SUSPECT OF ESCAPE
I want everything near me, easy to get at and handy,
matter of despair: booze, fags and
a TV control to add channels and subtract them
colour-wise, since the future has become
a stain, multicoloured and dark.
Thus sunk into despairʼs sofa,
lost in smoke, booze
and the black screen, I find it easier
to retire, to abandon my image
without anyone noticing that Iʼve gone,
exited, the glass full and the cigarettes there,
together with my body and the television on,
left without notice, without even saying
“cheerio”, “arrivederci”, “be seeing you”.
WILL DRAWN UP IN THE KITCHEN
So let me draw up my will,
the last wish before the end
horizon. I leave everything to those who can discern
sorrow and loss, in how many pieces
a glass breaks when falling
on a flatʼs kitchen floor,
to those who still preserve the snow
of bygone days in their fridge
as preservers of utopia,
the way we should hide our obligations,
we too salaried preservers,
like an ox that hides marrow
in the bonesʼ hole, until a toothy mouth
comes along and picks us to the bone!
NOCTURNAL READINESS
Dreams of abandoned order keep me company
each night. The unfinished novel
of married life, the endless harping
on the same thing, passion and its painful
consequences: ready now, and in all conscience,
I must settle old scores,
get my own back, even though the digit clock
shows only 3.43: the present, I say, is
an illusion of a well-arranged past.
And yet, when I get up to sever
with my sword the sinister plot, I wear
my slippers back to front, and the last few
drops always fall outside the bowl.
CAMPARI ODE
to Pános Gouryiótis
A red lemon is not yet
An orange. A slice of lemon remains
A half-moon in a glass of Campari.
Moon, its passion falling in drops
Upon my tongue.
A red slice of lemon remains
Having drunk from the same glass
Our share of the half-moon
Like old lovers, like fallen angels,
And you an ancient mistress who no longer hides
Your face among the clouds.
New coins have now replaced you,
Your currency is no security.
We shall not clink glasses
Face-to-face; half of the Campari may
Yet become a full moon,
Red moon, as red became
My white sheets in the dark
When I had sex with you in your absence.
A slice of yellow lemon
That became red as an orange
When my sperm shed blood.
The “well” you gave me for a present was not by chance,
Young bitterish girl
As like as a bitter orange.
(PS: Bilingual edition, Selected Poems 1980-2010, transated from the Greek by Yannis Goumas)











Εξαιρετική ανάρτηση! Εξαιρετικό βιβλίο!
Συγχαρητήρια στον ποιητή Σ.Παστάκα για τα μεστά νοήματος και συναισθήματος ποιήματα του, με την τόσο ιδιαίτερη “Παστάκια” απόσταση, ειρωνία, ευαισθησία και ισορροπία.
Συγχαρητήρια επίσης στον εξαιρετικό, κομψό και αναπλαστικό ποιητή-μεταφραστή Γ. Γκούμα που είναι μεγάλη μας τιμή να βρίσκεται ανάμεσα μας, να μεταφράζει και να γράφει ποίηση. Κομψός, ευγενικός και δημιουργικός. Απαίτειται μια podcast εκδοχή της εν λόγω ανάρτησης. Ο Γιάννης Γκούμας να διαβάζει τα ποιήματα του Σωτήρη Παστάκα στα Αγγλικά.
Εξαιρετικός και ο Γ.Αλισάνογλου-εκδ. Σαιξπηρικόν. Μας παραδίδει ένα ιδιαίτερο εκδοτικά βιβλίο. Κατόρθωμα μεγάλο να συμπεριλάβει στις γνήσιες, ειλικρινείς και καλοπροαίρετες εκδόσεις του την ανθολογία (δίγλωσση μάλιστα) του Σ.Παστάκα (1980-2010).
Τέλος, το εξώφυλλο της Η.Φαρμακά κοσμεί και στεφανώνει το ιδιαίτερο και συνεκτικό αυτό σύνολο. Εύγε!
