Λειώνει το κερί. Μια τρύπα
Κούφιος άνεμος χτυπά τη πόρτα Μια ανάσα, ένας ήχος, το μηδέν.
Η σεμνή παρθένα παίζει με τα τριαντάφυλλα και τους παγωμένους χειμώνες. Καρτερία Ο παιδικός φίλος μια ανάμνηση, και το συρτάρι
με τα παληά φυλαγμένα γράμματα Η εικόνα του μαστουρωμένου παπά που παίζει με το μέλλον.
Εγώ εδώ, εσύ εκεί, μας θρέφει
μιά ουτοπία Εσύ το άγαλμα καί
γω το σπουργίτι που το κουτσουλάει. Περιμένουμε τον ήλιο που παίζει
το παράξενο κρυφτό και αδιαφορεί για τη μελαγχολία μας.
Μου μένει ακόμα ένας ρήγας.
Μια φωνή από το παρελθόν:
Ο ρήγας πέθανε, ζήτω ο βαλές.
Δεν ξέρω πια τι να πω και τι να ελπίσω.
Αυτός ο πυρετός είναι το σημάδι της μαζοχιστικής
μου προσμονής.
Παχιές αγελάδες τρώνε το χορτάρι μας. Δεν ξυπνήσαμε ακόμη. Κοιμόμαστε αιώνες
τώρα.
Η λεπτομέρεια της εγρήγορσης ξυπνάει μέσα
μου
το τραγούδι της μυστικής ακολουθίας. . Ενα
τραγούδι
που ακούγεται σαν παρωδία στο δράμα των
ανθρώπων. Θάνατε πού οδηγείς τον Κροπότκιν; lουλντεμπαώθ, είπε ένα φίλος, εσύ
δημιούργησες
τις πέτρες πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Πέτρες
που
κτίστηκαν χωρίς ν’ ακουστούν ή μάλλον που
ακούστηκαν
σα ντεκόρ μιας μουσικής. Μιας μουσικής
κλεμμένης
αλλά αληθινής σαν τα δάκρυά μας.
Τ ώρα δεν υπάρχουν πια μουσικές. Πεθάνανε
μαζί
με τους ήρωες. Καταξιώθηκαν στα μυαλά
επαναστατών που αργότερα γίνανε ρεβιζιονιστές. Ο οργανισμός λειτουργεί μα τα κύτταρα
πεθαίνουν. Μάρτυρες της κόλασης που βρήκαν το αδιέξοδο στον παράδεισο και έπαψαν να πιστεύουν σε
Θεό
κι αφέντη είναι τα κύτταρα αυτά.
Και γω ανάμεσά τους παλεύω να τα
ξαναζωντανέψω.
Αν η πάλη δεν είναι το παν τότε τι σημαίνει
η δουλειά. Είναι καταναγκασμός και ιδιοτέλεια των λίγων να καρπωθούν το αίμα των πολλών.6
Εξιλαστήρια θύματα υπάρχουν παντού. Δαίμονες υπάρχουν παντού.
Ποιός θα βρεθεί να μας σώσει; Τα κεφάλια μας δεν είναι
καλά στηριγμένα στους ώμους μας. Αντιφατικές
θεωρίες
γίνονται πράξεις προς όφελος μερικών
καθαρμάτων. Τ ο φίδι προσδοκά, ο άνθρωπος κοιμάται. Κάποιοι γιορτάζουν και κάποιοι πεθαίνουν. Δέσμιοι μιας υπομονετικής λύτρωσης, όντα
παθητικά,
ανίκανα ν’ αντιδράσουν, κουκουβάγιες που
κράζουν τη νύχτα
όταν δεν είναι ορατές είν’ αυτοί που
αργοπεθαίνουν.
Η ενδελέχειά τους είναι ένα απλό σημάδι της
φυσης χωρίς ιδιαίτερη σημασία για τους λύκους. Μα θα το πω και πάλι, αν δεν υπήρχαν
πρόβατα
δεν θα υπήρχαν λύκοι.
