ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΤΕ ΝΑΡΚΟΜΑΝΟΥΣ

(περιέχετε στο τομίδιο που εξέδωσε ο Λεωνίδας Χρηστάκης «Οι δικοί μας άγιοι» από τις εκδόσεις «Χάος και Κουλτούρα». Το παρών χρησιμοποιείται ως βιογραφικό του ποιητή.)

Νίκο Σπάνια
Τρίφτηκες με τον αμερικάνικο τρόπο ζωής…
Μπογιάτισες τη ζωή σου με ποσότητα (ποιητικού) ψέματος… Διακόσμησες την ίδια την ψεύτικη ζωή με περισσή πρωτοτυπία…την επίπλωσες –όπως κάποιος νεόνυμφος επιπλώνει το διαμέρισμά του- με νέους έρωτες, κατά προτίμηση εξαντρίκ…
Στην καθημερινή σου ανορθοδοξία τοποθέτησες και τη δόξα της ανορθόδοξης ερωτικής σου ζωής…
Δεν είμαι βέβαιος εάν εκείνη η ερωτική σου αποτυχία με την Στέλλα στην Χαλκίδα στις αρχές της δεκαετίας του 50 σε οδήγησε στην αναζήτηση άλλων τροφαντών αλλόφυλων μελών…
Σε κάθε εποχή εκτροπής σου και φυλάκισής σου εκέι στον «Νέο Κόσμο» πρόσθετες στην ζωήσου μια νέα ενέργεια και κινητικότητα..
Ερωτοτροπούσες συνεχώς με τον όλεθρο…
Πλησίαζες τον καθημερινό Θάνατο που φέρνουν όλα τα παραδεκτά φετίχ…
Πορτορικάνικα πέη σκάψανε ανάσα στα φρύδια σου…
Υπήρξαν στιγμές, μέρες, εβδομάδες που ξεχνούσες πότε γεννήθηκες …\
Ε. λοιπόν, είναι καιρός να πληροφορηθούν οι σημερινοί νέοι αλλά και σκατοτακτοποιημένοι –όπως τους έγράφες- πως γεννήθηκες το 1924…
Ξαναγεννήθηκες όμως και αναγεννήθηκες στη Νέα Υόρκη!.. Διατηρούσες με μανία υστερικού την ελληνική σου ταυτότητα, υπηκοότητα και ελληνικότητα…
Το σπίτι σου το έλεγες « Σχολή» … = ΣΧΟΛΗ ΠΟΙΗΤΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ…
ΕΣΥ ΕΝΑΣ άλλοτε (;) ναρκομανής

Λειώνει το κερί. Μια τρύπα
Κούφιος άνεμος χτυπά τη πόρτα Μια ανάσα, ένας ήχος, το μηδέν.
Η σεμνή παρθένα παίζει με τα τριαντάφυλλα και τους παγωμένους χειμώνες. Καρτερία Ο παιδικός φίλος μια ανάμνηση, και το συρτάρι
με τα παληά φυλαγμένα γράμματα Η εικόνα του μαστουρωμένου παπά που παίζει με το μέλλον.
Εγώ εδώ, εσύ εκεί, μας θρέφει
μιά ουτοπία Εσύ το άγαλμα καί
γω το σπουργίτι που το κουτσουλάει. Περιμένουμε τον ήλιο που παίζει
το παράξενο κρυφτό και αδιαφορεί για τη μελαγχολία μας.
Μου μένει ακόμα ένας ρήγας.
Μια φωνή από το παρελθόν:
Ο ρήγας πέθανε, ζήτω ο βαλές.