ΜΙΑ ΑΤΥΧΗ ΜΕΡΑ

– Πες σʼ αυτόν τον ξευτιλισμένο το φίλο σου να μαζέψει τα χέρια του.
-Δεν είμαι πατέρας του, ούτε δικός σου.
-Νόμιζα πως είσαι φίλος μου, αλλά φαίνεται πως είσαι σκέτο τομάρι.
– Αν δεν αντέχεις φύγε, είπε και σήκωσε τους ώμους του.
Μου ήρθε να τον φτύσω, αλλά πήρα την τσάντα μου κι έφυγα. Άκουγα τη φωνή του να τραγουδάει καθώς έκλεινα την πόρτα. Να χέσω την επανάστασή σου μουρμούρισα, εσύ ʽσαι πιο καθίκι από τη ζωή που σνομπάρεις. Σʼ έχει τσαλαπατήσει το σύστημα και το παίζεις υπεράνω. Δυο απόπειρες αυτοκτονίας έκανες μαλακισμένο και απαξιείς και τις πιο απλές αξίες. Άμα μεγαλώσεις ακόμα λίγο θα τρως από τα σκουπίδια χαμένε.
Έξω απʼ το μπαρ σκοτάδι πίσσα, τα τακούνια μου χτυπούσαν σαν πιστολιές στο πλακόστρωτο. Ήμουν πολύ θυμωμένη για να γυρίσω σπίτι. Δυο στενά μετά μπήκα σʼ ένα μπαρ να πιω ένα ποτό να ηρεμίσω. Άκουσα μια γνωστή φωνή, γύρισα το κεφάλι, τραγουδούσε η Ανιέζα. Σήκωσα το χέρι, της έκανα νόημα, με είδε. Όταν τελείωσε το τραγούδι ήρθε στο τραπέζι μου. Πώς από δω, δε δουλεύεις, είπε. Τα βρόντηξα. Άκουσε τα καθέκαστα για τον Μιχάλη, είναι βούρλο, είπε, τρώει εκεί που χέζει και φιλοσοφεί κιόλας. Χρωστάω δυο νοίκια, είπα, πρέπει να βρω δουλειά. Θα μιλήσω στο αφεντικό, ξέρει πολλούς θα σε βολέψει.
Μετά δυο τραγούδια ξαναήρθε μʼ έναν πολύ ψηλό, πολύ αβρό κύριο που μου φίλησε το χέρι. Ήταν τʼ αφεντικό. Έσκυψα και τη ρώτησα αν είναι αδερφή, όχι είπε, είναι ευγενικός. Μας κέρασε ποτά. Ήταν το τρίτο μου και όλα μου φαίνονταν πιο εύκολα. Οπωσδήποτε δε θα σʼ αφήσουμε έτσι είπε ο κύριος, να ʽστε ήσυχη. Όταν τελείωσαν τα τραγούδια προσφέρθηκε να μας πάει σπίτια μας με τη μερσεντές του. Πρώτα άφησε την Ανιέζα κι ύστερα εμένα. Σηκώθηκε, μου άνοιξε την πόρτα, αν μʼ αφήνεις θέλω να σε φιλήσω είπε. Ήμουν τόσο μεθυσμένη που μου φάνηκε το πιο φυσικό πράγμα, του πρότεινα το στόμα μου. Τα χείλη του ήταν σα δυο λεπτές φέτες κασέρι που μόλις βγήκαν απʼ το ψυγείο. Ευχαριστώ είπε, καληνύχτα.

σταθμεύσεις στο ατέρμονο μιας εβδομάδας

η σύγχυση της πεταλούδας εισχωρεί στην αγρυπνία μίας επαναλαμβανόμενης καταιγίδας διατηρώντας τα χαρακτηριστικά μιας μελαχρινής μαυροφόρας κόρης ό,τι δεν της έχει επιτραπεί γδύνεται το άβατο προσφέροντας νωπό πόνο στο χειρουργείο της εμφάνισης του καινού κενού ήχος πλάγιος δεύτερος παρασημαντικά χαράζοντας νέο στερέωμα ευφάνταστη συνεύρεση αδέσποτων φραξιονιστών αλυχτώντας το σύμπαν ξημερώνει τον εγκέλαδο σηματωρό του είδους πάντα κυματίζοντας αποκαθηλώνει το σώμα προσφέροντας προσκύνημα μʼ ελάχιστο παράβολο αυτό της ανθοφόρας νηστείας ασχολίαστες ανθρώπινες συμπεριφορές προετοιμάζουν την κάθοδο στον Άδη σάβανο επιστρέφει με τα χέρια σε τσέπες φαντασματικές αμήχανα κρυμμένα ο θάνατος έχει κριθεί η ζωή υπακούει στον αντιθάλαμο μιας τέτοιας κατάστασης τα στοιχήματα κληρώνουν την απόλυτη ανθρωποφαγική ιπποδρομία η αγάπη σουβλίζεται στα μέρη μας