Είσαι ξύπνιος και πάλι. Διάλειμμα
Τρύπες στο κορμί σου. Σημάδια
ανεξίτηλα στο χρόνο, σιωπή χρυσού,
ο λόγος σου π λατίνα Σ το δάσος ραντεβού με το βιαστή. Το θύμα χορεύει νηστικό. Ματωμένα κεφάλια που γίνονται πόδια. Νουβέλλες ρομαντικές και σονάτες
του σεληνόφωτος. Κάλεσες το θάνατο
να χορέψει και τον βρήκες ντυμένο τραβεστί. Τ ο ψάρι στα χέρια σπαρταράει έξω απ’ το νερό. Βγες έξω απ’ το φέρετρο προδότη της μοίρας, δημιουργέ του ιστορικού συμβιβασμού. Τ α φετίχ
του πολιτισμού γεννήθηκαν για να ανταποκριθούν στα βίτσια σου. Και
συ έπλεξες το εγκώμιο της μοίρας με
το ματωμένο ψάρι στα χέρια και το κεφάλι κάτω απ’ τα πέταλα του αλόγου. Πανηγύρια θα υπάρχουν πάντοτε όσο
θα υπάρχουν μηδενικά, πανηγύρια
για τους οδηγητές. Πόρνη πολέμα τον προαγωγό σου, σκλάβε πολέμα το.ν αφέντη σου. Νίτσε οδήγησε την τρέλα σου στη πραγματικότητα Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για κανένα Μάνα μη
γεννάς, πατέρα συνουσιάσου. Τ ο κλεμμένο λιβάδι καρτεράει. Εμπρός λοιπόν.
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.
Χτύπα με το μαχαίρι κατευθείαν στην καρδιά του κτήνους. Πάρε την καρδιά καί φύλαξέ την. Τ ο κτήνος είναι υστερόΒουλο. Πρόσεξέ το, θα σε παρασύρει σε σκοτεινούς λαΒύρινθους όπου λιοντάρια και τίγρεις περιμένουν ανυπόμονα να σε καταΒροχθίσουν. Είσαι δειλός κι ανίκανος να τα σταματήσεις. Δέσμιος των συμπλεγμάτων σου, φορέας μιας εγκεφαλικής τηλεόρασης, μίζερος και ανώτερος μαζί, δούλος και Βασιληάς και δεν ξέρω αν η καθοδήγηση θα σταματήσει το προϊόν του αυνανισμού σου. Παρθένα, δάση σε περιμένουν να τα κατακτήσεις μα εσύ προτιμάς τη Βρώμα της άθλιας πόλης που δενμπορείς ν’ αποχωριστείς γιατί εκεί σε ανάθρεψαν και σε γαλούχησαν να είσαι σκλάΒος και νατους υπηρετείς. Δεν ξέρεις και δεν προσπάθησες- ποτέ να μάθεις ποιοί είναι αυτοί που σεοδηγούν και τι προσδοκάνε από σένα. Πάωσπίτι με περιμένει το μωρό μου, μόνο αυτόξέρεις να πεις. Καταφύγιό σου τα σεξουαλικάσου απωθημένα, και τόπος σου ο τόπος με τασύνορο. Τώρα σ’ αφήνω πάω να κοιμηθώ, ταόνειρά μου μαζί σου. ‘Οταν ξυπνήσω θα σκεφτώ πάλι για σένο. ΚάποlOι πρέπει να σκεφτούν και για σένα, μέχρι να μπορέσεις εσύ οίδιος να σκεφτείς για τον εαυτό σου.
«’ Ετσι οι ηθικές είναι μόνο μια συνθηματική γλώσσα των παθών». Πάθος μας αυτή η λεπτεπίλεπτη ουσία που γίνεται χρωματισμός, αντανακλά και σκορπά στο χώρο. Σε κάθε μαςεξέγερση απάντησαν με βίο. Ποιητή αναμνήσου, τις μέρες του Νοέμβρη και γράψε ένακαινούργιο ποίημα απ’ αυτά που λέγονταιμόνο μια φορά γιατί βαρέθηκαν να λένε, να λένεκαι να ερμηνεύουν. . Αρρωστο και εκφυλισμένοείδος η θέληση, έχει καταντήσει σαν την παρθένα που ονειρεύεται τον πρώτο της εραστή. Κάνε μικρή την καρδιά σου, κι άσε τις τάσεις του πολιτισμού να καρτεράνε την επόμενή σου ανακωχή. Ονειρέψου ινδιάνικα καλοκαίρια και θυμήσου όταν αποδιοργανωμένος γύρεψες και πάλι τις ίδιες κατεστημένες ηδονές και εμπειρίες σαν ύστατη καταφυγή. Και θυμήσου καταφεύγω σημαίνει υποχωρώ σε πιέσεις που θάπρεπενα νικήσω κι όμως τις αφήνω και με πατάνε. Κάνε μικρή την καρδιά σου καί πέταξε και σβήσου, ή όπως θάλεγε κάποιος που πόνεσε: «Κάνε τον πόνο σου άρπα και γέλασε και σβήσου».
