Πυραύλους στις πόλεις μη σκορπίζετε

Εν τω μεταξύ εγώ φθίνω

Δεν θέλω να πεθάνω,

Θέλω να γράψω μια πλήρη επιστολή

Και να την στείλω στην αγαπημένη μου

Δεν έχω αγαπημένη, αν όμως είχα,

Δεν θα με άφηνε να γίνω στρατιώτης

Θα ήθελε να γίνω καταστηματάρχης και κάθε βράδυ

Με πακέτα γεμάτα αγάπη να επιστρέφω.

Στον πόλεμο δεν ξέρουν τι είναι παιδί

Στον πόλεμο δεν ξέρουν τι είναι γυναίκα

Μόνο ξέρουν να σκοτώνουν άνθρωπο

Ο άνθρωπος δεν πρέπει να σκοτώνεται, έχει καρδιά.

Αυτός θέλει να μεγαλώσει και να πάει στο πανεπιστήμιο

Και να γίνει γιατρός και μια έγκυος γυναίκα να έρθει κοντά του

Και να τη σώσει και το παιδί της να το πάρει στην αγκαλιά

Για να μάθει τι είναι ψυχή.

Αυτός θέλει να μεγαλώσει και να πάει στο πανεπιστήμιο και

Να γίνει μηχανικός και ένα νέο σχέδιο να φέρει και

Ένα κτίριο να χτίσει, για να νιώσει ότι ζει.

Αυτός θέλει να γίνει ποιητής και

Ποίηση για την πείνα ενός παιδιού να γράψει και

Στο ποίημα, τις λέξεις να τις κάνει ψωμί,

Για να νιώσει ότι είναι άνθρωπος.

Από τη συλλογή Ο Μάρτιος και οι Ειδοί του (1977)

Όχι πέτρα

[Non pietra]

Μια ωραία μάζα στέρεη

ιζηματογενής

της ολιγοκαίνου

ποικιλμένη με γραμμές στολίδια

πέτρα της ρώμης και της σπάρτης

καρχηδόνας κι αθήνας

κομματιάζεται

σκόνη γίνονται οι νομουλίτες

που σκεπάζαν το πρωτόπλασμα

μ’ ασπίδα ασβεστολιθική

όχι πέτρα

οι λεγεωνάριοι κι οι οπλίτες

σκιά κονισαλέα

που περνά πάνω στη γη

για τη θάλασσα.

Ευχόμαστε σε όλες και όλους καλές διακοπές! 

Νέες δημοσιεύσεις ξανά τη Δευτέρα 25 Αυγούστου.

Καλό καλοκαίρι!

En la mar hay unatorre

Στη θάλασσα είν’ ένας πύργος,

στον πύργο ένα παραθύρι

στο παραθύρι μία κόρη

ναυτικούς που αγαπάει.

Το χέρι δώσ’ μου περιστέρα

ν’ ανέβω πάνω στη φωλιά σου,

μόνη σου, λένε, πως κοιμάσαι,

θα’ρθω δίπλα να πλαγιάσω.

Η θάλασσα αν ήταν γάλα,

ψαράς θα ήθελα να γίνω,

και να ψαρεύω τους καημούς μου,

με τα λόγια της αγάπης.

Να μην κοιτάζεις το λιμάνι,

δε θά’βρεις τίποτα για νά ιδεις,

μία βαρκούλα ήταν δεμένη,

για μακριά ‘χει πια σαλπάρει.

Γέλιο

Εκείνη η φορά που γέλασες

έπεσες στο πάτωμα γελώντας

τότε και το δικό μου γέλιο πήρε φωτιά

ένα λαμπάδιασμα απ’τα γέλια και των δυο

μνήμη μεσ’ απ’ τις αποστάσεις αργότερα πολύ

όχι χαμένη όχι χαμένη εντελώς

σβησμένη απ’ την εποχή των παγετώνων

του θανάτου σου.

Όταν ζούσες

παρέμενε στον κόσμο

μεταξύ των πραγμάτων που ‘ναι φυλαγμένα

σε συρτάρια – γράμματα, ρούχα,

φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν σ’ εκείνο το ταξίδι

που πήγαμε μαζί

όλα πλέον έγιναν

απ’ τη μια – τη δικιά σου μεριά – απόλυτη απουσία

απ’ τη δικιά μου, το κενό αυτό

που, μας λένε ότι, η φύση απεχθάνεται:

που τώρα η ανάμνηση του γέλιου μας

φτάνει γοργά να το γεμίσει.