Η ερωμένη του παπά

Όταν πέθανε ο δύστροπος παπάς
αγωνιστής της ΕΟΚΑ πρώην
κακόθυμος με τα χρόνια
και ακριβός στις κηδείες και τα βαφτίσια,
την παράλυτη παπαδιά
την κουβαλούσαν για μέρες
στα χέρια δυο λιγνές Φιλιππινέζες.
Σύντομα την έθαψαν κι αυτή
στιν ίδιο τάφο
ίσως μαζί με τις Φιλιππινέζες.
τώρα τα αυτοκίνητα σταθμεύουν ελεύθερα
μπροστά στο έρημο σπίτι,
λίγο ακόμη να τα βάλουν να κάθονται
μέσα στον κήπο οι παλιάνθρωποι.
Όμως μια άγνωστη γυναίκα τούς εμποδίζει
διαβάζει το όνομά της
και σηκώνεται
από κρυφό ημερολόγιο
φροντίζει με επιμέλεια τα πράγματα
ανάβει τα κλιματιστικά να μη μαγκώσουν
σκουπίζει, σφουγγαρίζει,
ξεσκονίζει τις τριανταφυλλιές
μαζεύει τα ξεραμένα φύλλα
ανοίγει αυλάκια, κλαδεύει
ύστερα προχωρά
και χάνεται μέσα στο χώμα.

SUSPECT OF ESCAPE

I want everything near me, easy to get at and handy,
matter of despair: booze, fags and
a TV control to add channels and subtract them
colour-wise, since the future has become
a stain, multicoloured and dark.
Thus sunk into despairʼs sofa,
lost in smoke, booze
and the black screen, I find it easier
to retire, to abandon my image
without anyone noticing that Iʼve gone,
exited, the glass full and the cigarettes there,
together with my body and the television on,
left without notice, without even saying
“cheerio”, “arrivederci”, “be seeing you”.

Αγάπη σημαίνει

Αγάπη σημαίνει
να φοράς τις παντόφλες σου
και να πληρώνεις όλους τους λογαριασμούς σου
όταν μετράς πεθαμένες τίγρεις δίπλα στο πεζοδρόμιο.
Αγάπη σημαίνει
να βλέπεις τηλεόραση
και νʼ αφήνεις μια πορδή
κάτω απʼ τα σκεπάσματα
την ώρα που κάποιος μακελεύει
δυο τελευταία παιδιά
μέσα στο μπουρδελοκούτι που
κινάει τα πρωινά σου σκατά.
Αγάπη σημαίνει
να παίρνεις πάντα τον ίδιο δρόμο
όταν το σπίτι σε καλεί
ακόμα κι αν μια ανένδοτη παρανομία
γαργαλάει τʼ αχαμνά σου
για ένα άσκοπο μεθύσι
στη γειτονιά που σου φυλάει μια
κάθιδρη στροφή.
Αγάπη σημαίνει
να κοιτάς τα ρούχα που σε πεζοδρομούν
και να μην μπορείς να διαλέξεις παντελόνι
ακόμη κι όταν όλα είναι ίδια
στο κυρ ελέησων της βαρετής γραφής.
Αγάπη σημαίνει
να διαβάζεις τις πρωινές
κυριακάτικες εφημερίδες
και τίποτα να μην συμβαίνει στον κόρφο σου
σαν πως πουλιέται ένα αρχίδι ποιητής
στο τσαλίμι ενός γραφιά
και στην επιταγή που σκουπίζει
τον κώλο του.
Αγάπη σημαίνει
να ξύνεις καλά το μολύβι
πριν πηδήξεις τα εναπομείναντα
γεράματά σου
κʼ ύστερα την ψυχή σου
κάτω από μια σπουδαία μετάφραση
πλιάτσικων κουβέντων
σʼ ένα γήπεδο στίχων ομοιοκατάληκτων.
Αγάπη σημαίνει
να στέκεσαι
θλιμμένος και μπλέ
πάνω σʼ ένα απλήρωτο καλοριφέρ
κι όταν αναρωτιέσαι τι στο διάολο
κάνεις εκεί
έρωτας να σημαίνει όλα τʼ άλλα.