Συνάρτηση δυο κόκκων μιας αυτοδύναμης και αυτόνομης ανυπαρξίας. Ερμαφρόδιτο συναπάντημα τέχνης και κοτρώνας. Ο κώλος του χωρόχρονου σημαδεμένος από. εφήμερες διαλεκτικές και χθες θα ξανασκάσει μύτη μια σκωροφαγωμένη απ’ το αμφίβολης υπόστασης και υποδοχής μέλλον, αντίκα, που κινείται υποχθόνια μεσυντροφιά φυλακισμένες αναθεωρήσεις δυό μεταστάσεων υπερενεργειακής κουλτούρας. Δέντρο που κοιμάται μπάτσος το φυλάει. Στην Ινδίαδεν τρώνε, αλλά καπνίζουν, τριπάρουν, σνιφάρουν, βαράνε. Εκατομμύρια κοιλιόδουλοl της Ευρώπης χέζουν σε χρυσές τουαλέτες ενώ τασκατά παίρνουν το βραβείο Νόμπελ της τέχνηςτου ζειν. Το ραδιόφωνο πετάει στα υπόγειακανάλια της συνειδησιακής ανωριμότητας και οιπειρατές προσπαθούν να κάνουν κυνήγι σεσυρματοπ λεγμένη περιοχή κρατικής νομιμοφροσύνης. 666 θεοί παλεύουν μ’ ένα διάβολο σ’ έναδημόσιο ψυχιατρείο έτοιμοι να διαβάσουν εθνικοσοσιαλιστικές προκηρύξεις σε φίλους και συγγενείς του. Ευτυχοδυστυχώς έτρεχα πολύ με τημοτοσυκλέτα μου και χτύπησα σ’ ένα τεράστιογλοιώδες αντικείμενο καφέ χρώματος. Ξυπνώντας από το ψέμα μ’ άκουσα να λέω: Τι γυρεύωεγώ μέσα σ’ αυτήν την κουράδα; Αντίο συναίνεση.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Τά σκυλιά τού καρναβαλιού θά διαπομπεύσουν
τά είδωλα που μοίρασαν τόν εαυτό τους στούς καθρέφτες.
Αγαπήσαμε γυναίκες τό μεσημέρι μέ τήν πείνα τους,
τά καταλαβαίνουμε καί τά συγχωρούμε.
Ωστόσο μάς μένει πάντα ένα παράπονο,
που πικρίζει κάθε ανυποψίαστη χίμαιρα
τής νυχτερινής ανταύγειας,
τή στιγμή που λειτουργικά αφήνουμε τήν τηλεόρασή μας
νά χορέψει μέ τά παραπονεμένα είδωλα.
Μοιραία κάποτε ένα άπληστο χέρι
τυλιγμένο σέ πανάκριβα γάντια από δέρμα,
μέ τόν αντίχειρα σηκωμένο νά επικροτεί,
θά δρέψει τά αρνητικά από τά κακοφωτογραφημένα
στή μνήμη μας είδωλα.
Καί δέ θά μάς ρωτήσει τί τά θέλαμε,
ούτε θά ενδιαφερθεί γιά τό περίτεχνο f!αsh-bαck,
τού εαυτού μας που συνουσιάστηκε στό άπειρο,
μέ κάποιο όχι τυχαίο απ’ αυτά…
Υ.Γ
Νομίζω ότι όλοι οι φόνοι σκηνοθετούνται
σέ κάποιο καθρέφτη μιάς τουαλέτας.
