Πρώτος προσωπικός της δίσκος “Μικρή Ελεγεία” στον οποίο έχει μελοποιήσει ποίηση των Κ. Καβάφη, Ν. Λαπαθιώτη, Σ. Γεράνη, Κ. Τριπολίτη, Θ. Καμινάκη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Χρήστος Θηβαίος, Απόστολος Ρίζος και Γιάννης Λεκόπουλος.

Περιεχόμενα CD

1. Σύγκρουση (Μάρθα Μεναχέμ)
2. Lacrima (Χρήστος Θηβαίος)
3.Το απλό παιδί που εγώ αγαπώ
(Μάρθα Μεναχέμ)
4. Έμαθα τώρα να ταξιδεύω
(Γιάννης Λεκόπουλος
5. Το βασίλεμα που πέφτει
(Απόστολος Ρίζος)
6.Επήγα (Γιάννης Λεκόπουλος)
7. Λιβελόγραμμα
(Μάρθα Μεναχέμ – Γ.Λεκόπουλος)
8.Μικρή ελεγεία (Μάρθα Μεναχέμ)
9. Ασύχναστος τόπος

Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ
Στον Λευτέρη Παπαλεοντίου

Είναι το ρημαγμένο Δημοτικό Σχολείο

στην Αγία Τριάδα

με τις ετοιμόρροπες αίθουσες διδασκαλίας
είναι οι άδειοι μαυροπίνακες

και το πέτρινο σιντριβάνι

χωρίς νερό

στην αυλή του·
μόνο ο μικρός ποδηλάτης
ανεβαίνει
στους έρημους δρόμους
πατώντας τα πετάλια του χρόνου
μέσα στη θλίψη του απογεύματος –
πλάι στις ξύλινες αγελάδες

που κρύβουν το ψηφιδωτό δάπεδο

με τα γεωμετρικά σχήματα

και τ’ άνθη από υακίνθους
κανείς δεν το βλέπει
έτσι που ανεβοκατεβαίνει μέσα στους έρημους δρόμους
το παιδί με ξανθά μαλλιά
που τ1 ανεμίζει
ένας θλιβερός άνεμος
21.1.2005

Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη και οι Εκδόσεις ΜΕΛANI,

σας προσκαλούν στην έκθεση
Γιάννης Αδαμάκης

Μητριά Πατρίδα

Μιχάλης Γκανάς
Εγκαίνια και παρουσίαση του βιβλίου Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007, 8:00 μμ

Διάρκεια έκθεσης 20-24 Νοεμβρίου 2007

www.zoumboulakis.gr

I)
Αστείοι φόβοι
κρέμονται γύρω απ΄το κεφάλι μου
σαν ώριμα σταφύλια
επισκέπτης σε μια ζωγραφιστή πόλη

γύρω μου κάθε ενέργεια
κάθε άκληρη ψυχή
και κάθε οικτρή
μονιμότητα
είναι της ζωγραφικής
τα σύνεργα

II)
Τώρα οι στενόμυαλοι είναι πιο
μπροστά απ’ τους ποιητές
στην τρέλα
αν έχουν τρέλα
τα τραγούδια της ζωής γεννιούνται
στην τι βι τα απογεύματα
αρτίστες απαντούν
σε ερωτήματα
προς θεού μη θέτεις άλλα ερωτήματα
το αυτονόητο είναι άκρο
και το άκρο αυτονόητο-
η ευτυχία είναι μαζική
ή τίποτα
καθώς και η δυστυχία
δεν χωράει στο τίποτα
συγκεντρώσου επιτέλους
ένας κόσμος προσμένει
να κατεθέσεις τη ψυχή σου
σε μια δημοκρατία που
σημαίνει να έχουν όλοι λεφτά
μα οι ποιητές στον οργιώδη αυτό χορό
δεν βάζουν ψηλοτάκουνα
έρχονται
με μια πένα που αφήνει
ρυτίδες θανάτου τα γράμματα
στο πρόσωπο της ζωής
που δεν καβλώνει
δεν σκιρτά και δεν δοξάζει
μα είναι δήθεν η αλήθεια όντας
απόλυτη κενή πειοψηφία

Ποίηση δεν είναι ό,τι χάνεται στη μετάφραση, όπως έχει λεχθεί. Και στη γλώσσα του πρωτοτύπου και στην αλλοδαπή έχουμε ένα ποίημα: άλλοτε καλύτερο, άλλοτε χειρότερο από το άλλο πρόσωπο. Η ποίηση χάνεται στον παράσιτο λόγο που, μιλώντας μια ξένη προς τη δική της γλώσσα ασχολείται μαζί της, τη χρησιμοποιεί και την υποβιβάζει, αν δεν την καταργεί, ακόμα κι όταν οι προθέσεις του είναι αγαθές. Αν κάτι ενοχλείται από την μετάφραση, δεν είναι η ποίηση, αλλά η αυτάρκεια του ποιήματος.

(Από τον Πρόλογο του βιβλίου)