Οι λέξεις χειρουργούν, κρατώντας το νόημα, ώστε να μην αιματώσει, ακροβατώντας ανάμεσα στο όνειρο και την οδύνη, για να συλλάβουν την κατανόηση χωρίς διαιρέσεις. Η φαντασία παραμένει η ανυπέρβλητη πραγματικότητα.
without arrivederci
the glass full and the cigarettes there
together with my body and the television on,
left without notice
without even saying
τι ζεστα ποήματα και μεταφράσεις και
όμορφο εξώφυλλο από εκδόσεις της
μακρινής γόησσας Θεσσαλονίκης
Υποψιάζομαι αρκετά προβλήματα σ’ αυτή τη μετάφραση. Λέω “υποψιάζομαι” γιατί δεν έχω το πρωτότυπο κείμενο.
Γιταί για παράδειγμα επελέγη το “στεγνο” multicoloured κι όχι το πολύ πιο όμορφο colourful; Γιατί δικαιολογείται ο βερμπαλισμός “together with” και τελικά τι καταλαβαίνει ένας αγγλόφωνος απο αυτόν το στίχο έτσι όπως είναι γραμμένος; Ότι both body and televesion are on;
Είναι σωστό το “each night” στο δεύτερο στίχο του NOCTURNAL READINESS ή θάπρεπε νάναι “every night”; Και παρακάτω γιατί “digit clock” και όχι “digital clock”.
Υπάρχουν και σημεία που έχουν πρόβλημα αναξάρτητα απ’ το πρωτότυπο κειμενο.
Μπορεί με τους κανόνες της ελληνικής σύνταξης να στέκει το ” when I get up to sever with my sword the sinister plot” αλλά στην αγγλική θάπρεπε νάναι “when I get up to sever the sinister plot with my sword”. Το ίδιο και με το “And you an ancient mistress who no longer hides Your face among the clouds” θάπρεπε να γραφτεί “… hides Her face…”.
Στο τέλος του CAMPARI ODE το
“Young bitterish girl
As like as a bitter orange”
έπρεπε νάναι
“Young bitterish girl
Like a bitter orange”
και πολύ πιο όμορφο και σωστά αγγλικά.
Τέλος, δικαιολογείται η ανομοιογένεια της γλώσσας, η χρήση δηλαδή καθημερινών εκφράσεων μαζί με πιο εξεζητημένες, απο το πρωτότυπο;
Κατα τ’ άλλα, καλοτάξιδο νάναι κ.Παστάκα!
Captain S.P., ta agglika μου είναι φριχτά, σκουντουφλώ στην κουπαστή, κι ωστόσο νιώθω παλμό και δυναμικότητα στo πλεούμενo. Ζώντας σε σταυροδρόμι πολιτισμών. Από παντού έμπαζε και μπάζει. Παγωμένος αέρας στα φτωχά “αβράκωτα” πλευρά των γαβριάδων. Αλλά απολάμβανα πάντα το Campari και “ζηλεύω” στίχους σαν τον “A half-moon in a glass of Campari”. Καλό λιμάνι, να ευχηθώ.
Δεν θα αναφερθώ στη μετάφραση γιατί δεν είναι ο τομέας μου. Μα πάντα πίστευα ότι μια μετάφραση πρέπει να έχει μέσα πολύ από το μεδούλι του μεταφραστή, άρα για μένα όλες οι κριτικές επ αυτού είναι τελείως υποκειμενικές.
Όσο για τα πρωτότυπα ποιήματα ε-ξαι-ρε-τι-κά! Και για την έκδοση, αν πω, θα πείτε ότι ευλογώ τα γένια του εκδότη – αδερφού μου…μα δεν είναι πανέμορφο;;
Ο ποιητικός λόγος του Σωτήρη Παστάκα πάλλεται με τρόπο περίτεχνο και γνήσιο. Αναδύεται από ιδιαίτερα βάθη και ισορροπεί μεταξύ στοχασμού και νοσταλγικής-τραγικής-ειρωνικής αίσθησης και διάθεσης. Εξαιρετικά τα 4 αναρτημένα ποιήματα. Εξαιρετική και η μετάφραση, ποιητικός λόγος που απογειώνει και απογειώνεται.