Θά γούσταρα νά έχω ένα σπίτι γεμάτο από δαύτους. Σίγουρα πράγματα…
ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ, ΤΟ ΕΥΠΡΟΣΙΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔYΣTPOΠΟ
Σ’ έμαθα νά λές’ ό,τι κι άν πείς
μέ τίς λέξεις, μού ‘ναι τό ίδιο
Τά σιρίτια μου στήν παρασημοφορημένη σου επιδερμίδ Τό τυχερό μου πέταλο καί η γνώμη από αλάβαστρο που σού προσφέρθηκε από κάποιον
ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ
Τό ρολόϊ τού συναγερμού
καί η πνιγερή οσμή τής σάρκας σου,
που φλέγεται από έρωτα
συνήθειες τόσο ασυνήθιστα γνώριμες, αποδείξεις, αναφαίρετα δικαιώματα,
επιτηδευμένος οίκτος,
πρέπει τό σημάδι νά σημαίνει σημαντικά,
άσχετα μέ τό εγώ, τό εσύ καί τό αυτός, εκείνος
Σ’ έμαθα νά λές’ ό,τι κι άν πείς
δέ μού ‘ναι τό ίδιο αυτό μέ τό άλλο
γιατί μερικά πράγματα (ή ίσως καί σύ),
είναι ανομολόγητα
σάν παραβαίνουν τίς δικλείδες ασφαλείας,
τού επαναστατικοποιημένου σου καθωσπρεπισμού,
είτε σέ αποκαλούν εστιάτορα μεγαλοαστικού εστιατορίου
είτε μπακάλη,
είτε (καί δέ λέω α κ ό μ α γιατί ξέρω τό βάρος τής λέξη έμπορο ακραίας αντικομφορμιστικής διανόησης
Καί γιά νά πούμε κι άλλη μιά αλήθεια
κανένας μας δεν ξέρει τό γιατί,
κι όμως υπάρχει πάντα μεταξύ μας
μιά (έστω καί πολύ πενιχρή) ταξική ταύτιση
που μού επιτρέπει νά μισώ τή διαλεκτική
που αυτή τή στιγμή χρησιμοποιώ,
καί που αυτόματα αναιρώ:
“ούτε τόνα ούτε τ’ άλλο
κάτσε κάτω νά στό βάλω”
“ΜΗΧΑΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΕΡΕΤΡΩΝ”*
… Τελεσίδικα καί τελετουργικά
σάν από σκοπό προερχόμενος,
υστερίας κύηση
που εμφανίζεται στό αίμα
από τά μάτια τού Εωσφόρου,
στήν παρανομία τών πνιγερών λιμένων,
στήν ουτοπία τού οίκτου,
στήν παραμόρφωση τών σκελετών μας
κι από τήν ηριιiίνη που κυλάει στίς φλέβες
μέχρι τήν τελική μεταμόρφωση τών αβύσσων. Μετράει, αφαιρώντας
τήν παρθενιά δεκαέξι κοριτσιών,
τή μνήμη γερασμένων τηλεφωνικών αριθμών,
(τ’ Όκουστικά βρίσκονται στά ιδρύματα)
καί τήν τελευταία ανάσα
κάθε αντικομφορμιστή ιππότη.
Κινείται σέ αόρατα πεδία”
Φοβάμαι ότι όταν θά μάς συναντήσει
θά υποκύψουμε στή Μοίρα του,
αφήνοντας καί τίς έσχατες συνειρμικές επιλογές μας,
νά ζητιανεύουν στή γωνιά τού δρόμου
από άγνωστα χέρια.
— ——-
* αφορμή από κείμενο DADA.
ΑΠ’ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ
Εμείς τούς φορέσαμε τούς τίτλους τιμής.
Εμείς τούς γλύψαμε καί τούς γλύφουμε
τά παραφoυσKωμ να τους αρχίδια που έγιναν
έτσι, απ’ τό πολύ γαμήσι που μάς κάνανε,
Ανοίγουμε καθημερινά τόν κώλο μας
στόν κάθε μασκοφορούντα ελιτ – ισμένο
που είτε είναι underground εκδότης καί
δέν εξυπηρετεί καμιά ιδέα απλώς
κερδοσκοπεί εις βάρος ιδεών, είτε είναι
beαt αυτοαποκαλούμενος ποιητΓις, (τού κώλου),
που τώρα έχει μαγαζί ευρωπα’ίκού επιπέδου,
είτε καλλιτέχνης που είναι
καυλι – τέχνης
στρατευμένος πονηρά καί αναίσχυντα,
είτε τέλος πάντων αστέρι τού ρόκ
που έγινε γνωστό σκανδαλοθηρικά
καί μέ χοντρές καβάντζες καί τά μασάει
εφ’ όρου ζωής χά ρις στήν ετικέτα.
