Boufflers (1738-1815)
Το επιτύμβιο του γραμμένο από τον ίδιο

Ενθάδε κείται Ιππότης πού γεννήθηκε εν κινήσει
Κι έζησε πλάνης στους μεγάλους δρόμους ως να ξεψυχήσει:
Για ν’ αποδείξει πώς δεν είναι άλλο τίποτε ή ζωή
Παρά, όπως είπε ένας σοφός, του ταξιδιού ή βουή.

Victor Escousse
Τελευταίοι στίχοι

Άγονη γη, αντίο!
Θεομηνίες ανθρώπινες και παγωμένε ήλιε,
Αντίο! Σαν φάντασμα μοναχικό
Απαρατήρητος θα ‘χω από δω περάσει.
Και, φοινικιές αθάνατες,
‘Όνειρο αληθινό της φλογισμένης μου ψυχής,
Αντίο!
Στερήθηκα τον άνεμο κι έκλεισα τα φτερά μου.
Αντίο!

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

Ένας βαθύς αναστεναγμός ανακούφισης ακούστηκε από την άλλη μεριά του δωματίου κι αμέσως μετά η κούκλα προσγειώθηκε στην αγκαλιά της Φεβρωνίας. Παρά λίγο θα της έπεφτε κάτω και τότε θα χρεωνόταν με πόντους. Οι οδηγίες του παιχνιδιού ήταν ξεκάθαρες. Προσπάθησε να διακρίνει στο μισοσκόταδο το σημείο εκτόξευσης, αλλά δεν τα κατάφερε. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, τα παράθυρα του εγκαταλελειμμένου κάστρου βρισκόντουσαν πολύ ψηλά κι ο αέρας δεν έφτανε μέχρι το επίπεδο που εξελισσόταν το παιχνίδι. Ένα αδύναμο, βρώμικο φως σερνόταν από το άνοιγμα της κάτω πόρτας και έκανε τις φιγούρες πιο πολύ να μπερδεύονται η μια με την άλλη, παρά να διακρίνονται μεταξύ τους. Οι σκιές βάραιναν σιγά-σιγά προς το μοβ. Είχε περάσει πολύ ώρα από τη στιγμή που άρχισαν να παίζουν. Κανείς πια δεν μπορούσε να υπολογίσει. Απλώς η Φεβρωνία θυμήθηκε φευγαλέα πως όταν άρχισαν υπήρχε αρκετό φως, έτσι ώστε στην αρχή μπορούσε να βλέπει τα πρόσωπά τους.
Όταν διαπίστωσαν, πως το πούλμαν του τουριστικού γραφείου, που είχε αναλάβει την ξενάγησή τους, άργησε να έρθει στο ραντεβού που είχαν ορίσει, ήταν ακόμα μεσημέρι. Μόνο πέντε από το γκρουπ είχαν θελήσει να επισκεφτούν το παλιό κάστρο και μια και βρισκόταν μέσα στην προκαθορισμένη διαδρομή, το ταξιδιωτικό γραφείο δεν τους χάλασε το χατίρι. Τους άφησαν λοιπόν εκεί, με σκοπό να γυρίσουν να τους πάρουν, όταν θα τελείωνε η βόλτα για τα ψώνια των υπολοίπων στη γειτονική πόλη. Και οι πέντε στην αρχή χάρηκαν μʼ αυτήν την καθυστέρηση.

Kasbah – Νίκος Καββαδίας

Τραβούσαμε με βήμα αργό προς την Κασμπά.
Φέσι αλγερίνικο φορούσε ο συνοδός μου.
Το στίχο ποίηση το λαμπρότερό σου δώσμου
για να ιστορήσω κάποια πράγματα θαμπά.

Ο ανήφορος ψηλός πολύ και σκαλωτός,
αρχαία γιομάτος μαγαζιά κι οπλοπωλεία.
Η παραλία κάτου φαινόταν με τα πλοία
κι ένας πολύγλωσσος που ερχόταν συφερτός.

Μαύρες γυναίκες, στολισμένες με λευκά,
Αλγερινές που εθορυβούσαν κι εγελούσαν
και ναυτικοί από ξένες χώρες που φορούσαν
κάσκες παράδοξες και ρούχα τροπικά.

Σπίτια παλιά, δίχως παράθυρα, ψηλά
κι απά σε πέτρινα πεζούλια καθισμένες
πατρόνες γριές, σαν από κόλαση βγαλμένες
παίζανε ζάρια και τραβούσανε λουλά.

Μες σε κοιτώνες χωρισμένους, σκοτεινούς,
απάνου σε φαρδιά και βρώμικα κρεββάτια,
άσπρες και μαύρες, με φρικτά κι άφωτα μάτια
δίχως ορίζοντα και δίχως ουρανούς.

ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ
περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις

Δεσπεραί 9
Ταχ. Θυρίδα 50.011, 540 13 Θεσσαλονίκη
τηλ./ φαξ 2310 279.607
e-mail: entefktirio@translatio.gr
blog: entefktirio.blogspot.com

Σελίδες για τις “νέες φωνές” της ελληνικής λογοτεχνίας
στο «Εντευκτήριο» του καλοκαιριού

μαζί με Θανάση Βαλτινό, Στρατή Πασχάλη, Στρατή Χαβιαρά,
Μαρία Καραγιάννη, Βασίλη Καραβίτη κ.ά.

«Η ποίηση αποτυπώνει τη βαθύτερη αυθεντικότητα, την εκστατική απορία, την απάντηση στο αναπάντητο. Γιʼ αυτό και δεν είναι μόνο τέχνη. Είναι και στάση ζωής. Διαρκής αναζήτηση γνησιότητας πάνω και έξω από τις σχετικές αξίες και μόδες που ορίζουν τη συμβατική ζωή των κοινωνιών. Ασκώντας την ποίηση βιώνεις μια εσωτερική περιπέτεια όπου φαντασία και πραγματικότητα συμπλέκονται και δικαιώνονται αμοιβαία, δίνοντάς σου κάθε τόσο την αίσθηση της αληθινής ζωής. Αν αυτή την εμπειρία κατορθώσεις να τη μεταδώσεις στους συνανθρώπους σου μέσα από ένα συναρπαστικό παιχνίδι με τις λέξεις, τότε ελευθερώνεσαι από τον εαυτό σου και υπηρετείς την αγάπη.» Αυτός είναι ένας από τους είκοσι πέντε αφορισμούς του Στρατή Πασχάλη για την ποίηση, που δημοσιεύονται στο νέο, καλοκαιρινό, τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο» (αριθ. 77, Ιούνιος 2007, 208 σελ., τιμή 10 ευρώ).