Υποθέτω πως ο “περιηγητής”, αναδύεται από λανθασμένες υποθέσεις. Ο ποιητής και μεταφραστής Γιάννης Γκούμας είναι αγγλόφωνος -πρωτίστως-, γεγονός που αποδεικνύεται απ’ τις ποιητικές του συλλογές που είναι γραμμένες στα αγγλικά. Τον ποιητή Γιάννη Γκούμα -μεταξύ άλλων- τον μεταφράζει στα ελληνικά ο πολύ σημαντικός ποιητής Γιάννης Βαρβέρης.
Συγχαρητήρια σε όσους εμπλέκονται στο συγκεκριμένο κατόρθωμα.
Κρίμα. Ξεχάστηκα και έχασα την εκπομπή στο Κανάλι Ένα. Αν ξέρει κάποιος πώς μπορώ να την ακούσω (την εκπομπή) ή αν την ηχογράφησε ας βοηθήσει. Ευχαριστώ και συγγνώμη για το άσχετο του σχολίου. 🙂
Ορισμένες διευκρινίσεις:
Τριάντα χρόνια ποιητικής παρουσίας μέσα από 48 αυτό-ανθολογούμενα ποιήματα. Αυτός είναι ο υπότιτλος του νέου βιβλίου του Σωτήρη Παστάκα, από τους πιο ιδιοσυγκρασιακούς ποιητές της γενιάς του ’70. Τα επιλεγμένα ποιήματα, φόροι τιμής σε πρόσωπα και εμπειρίες, σε σκέψεις και συναισθήματα συνθέτουν ένα παζλ ζωής βιωμένης μέχρι τελευταίας ρανίδος αίματος και μελανιού. Μέσα από τις σελίδες του ακολουθούμε την πορεία ωρίμανσης του ποιητή, ο οποίος αποβάλλει από τα ποιήματα τις περιττές ημερομηνίες και τους διαχωρισμούς των συλλογών, αφήνοντας τον αναγνώστη να θέσει αυτός τα δικά του ποιητικά όρια και να ξεναγηθεί στους τόπους και καιρούς γραφής του. Η έκδοση είναι δίγλωσση, η μετάφραση στα αγγλικά έγινε από τον ποιητή και μεταφραστή Γιάννη Γκούμα. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν. Εικονογράφηση: Ηρώ Φαρμακά.
Λιγότερο τυπικά τώρα:
Μες στο δικό του κουστούμι τριακοντούτης,
σκέφτομαι πόσο πάλεψε να το αποδεχτεί
και τη γραβάτα του κι αυτόν.
Τώρα, που όλοι γίναμε ο εαυτός μας, -λέει-
πού ‘ναι η ποίηση να μας χαρίσει
μια πλαστή ταυτότητα, πατέρα;
οινο-πνευματώδεις στίχοι υψηλής θερμοκρασίας και βαθμών!
καλοτάξιδο!!
Τιποτα περιτο, τιποτα μισο, τιποτα κρυμμενο η υπονοουμενο. Ολα με τ ονομα τους!! οταν λυνεται η γλωσσα(??????), δινει “ονομα στο Αλογο”…αληθινος καλλιτεχνης!!
Φτιαγμένος από υλικά της απόγνωσης μας “γειώνει” στην ανθρωπιά. Λεπτό χιούμορ, καυστική και αφοπλιστική απλότητα, γενναίος αυτοσαρκασμός, βαθιά ευαισθησία καποια απ’ τα βασικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν το προφίλ του υπόπτου. Εξαιρετική δουλειά που με συγκίνησε πολύ.
“Τη διαθήκη μου λοιπόν, να συντάξω
τον τελευταίον ορισμό πριν απ’ τον ύστατο
ορίζοντα, όλα τα χαρίζω σε όσους μαντεύουν
τη θλίψη και την απώλεια, σε πόσα κομμάτια
θρυμματίζεται ένα ποτήρι που εκσφεντονίζεται,
………………………………..