Περιττό αλλά θά τό πώ, πολλοί
απ’ αυτούς αποδεδειγμένα είναι
άτομα μέ θέσεις περίοπτες σέ τέτοιες business
καί οργανισμούς, που θάτανε επΙείκεια
νά τούς ονομάσω απλώς αντιδραστικούς.
Είναι καθάρματα τού μπατσικού
είδους καί χειρότερα γιατί στό κάτω-κάτω
ο μπάτσος φοράει καί τή στολή
καί σού λέει εδώ είμαι μάγκα, κόπιασε.
Αυτοί όμως είναι χαφιέδες άσχετα μέ κυβερνήσεις καί πολιτικές ιδεολογίες μέ μόνο
κίνητρο νά μένουν στήν επιφάνεια
ό,τι καί νά συμβαίνει πολιτικά
πάντα αάν αντικαθεστωτικοί
μέ συμβάσεις “που δέν διαισθάνονται
καμιά άλλη απειλή” εκτός απ’
τό ένστικτο καί τήν καλλιέργεια κάθε
σκλάβου τους που προσπαθεί ν’ απελευθερωθεί. Εγώ προσωπικά υπήρξα τέτοιος τους
αλλά τώρα άν κάποιος από δαύτους τολμήσει νά
διαταράξει την ανταλλακτική ζυγαριά μου
θα αποθηκεύσει τη μασέλα μου στην καρωτίδα του.
ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ Η ΣΑΥΡΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ KATAΦYΓΙO ;;;
(Στόν Jim Morrison)
Ξέρετε ότι η σαύρα τού βασιλιά δέν έχει καταφύγιο
παρά μόνο πόθους κατάνοιχτους καί προσδοκίες επιλήψιμες καί μεταθανάτιες συνουσίες (όπου θάνατος είναι όλη
η ζωή); Ξέρετε ότι τά μαύρα δέρματα που φοράει ο βασιλιάς έχουνε γίνει ένα μέ τό πετσί του
γιά νά καλύψουνε τίς ωχρές απέχθειες τών νυχτερινών
απολαύσεων που εκδικούνται τόν παρανο’ίκό βιασμό που τούς κάνει; Ότι κάθε γυναίκα τού είναι απρόσιτη
επειδή δέν συγκαταφάσκει μέ τή μόδα τού μυαλού του που είναι η μόνη προσιτή του γκόμενα;
Μάθετε ότι η κακομεταχειρισμένη του μνήμη
κυνηγάει ένα ψέμα τού παρελθόντος
(που μπορεί νά εφορμιισει καί στή δικιά σας ζωή)
καί η φαντασία του τήν εικόνα μιάς επικοινωνίας
που αυτός ο κόσμος πρός τό παρόν αρνείται νά τού δώσει. Βλέ.πω τό βασιλιά στό Παρίσι μέ τό αlter ego του σέ
ξενοδοχείο
τού chαteau rouge μακριά απ’ τόν τόπο που γεννήθηκε νά
. κολλάει
βλεvνόρροια από μολυσμένα σεντόνια που τά βάλανε μέ τήν
ποίηση
καί τά μικροεγκεφαλικά της κύτταρα
Είναι ένας μεθυσμένος μου εαυτός, όταν δέ ζώ εγώ εδώ καί τώρα
που στήν πραγματικότητα θέλει κατάσταση,
κι όχι επανάσταση που γίνεται κατάσταση, που κουβαλάει
‘τίςφοβίες
τού Πόε καί τά αποκυήματα τού Νίτσε, γιά νά τά κάνει
ξερατά σ’ ένα σκουπιδοφάγο ενός μοτέλ Σάντα Μπάρμπαρα που μπορεί νά βρίσκεται καί κάπου ατό Λαγονήσι.
