σταθμεύσεις στο ατέρμονο μιας εβδομάδας

η σύγχυση της πεταλούδας εισχωρεί στην αγρυπνία μίας επαναλαμβανόμενης καταιγίδας διατηρώντας τα χαρακτηριστικά μιας μελαχρινής μαυροφόρας κόρης ό,τι δεν της έχει επιτραπεί γδύνεται το άβατο προσφέροντας νωπό πόνο στο χειρουργείο της εμφάνισης του καινού κενού ήχος πλάγιος δεύτερος παρασημαντικά χαράζοντας νέο στερέωμα ευφάνταστη συνεύρεση αδέσποτων φραξιονιστών αλυχτώντας το σύμπαν ξημερώνει τον εγκέλαδο σηματωρό του είδους πάντα κυματίζοντας αποκαθηλώνει το σώμα προσφέροντας προσκύνημα μʼ ελάχιστο παράβολο αυτό της ανθοφόρας νηστείας ασχολίαστες ανθρώπινες συμπεριφορές προετοιμάζουν την κάθοδο στον Άδη σάβανο επιστρέφει με τα χέρια σε τσέπες φαντασματικές αμήχανα κρυμμένα ο θάνατος έχει κριθεί η ζωή υπακούει στον αντιθάλαμο μιας τέτοιας κατάστασης τα στοιχήματα κληρώνουν την απόλυτη ανθρωποφαγική ιπποδρομία η αγάπη σουβλίζεται στα μέρη μας

έχετε κατακλυσμιαία στοιχειώσει την ύπαρξή μου

έτσι όπως σηκώνεσαι αιχμηρή από τον ύπνο ενός έρωτα με πιάστρες γραμματοσήμων πελασγικών δεικνύοντας την ιστορία ζωντανών στα χώματα αιμοσταγών συγκρούσεων με το κεφάλι ενός άνδρα αντικρίζοντας το φύλο θηλυκού σε αίνιγμα με συγκίνηση σε απόλυτη εκσπερμάτωση η πληρότητα των μαστών ακραιφνής διάθλαση ουρανίων σωμάτων στο φαλλό των αμπελουργικών καταστάσεων του εκστασιασμένου καθώς εύδρομος και ενάντιος συνάμα συγκεντρώνεται στην ίδρυση μίας πρωτογενούς ψυχοστασίας η αρχέγονη επιστράτευση ορκισμένων γραφιάδων στον κύκλο της αλαλάζουσας συνουσίας εικάζοντας συντροφιά λευκοφόρων κέλευθος πλαστικής ευμορφίας ψαλιδικά ζητώντας η τέχνη του σώματος να μην εκλαμβάνεται ως ματαιοπονία στο ζόφο κανιβαλικών πλοκαμιών γεννημένων φονιάδων

νυκτερωπός
αφιερωμένο του ποιητή Γιώργου Καλοζώη [1963-]

στο αρρωστημένο ηλεκτρικό φως της Λευκωσίας οδηγώ το νευρικό βηματισμό σʼ αέναους κύκλους και παραληρήματα υπερπραγματικά αφουγκράζομαι τις σφαγές που προκαλώ στην έλευση της μπαλαφάρας μεθυσμένος ξημερώνω την κατανάλωση του αλκοόλ αγκαλιάζοντας τις γάτες που ενεδρεύουν την έλλειψη ποντικών στην υγρή πολυκατοικία και το ενοικιασμένο δωμάτιο την ημέρα κυματίζω τη νύχτα και τη νύχτα αγρυπνώ την ημέρα τραυλίζω τα οράματα που συναντώ στις περιστρεφόμενες διαδρομές της οδοφραγματικής πόλης αξύριστο το μάτι προσεγγίζει την προϊστορία στο φαντασματικό κρανίο των διαταραχών που αχθοφέρνω ο τρόμος παραμονεύει τον τρόμο με συναντώ στο στενό της αδέσποτης σφαίρας ή του ακροβολιστή κοντοστέκομαι γαβγίζοντας στόνων κατακλυσμός αφιονισμένων με δεύτερη παρουσία σε αγριεύοντας η εποχή εντός περιορίζω τις προμελετημένες συναντήσεις με τους ανώνυμους τρελούς των πλακόστρωτων σπειροειδών περασμάτων ενώ μυθολογίες ήχων ακονίζουν το σαρκοβόρο θόλο της μήτρας καθαρίζω τα νύχια των χεριών με το καπάκι ενός πανάκριβου στυλογράφου μάρκας μπικ έχοντας την ιδιότητα της αυτόματης μεταμόρφωσης σε διαδοχικά καλσόν αναπτήρα ξυραφάκι και αποσμητικό είναι σκοτάδι και το αιλουροειδές μέσα ερωτοτροπεί με τα κατοχικά πεντάγραμμα σιωπηλών μουσικών κλειδιών προορισμένα για κωφάλαλους και μανιτάρια ένα πριόνι γιαταγάνι ως αντικείμενο υπαρκτό σκευάστηκε να συνοδεύει το ιώτα και την πάλαι ποτέ δασεία σʼ ένα πνεύμα ακατάληπτο απόδημου εικαστικού αλλά χωρίς το μυστικό να μεταδίδω ένεκα η ματιά ενίοτε ή άλλοτε η εχέμυθη προφορά συμφώνων σε φωνήεντα που άκουσε όταν υψώθηκε η αποκαθήλωση ενός τεθλασμένου εργαλείου που ονομάστηκε σφυρί λοιπόν η αγωνία σεσημασμένη λεξικολαγνική ανακατώστρα σπιουνάρει το κείμενο στην ανάγνωση γράμμα σε γράμμα με ό,τι η γλώσσα γεννάει ανορθόγραφα στο σκάλισμά της γαζώνω το άυπνο είδωλο ενός καθρέφτη καθώς ρυτίδες αίματος εφορμούν στην κατηγορούσα αρχή ενός ανώνυμου εγκλήματος μπρούντζινα αυτιά μαγνητοφωνούν το κέρμα της εξαργύρωσης μίας σωματικής συνείδησης truth has bounds error none ή αι δε μιν φρένες εκκεκωφέαται

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Κώστας Ρεούσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς ποτέ να αποκτήσει πτυχίο. Το 1995 κυκλοφόρησε τη συλλογή ποιημάτων Χαμαιλέων (ιδιωτική έκδοση-εκτός εμπορίου), το 2008 τη συλλογή πεζών ποιημάτων Feuille Volante Υπερπραγματικής Θρασύτητας (εκδόσεις Τυφλόμυγα) και το 2009 το συγκεντρωτικό τομίδιο με τα πεζά του ποιήματα Ο κρατήρας του γέλιου μου (εκδόσεις Φαρφουλάς-σειρά Λοξή Γραφή 4). Συνηθίζει να φωτοτυπώνει τις εργασίες του και να τις κυκλοφορεί ελεύθερα. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία.

από Σωτήρης Παστάκας
27 Comments