σελίδας. Αλλά νομίζω πως με λύπη τους και οι ίδιοι θα διαπιστώνουν πως κάτω από τα ποιήματα που με γενναιοδωρία αναρτούν, παρελαύνουν αμετροεπή σχόλια και διανοουμενίστικες αποψάρες επί παντός του επιστητού, με αποτέλεσμα να καταντάει το μέρος μία παραφιλολογική ομάδα ψυχοθεραπείας και ποιητικού ξεκατινιάσματος. Οι άνθρωποι που δημιούργησαν τη σελίδα δε θα φαντάζονταν φυσικά τον αυτοδιασυρμο της. Αυτά βέβαια είναι αποιτελέσματα της φτωχης διαδικτυακής αντίληψης περί διαλόγου, γιατί καθείς πίσω από μια οθόνη με το εύκολο πάτημα ενός πλήκτρου έχει την αν-ελευθερία να νομίζει πως είναι ελεύθερος να μιλάει για τα πάντα με εύκολο τρόπο.
Αγαπητή Λαμπρινή, εκφράζετε απόψεις τις οποίες δεν ζυγίζετε και πολύ καλά. Αναπαράγετε τους ίδιους Εξουσιαστικούς Λόγους που νομίζετε πως ξορκίζετε. Δε σας κατηγορώ για αυτά που λέτε, αλλά καμιά φορά το ύφος προδίδει περισσότερα από το περιεχόμενο των όσων λέτε. Δε θα υπερασπιστώ κανέναν Εκδοτικό Οικο όπως δεν υπερασπίζομαι καμία καπιταλιστική επιχείρηση. Θα υπερασπιστώ όμς το δικαίωμα των νέων που γράφουν σήμερα ! ποίηση όποια κι αν είναι αυτή, και επειδή τους γυρίζουν την πλάτη όλοι οι Εκδοτικοί Οίκοι, αναγκάζονται να δίνουν τα χιλιάρικα που λέτε κι εσείς. Αν τα έχουν. Ανήκουστον! Και συμφων΄μαζί σας. Φυσικά αυτή η πρακτική είναι ένα κομμάτι της συνολικής σαπίλας της σύγχρονης εκδοτικής νοοτροπίας. Αλλά ας μην εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Υπήρχαν μεγάλοι ποιητές που αναγκάστηκαν με δικά τους έξοδα να εκδόσουν τα βιβλία τους. Και δεν είναι ντροπή αυτό.
Τώρα για τους επαναστάτες που λέτε, λοιπόν, εγώ δεν αναγόρευσα ποτέ τον εαυτό μου ούτε ποιητή ούτε επαναστάτη. Δρω εδώ και χρόνια στον χώρο της Επαναστατικής Αριστεράς, το βιογραφικό μου είναι στα κατάστιχα της Ελληνικής Ασφάλειας και δεν είμαι παρά μόνο ένας απλός αγωνιστής που έχει το κουσούρι να γράφει. Αυτά. (Αυτό δεν είναι δοκίμιο) Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στο δρόμο. Όσο για την απάντηση, να είστε σίγουρη πως θα έρθει από την ποίηση.Κάποια μέρα…
Υ.Γ. Πρώτη και τελευταία φορά εδώ…Να ‘στε καλά!
Δεν καταλαβαίνω γιατί η άποψή μου προκάλεσε τόσο θυμό και επικλήσεις στο Ποιείν να πάρει μέτρα για τον αυτοδιασυρμό του ή επί του διασυρμού του.
Κατ’ αρχάς εκπροσωπώ τον εαυτό μου κ μόνον κ κανέναν άλλον, οπότε έμμεσα σχόλια για το ποιείν νομίζω πως περιττεύουν. Και τα εκλαμβάνω κ ως κακοήθειες.
Επιλέγω δε να μην απαντώ στις άσχετες επιθέσεις του καθενός για λόγους καλής θέλησης κ για να αναδείξω μια άποψη κ όχι τα παρελκόμενά της, τα οποία και σχολιάζονται, παρεξηγούνται και προκαλούν ταραχή άνευ λόγου.
Μάλιστα επεσήμανα στο τελευταίο σχόλιο πως καταλαβαίνω όσους το έκαναν, παρακινημένη απ’ την ειλικρινή απάντηση του κ. Λυκομήτρου, αλλά όχι όσους το συνεχίζουν κ το αναδεικνύουν ως μια λύση για έκδοση γιατί την θεωρώ απερίσκεπτη κ όψιμη.
Φυσικά κ πληρώνουν όλοι για την έκδοσή τους. Διαφέρει όμως η τιμή κ κυρίως ο λόγος που το κάνεις. Αν σε συγκινεί η ίδια η έκδοση, ο λόγος της, η φίρμα που φέρει κλπ. Πολλοί οίκοι βασίζονται σ’ εμάς φυσικά…
Κ αν νομίζετε πως η άποψη είναι προσωπική ή στενή κάνετε πολύ μεγάλο λάθος. Υποφέρει όχι μόνο η ελευθερία του λέγειν κ του γράφειν αλλά κ ο καθένας από μας που αναγκάζεται να πληρώνει αδρά για μια έκδοση. Όχι για να βγάλει λεφτά. Μόνο κ μόνο για να πει αυτά που θέλει να πει.
Όσο για το κατά πόσον είναι παραφιλολογία η άποψη κ όχι μια επώδυνη πρακτική είναι συζητήσιμο. Όπως και η εκάστοτε επίθεση. Η οποία ειλικρινά δεν με ενοχλεί τόσο όσο με προβληματίζουν τα κίνητρά της.
Για το μόνο που λυπάμαι είναι το γεγονός πως αν εξέφραζα την άποψή μου σε πηγάδι ή στα κρυφά θα θεωρούταν μια ειλικρινής διατύπωση. Στα φανερά πάλι θεωρείται. Δεν ξέρω. Τί θεωρείται;
Να ‘στε καλά.
Ο μύς του μεταμεσονυκτίου εντόπισε και καταγράφει κι αυτό, αναμένοντας μια ψύχραιμη προσέγγιση, από όλους τους φίλους του ΠΟΙΕΙΝ, αφού αποδειγμένα ήθος και ύφος σε τελική ανάλυση δεν παραμελούνται κι εδώ:
Η ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Θέλει παλληκαριά η ποίηση,
θέλει μια άλλη παλληκαριά,
δική της.
Δεν θέλει τόλμη η ποίηση,
δισταγμό θέλει,
αμφιβολία θέλει,
πολύ δισταγμό,
πολλή αμφιβολία.
Γιώργος Μολέσκης, Μες στη ροή, 2009.
καλοτάξιδο κύριε Λυκομύτρο και κύριε Parra…
οσο για το περίφημο ερώτημα περί της χρησιμότητας της ποίησης
μπορει να μας διαφωτίσουν οι απαντήσεις που εδώθησαν από τον Ευκλείδη και τον Newton (Νεύτωνα) στην αντίστοιχη ερώτηση
«σε τι μας είναι χρήσιμη η Γεωμετρία»
Ο μεν Newton έσκασε στα γέλια (μολονότι καταθλιπτικός που ουδέποτε άλλοτε εθεάθη δημοσία γελών)
ο δε Ευκλείδης , έδωσε στον ερωτήσαντα μαθητή ένα νόμισμα λέγοντάς του
-Πάρτο για να λές ότι κάτι κέρδισες και σύ απο την Γεωμετρία….
καλή χρονιά σε όλους
Απο τα Αστερούσια Ορη
Ψαράκης Κ.