ΦΩΣ ΙΛΑΡΟ
Ο γιατρός μέ πήρε απ’ τό χέρι, εγώ τόκοψα απ’ τή ρίζα καί τό πήρε μαζί του…
Στό δωμάτιο μέ τίς ντυμένες ελλείψεις, εκεί που πέθανα τόσες φορές, σέ βλέπω νά μού φωτογραφίζεις τή ζωή καίκορνιζάρω στόν τοίχο τήν ασπρόμαυρη φωτογραφία σου, γιά τό ασπρόμαυρο δωμάτιο…
Κάπου-κάπου άνοιγα τήν πόρτα καί τό μάτι έπαιζε απ’ τήν είσοδο μέ τίς μαύρες παντόφλες σου που ίσως ασυναίσθητα είχαν πέσει απ’ τά πόδια σου, καθώς έτρεχες στό καταφύγιο τού ύπνου πιό γρήγορα απ’ ότι επέστρεφα σπίτι…
Στό τμήμα είδα νταβάδες, πρεζάκια καί τσαμπουκάδες καί καθώς υπέγραφα τό χαρτί τής μήνυσης ένα μαύρο αστέρι τής κόλασης άστραφτε στό αφτί μου. Ο μπάτσος τό πρόσεχε ενώ επανελάμβανε γιά δεύτερη φορά “ευχαριστώ”…
Τό φώς αντανακλώντας στόν καθρέφτη, έπαιξε στά μάτια μου καί ταυτόσημο μέ τό χρώμα τού προσώπου μου, μού . χάρισε τό λόγο σ’ ένα φίλο. Επανέλαβα προφορικά τή σκέψη μου: “‘Οχι από τώρα Παύλο, υπάρχουν περιθώρια”…
… Κάθε φορά που βλέπω τάφους, στή μνήμη μου αφαιρούνται τά ονόματα καί προσθέτονται οι σταυροί…
Ο θάνατος είναι ο φύλακας τού κλουβιού μου καί τό χέρι του είναι τό κλειδί…
Ε κατομμ ύρια γραμμές συνόρων σχηματίζονταν μέσα στή σκέψη μου ώσπου αυτή η ίδια τίς ξεπέρασε…
‘” βοηθούμενη απ’ τό επαναλαμβανόμενο σύνθημα: “Επειδή τό άστυ πάει μαζί μέ τόν νόμο άς κάνουμε τήν πόλη ζούγκλα”. ..
ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑ ΤΟΣ
Βιάστηκα ν’ αποκτήσω πείρα
να δω πού είναι σωστός ο νόμος
κατέληξα να δω μικρογραφία
μιας κοινωνίας που κλεμμένος είν’ ο δρόμος.
Ο νους μου σιγά-σιγά βάρυνε
απ’ τη συνάφεια των σκέψεων την πολλή και τότε το ναρκωτικό ενεθάρρυνε
προσπάθεια για συμπέρασμα βαθύ. Προσπάθησα πολύ να καταλάβω
αυτούς που ποτέ δε συμβιβάστηκαν
δεν μπόρεσα όμως να προλάβω
να προστατέψω αυτούς που χάθηκαν. Σχεδόν μόνο ένα ψέμα
μου φάνηκε αυτή η ζωή
σαν νάριξα ένα βλέμμα
σε μια πόρνη που στάθηκε γυμνή.
ΣΥΝΕΙΡΜΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Ανθρώπινες συνθήκες σε απροσήγορες αιχμές
ο φασισμός κι η αναρχία, συνειρμικές επιλογές
Η έκφραση, ο τρόπος μας, να γίνονται σφραγίδες
στης γραφειοκρατίας τις γνωστές παγίδες.
Ι ‘m trying tο mαke it cleαr
but ί don’t think it cαn αppeαr
Δεν βρήκα αλήθεια στην αγάπη, αλλά ψέμα
πού έγινε μία σκόνη μεσ’ το αίμα.
Ι wαnt (ο identi[y my secret [eαr
Ι wαs seαrching there, now ί ‘m seαrching here.
Ι ‘ve never been α con[ormist αnd will never be
Ι wαnt (ο be independent as [α, αs ί cαn see. Ομολογώ ότι ο σταθμός με τα κόκκινα τα φώτα δεν είναι ένα γαμίσι που χρειάζεται καπότα
ΑΙΙ my true love in vαin
became α thick blαck vein
Με ύφος σκυθρωπό και σοβαρό σκοπό
στα μάτια σας κοιτώ με βλέμμα διαπεραστικό.
Εσείς που σπρώχνετε την πρέζα για να καλοζωείτε
από μένα κάποτε δημόσια θα εκτελεστείτε,
80 now pushers ί! ‘s your turn to run
cause my time is coming [or my own [un
Τα λόγια μου αυτά δεν έχουν άλλη σημασία
παρά του σημαδιού για τη δευτέρα παρουσία.
ΠPOEKΛOΓlKH ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ
“Ψωμί, παιδεία, ελευθερία”
φώναζαν τότε οι φοιτητές
ηδονή, λαγνεία, ακολασία
ζητάνε τώρα οι μαχητές
Για πάρα πολλούς μεσ” την Ελλάδα
σκυλίσιες μέρες οι σημερινές
και γι” αυτά που θα συμβούν στο μέλλον
οι προαισθήσεις μου θα βγουν αληθινές
Προβλέπω αληθινή οδομαχία
μέσα στο κέντρο της Αθήνας
αυτό που λέμε αναρχία
σαν αποτέλεσμα της πε νας
Μα δεν είναι μόνο το φαΙ
που ο λαός στερείται
είναι πάλι η ελεύθερη ζωή
που μακριά του κείται.
Η ΑΡΧΗΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΙ ΚΗ ΠΟΤΟΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ
Ουίσκυ, μυστικά και άνδρες ξύπνιοι
με τα δυο κοιμισμένα μεσ’ τα BAR
ωχρά παλούκια κοινά στα αγγλικά που τους κάνουν
να φαίνονται ήπιοι όταν τριγυρίζουν μεσ’ τα CAR
με τα μέλη τους αχόρταγα γυμνά,
Ιεροκύρηκες που προάγονται ταχύτατα
σε κάτι που δεν θα κατονομάσω NOW
κεραυνοβόλα μετατρέπονται σε θύματα
και δεν θα πω γιατί και HOW.
Οι τύψεις δεν θάρθουν παρόμοια με το είδος τέλους
που έχουν αυτοί οι στραβόποδοι ληστές της χαράς που διψούν, διψούν για ζωή.
Η ζωή, μια γυναίκα που δεν μπορεί
να επισκεφτεί το μοναστήρι τους
για να δώσει μια απάντηση ικανή
ώστε να μπορέσουνε κι αυτοί
ν’ αδειάσουνε όλο το ποτήρι τους
.,.Μερικές φορές θεωρώ το Rock ‘n Roll
σαν τη βάση του αρχαίου ελληνικού δράματος. Εκεί που ο λαός περίμενε τα ρητά των σοφών κάποιος πήδηξε μεσ’ απ’ το πλήθος
κι άρχισε να μιμείται ένα Θεό.
Είμαι ψηλά χαμηλωμένος
τόσο περιβόητο καιρό
υπερβολικά ανυψωμένός
και συναισθηματικά πεσμένος.
Την ενέργεια του μυαλού μου
δεν την καταβάλλει η ψυχή
σαν την ενέργεια του φαλλού μου
που δεν την καταβάλλει το μουνί.
Τύχη, ατυχία, δυστυχία, ευτυχία
εναλλάσονται στον λαβύρινθο
της ζωής επί της γης.
Εγώ προσεύχομαι:
είμαι ένας αρχαίος έλληνας προσευχητής
ένας μοντέρνος αναχωρητής
TAΦΟΣ
Σαν ένα έβρυο μεσ” το μυαλό
που μεγαλώνοντας το καταστρέφει
είναι όλα τα πάθη που μισώ
που σαν γεννήθηκαν γλυκά ήταν βρέφη.
Σαν ένα όνειρο που έγινε εφιάλτης
μεταμορφώθηκε το πιο μοιραίο πάθος
και η ουσία μιας μεγάλης αυταπάτης
θαν’ ο ρομαντικός νεανικός μου τάφος.
“Γεννήθηκα στήν Αθήνα τό ’61.
Σπούδασα τά κέρατά μου τά
τράγια.
Πέθανα δυό φορές αλλά αναστήθηκα γιά τά καλά.
Νοιώθω ήδη γερασμένος γι’ αυτό κυνηγάω όλο καί πιό σκληρά παιχνίδια. Κι άν μέ πάρουν από κάτω σάς χαρίζω καί τήν υστεροφημία μου.” Ο Άκης Χανδρινός βρέθηκε νεκρός, οριστικά αυτή τη φορά στο δάσος της Πανεπιστημιούπολης στις 3 Μαϊου 2000.
